Πέμπτη, 08 Ιουλίου 2021 09:00

Λυρικό πάθος για μπάλα (με τη χορωδία Soronae του Μουσικού Σχολείου Καλαμάτας)…

ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ - ΣΠΥΡΟΣ ΤΣΑΜΗΣ 
“Υπήρξε μία πρωτότυπη προσέγγιση του ποδοσφαίρου σε αυτοσχέδιο αγωνιστικό χώρο, με σεβασμό στο προφανές του παιχνιδιού και αλληγορίες με ευρύτερη, ουσιαστική σημασία.

Πέναλτι. Η «έσχατη ποινή»… Και μάλιστα χωρίς τερματοφύλακα, σίγουρο γκολ! Αλλά όχι, ο παίκτης, ο βαρύτονος Διονύσης Τσαντίνης, σούταρε άουτ… Σε άδεια εστία! Πώς είναι δυνατόν; Ηταν η τελευταία, συμβολική όπως όλες, φάση του παιχνιδιού ανάμεσα στις ομάδες «Πάνω»-«Κάτω» της «Soccer Opera», που ανέβηκε Δευτέρα και Τρίτη στην Πειραιώς 260.

Ιαχή απογοήτευσης για την απώλεια της νίκης από τους οργανωμένους οπαδούς, δηλαδή τη χορωδία της Μουσικής Σχολής Καλαμάτας (kj χορωδία ομοίων φωνών “Sonorae” του Μουσικού Σχολείου Καλαμάτας “Μαρία Κάλλας”) και λήξη του παιχνιδιού από τον αφηγητή και δημιουργό της παράστασης Λευτέρη Βενιάδη. Ερμηνεία της πρόσκαιρης αποτυχίας: «Η πορεία προς τα εμπρός που είναι πορεία προς τα πίσω συνεχίζεται…».

Το χειροκρότημα του κοινού (μασκοφόροι σεβόμενοι εαυτούς και αλλήλους…) επανέφερε πολλές φορές στη σκηνή τους έξι πρωταγωνιστές, τον δημιουργό και την πολυμελή, νεανική χορωδία. Το άξιζαν! Είδαμε πρωτότυπη προσέγγιση του ποδοσφαίρου σε αυτοσχέδιο αγωνιστικό χώρο, με σεβασμό στο προφανές του παιχνιδιού και αλληγορίες με ευρύτερη, ουσιαστική σημασία. Επί σκηνής δυο τριμελείς ομάδες που κλοτσούσαν (κανονική!) μπάλα - όλοι τους με αθλητική αμφίεση και αντίστοιχα παπούτσια…

Ο τενόρος Διονύσης Μελογιαννίδης, ο βαρύτονος Διονύσης Τσαντίνης, η σοπράνο Αγγελική-Ζωή Καραγκούνη, η κοντράλτο Ειρήνη Τζανετουλάκου (τμήμα της παράστασης η βιωματική, υποβλητική αναφορά της στον πατέρα της Αντώνη, άλλοτε τερματοφύλακα του Ολυμπιακού), ο ηθοποιός Μικές Γλύκας, ο χορευτής Κώστας Παπανικολάου. Μοιράστηκαν σε δυο ομάδες («Πάνω» ,«Κάτω»), έπαιξαν και τραγούδησαν με… λυρικό πάθος ενώ σύνολο πνευστών οργάνων υπέγραφε τον «μεγαλύτερο τελικό όλων των εποχών, τον τελικό των τελικών» όπως, από μικροφώνου, τον προλόγισε ο υπεύθυνος αναμετάδοσής του Λευτέρης Βενιάδης.

Νεύματα με ιδιαίτερη σημασία αφιερώσαμε από την αρχή ώς το τέλος του…ντέρμπι, μεταξύ άλλων, όταν: ο βαρύτονος έχασε ευκαιρία και τραγούδησε «να τα είχα κάνει όλα με άλλον τρόπο…», οι οπαδοί «ξέσπασαν» μετά το 1-0 «τι είναι το ποδόσφαιρο εάν ζωή δεν είναι;», νωρίτερα βέβαια αποφάνθηκαν «παγκόσμιο τοπίο είναι για μας το γήπεδο!», όπου «η μπάλα μας θυμίζει ότι έχουμε σώμα και ότι είμαστε πολλοί».

Ανάμεσα στους… πολλούς, ο τενόρος Μελογιαννίδης αναρωτήθηκε με την ακύρωση του γκολ «όμως εγώ γιατί είμαι διαρκώς οφσάιντ;» και οι οπαδοί-χορωδία τον έβαλαν στη θέση του (όπως κάθε μεγαλόσχημο εντός και εκτός γηπέδων): «Δώσε πάσα, μην ντριμπλάρεις άλλο, άσε τις ατομιστίες, είσαι ατομιστής, μην ντριμπλάρεις πια!».

Αν μη τι άλλο συνειδητοποιημένο το κοινό, στο ημίχρονο το απέδειξε με εκφραστικό τρόπο: «Η νεύρωση των ημερών μας είναι που όλη μέρα μιλάμε για τη συνύπαρξη…». Στο δεύτερο ημίχρονο, όταν το 3-0 του πρώτου ημιχρόνου έγινε από τους «Κάτω», 3-3 και πριν από την υπενθύμιση του πιο γνωστού γκολ με το χέρι από παίκτη-τραγουδιστή με το όνομα «Μαραντόνα» στην πλάτη του, σαρκάστηκε η προηγούμενη λαϊκή αγωνία («κοιτάμε το κεφάλαιο να μεγαλώνει ολοένα») από οπαδούς που -ω του θαύματος- απέδειξαν πως είναι πολίτες με γνώση της ζοφερής πραγματικότητας του σύγχρονου ποδοσφαίρου: «Παλιά το ποδόσφαιρο ήταν διαπραγμάτευση και όχι αγοραπωλησία»…

Τραγούδησαν άψογα, εκφράστηκαν καίρια, διατύπωση με τρόπο που παραδειγματίζει -και- δειλούς-εξαρτώμενους αθλητικούς συντάκτες της εποχής μας… Μπράβο, λοιπόν, σε εμπνευστή και δημιουργούς τού «Soccer Opera»!

Από την Εφημερίδα των Συντακτών και τον Σπύρο Τσάμη