Τα ονόματα των καραβιών

Τα ονόματα των καραβιών Νυχτερινή στάση στη Σύρο
13 Ιουν
2017

Της Μαρίας Νίκα 

- Με ποιο πλοίο πήγατε Γιαννάκη στη Ζάκυνθο; ρωτάω τον 5χρονο φίλο μας που μόλις έχει γυρίσει από ταξίδι με τους γονείς του.
- Με το 11880! μου απαντάει χωρίς δεύτερη σκέψη.
- 11880; Τι είν’ αυτό;
- Το όνομά του. Έτσι λένε το πλοίο...


Ο μικρός έχει δίκιο. Το πρόσεξα κι εγώ πέρυσι ταξιδεύοντας στον ίδιο προορισμό. Ο τεράστιος τηλεφωνικός αριθμός - διαφήμιση με μαύρη μπογιά σε κίτρινο φανταχτερό φόντο, πιάνει τη μισή πλευρά του καραβιού, ενώ το όνομα του πλοίου «Φιόρο του Λεβάντε» μόλις που ξεχωρίζει με κάτι μικροσκοπικά γραμματάκια στο πίσω μέρος, κοντά στη πρύμνη. Ούτε καν το προσέχεις. Αυτό που σου μένει είναι η διαφήμιση.

Ακούω το Γιαννάκη και μου ΄ρχεται στο νου το ποίημα της Γιώτας Αργυροπούλου:

Απόπλους 2017

Άλλα τώρα ονόματα οργώνουν τα νερά.
Αριθμημένα χάι-σπιντ, μπλου σταρ και σούπερ φέρι.
Καράβια οικεία σαν άγγελοι
τί Ταξιάρχης
Ελεούσα
Πανορμίτης
πάνε πια.
Με άλλα τώρα ονόματα βουλιάζουν τα καράβια.
Αυτά τα νέα πλοία βιάζουν το ταξίδι.
Δεν αγναντεύεις πλέον στο κατάστρωμα
το Σούνιο, την Κύθνο και την Τζιά.
Δεν μιλάς με άνθρωπο.
Ξέρει ο καθείς αφόρητα τον προορισμό του.
Παλιά παρέες ολόκληρες
αντί για την Αντίπαρο βρέθηκαν στην Αμοργό
αντί για Σέριφο στην Ίο.
Σειρήνες δεν θα ακούσεις πια
με αυτά τα νέα πλοία.

ΙΙ

Σειρήνες δεν θα ακούσεις πια.
Μπορεί και να μη φταίνε τα καράβια.
Μπορεί να φταίει που δεν είσαι δεκαεννιά
που δεν έχεις στο σακίδιο βιβλία
μόνο ρούχα, μπουκαλάκια, αξεσουάρ
το ταξίδι είναι οι ώρες μοναχά
μέχρι να φτάσεις.
Ακόμα θαρρώ, ελπίζω ακόμα,
για όσους είναι δεκαεννιά
δεν έχει χρόνο το ταξίδι, δεν έχει προορισμό…

Διαβάζω αυτό το γλυκό απόσπασμα από το ποίημα της Γιώτας και θυμάμαι τη «Δημητρούλα», ένα παλιό καράβι που έκανε «δρομολόγια» στο Αιγαίο, διάσημο για τις συχνές «βλάβες» του. Ένα καλοκαίρι βρέθηκα να ταξιδεύω μαζί του. Γυρίζαμε από Τήνο -νομίζω- και ξαφνικά «έμεινε» στη μέση του πελάγους. Περιμέναμε ώρα μέχρι να ξαναξεκινήσει χωρίς να ξέρουμε τι έχει συμβεί. Στο κατάστρωμα, κάτω από το διάφανο στέγαστρο, άλλοι κουβέντιαζαν, άλλοι κοιμόντουσαν κι άλλοι έπαιζαν χαρτιά. Τελικά τα κατάφερε, φτάσαμε σώοι στον Πειραιά. Βγαίνοντας μας περίμεναν οι κάμερες των καναλιών που ήθελαν να δείξουν στα δελτία ειδήσεων για τη βλάβη. Εμείς είχαμε περάσει τόσο ωραία τη νύχτα στη θάλασσα, που αναρωτιόμασταν γιατί τόση φασαρία.

Θυμάμαι τους πανάκριβους καφέδες που έχω πιει στα μπαρ των καραβιών, τις άνοστες τυρόπιτες που έχω φάει και τα βιβλία που έχω διαβάσει στο κατάστρωμα. Τους ξαπλωμένους με σλίπινγκ μπαγκ στα μπλε πλαστικά παγκάκια να χαζεύουν τον έναστρο ουρανό, το αγόρι με το κορίτσι που αγκαλιασμένοι διάβαζαν δίπλα μου το «Όταν έκλαψε ο Νίτσε» του Γιάλομ, το προσωπικό του πλοίου ξημερώνοντας να αλλάζει βάρδια και να σφουγγαρίζει τις τουαλέτες, τους πλανόδιους πωλητές της Σύρου με τις αφράτες χαλβαδόπιτες στα καλάθια να ανεβαίνουν στο πλοίο και να ξανακατεβαίνουν αστραπή.

Θυμάμαι και μια φορά που γυρίσαμε από Ικαρία. Απόγευμα βγήκαμε στο λιμάνι και επί τόπου αποφασίσαμε ότι δε θέλαμε να γυρίσουμε σπίτι. Εκείνη ακριβώς την ώρα, έτυχε να φεύγει πλοίο για την Κρήτη. Στο τσακ το προλάβαμε μέχρι να βγάλουμε τα εισιτήρια στο περίπτερο της αποβάθρας. Και ξαναφύγαμε χωρίς να το σκεφτούμε. Τώρα που καιρός και, κυρίως, που λεφτά για δεύτερα ταξίδια…

 

* Το ποίημα "Απόπλους 2017" είναι από την καινούργια Συλλογή της Καλαματιανής ποιήτριας Γιώτας Αργυροπούλου "Για Σίκινο, Ανάφη, Αμοργό", που παρουσιάζεται την Τετάρτη 21 Ιουνίου στις 8.00 το βράδυ στο Πνευματικό Κέντρο Καλαμάτας

Σχετικά Άρθρα

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: « Ένα βιβλίο που αγάπησα

Προσθήκη σχολίου

Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις (*) απαιτούμενες πληροφορίες, όπου ενδείκνυται. Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.

ΤΕΧΝΕΣ-ΨΥΧΑΓΩΓΙΑ

απόψεις