Παρασκευή, 04 Μαϊος 2012 04:47

Ανοίγει αύριο στο κοινό το «Ζουμπούλειο», για τον εορτασμό της Παγκόσμιας Ημέρας Χορού

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

ΜΗΝΥΜΑ ΤΟΥ SIDI 
LARBI CHERKAOUI

Την 30η επέτειο από τη θέσπιση της Παγκόσμιας Ημέρας Χορού (29 Απριλίου) θα τιμήσουν αύριο η «Φάρις» και το Διεθνές Κέντρο Χορού Καλαμάτας. Θα ανοίξουν για το κοινό τις πόρτες της Δημοτικής Σχολής Χορού, στο Ζουμπούλειο (Αναγνωσταρά και Καίσαρη 6), ώστε όσοι το επιθυμούν να ξεναγηθούν στο χώρο και να παρακολουθήσουν μαθήματα χορού και βίντεο.

Η Παγκόσμια Ημέρα Χορού καθιερώθηκε από την Επιτροπή Χορού του Διεθνούς Ινστιτούτου Θεάτρου - UNESCO και για τον εορτασμό της επιλέχτηκε η 29η Απριλίου επειδή τότε γεννήθηκε ο Jean-Georges Noverre (1727-1810), δημιουργός του σύγχρονου μπαλέτου.  
Κάθε χρόνο, μια σημαντική και αναγνωρισμένη προσωπικότητα από τη διεθνή σκηνή του Χορού συντάσσει ένα «Διεθνές Μήνυμα» που μεταφράζεται σε 20 γλώσσες και διαδίδεται σε όλο τον κόσμο. Εφέτος, «συντάκτης» αυτού του μηνύματος ορίστηκε ο Φλαμανδο-μαροκινός χορογράφος Sidi Larbi Cherkaoui, ο οποίος έχει εμφανιστεί στο 13ο Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας το 2007 με τη χορογραφία του “Myth” και στο 17ο Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας το 2011 με το έργο του “Babel”.
Γράφει ο χορογράφος: «Μέσα στο χρόνο, μέσα στους αιώνες, το μόνο που αντέχει είναι η τέχνη. Η τέχνη μοιάζει να είναι αυτό που το ανθρώπινο είδος αφήνει στους απογόνους του ως παρακαταθήκη –είτε είναι κτήριο, είτε βιβλίο, είτε ζωγραφική, είτε μουσική. Μπορεί και κίνηση, χορός. Με αυτή την έννοια, σκέφτομαι το χορό ως το πιο σύγχρονο, το πιο αναθεωρημένο μάθημα ιστορίας, καθώς βρίσκεται σε μια μόνιμη σχέση με το πιο πρόσφατο παρελθόν του και μπορεί να συμβεί μόνο στο παρόν.
Ο χορός, όπως πολλές άλλες τέχνες, δεν αναγνωρίζει σύνορα. Ακόμα και όταν κάποιες τεχνοτροπίες προσπαθούν να περιοριστούν σε ένα συγκεκριμένο πλαίσιο, σύντομα επικρατεί τελικά η κίνηση της ζωής, η χορογραφία της και η ανάγκη της για ροή, αναγκάζοντας τις τεχνοτροπίες να αναμειχθούν. Φυσικά όλα σχετίζονται με τα πάντα, και ο χορός μπορεί να σταθεί μόνο στο χώρο όπου ανήκει, στο χώρο του πάντα ρευστού παρόντος.
Πιστεύω ότι πρέπει να διαφυλάξουμε το χορό, ως μια από τις πιο ειλικρινείς μορφές έκφρασης, γιατί όταν οι άνθρωποι χορεύουν, είτε σε μια παράσταση μπαλέτου, είτε σε μια μονομαχία χιπ-χοπ, σε μια πρωτοποριακή παράσταση σύγχρονου χορού ή απλά σε μια ντισκοτέκ διασκεδάζοντας χαλαρά, σπάνια ο χορός τους αφηγείται κάποιο ψέμα ή κάποιοι φοράνε μάσκα. Οι άνθρωποι εκπέμπουν συνεχώς διαφορετικά πράγματα ανάλογα με τον ποιον έχουν απέναντί τους, σαν καθρέφτες, αλλά όταν χορεύουν, το μόνο που εκπέμπουν είναι μια στιγμή ειλικρίνειας. Με το να κινούνται σαν τους άλλους, με το να κινούνται μαζί με τους άλλους και με το να τους παρακολουθούν να κινούνται μπορούμε να νιώσουμε τα αισθήματά τους με τον καλύτερο τρόπο, να σκεφτούμε όπως σκέφτονται και να συνδεθούμε με την ενέργειά τους. Και ίσως μόνο τότε μπορούμε να τους γνωρίσουμε και να τους καταλάβουμε καλύτερα.
Μου αρέσει να βλέπω την παράσταση χορού ως μια γιορτή της συνύπαρξης, ως έναν τρόπο να δίνουμε και να δημιουργούμε χώρο και χρόνο ο ένας για τον άλλο. Συχνά τείνουμε να το ξεχνάμε αυτό, αλλά η υποφώσκουσα ομορφιά μιας παράστασης είναι αυτή η συνάντηση μιας ομάδας ανθρώπων που κάθονται ο ένας δίπλα στον άλλο και μοιράζονται την ίδια στιγμή. Δεν υπάρχει τίποτα το ιδιωτικό σ’αυτό· μια παράσταση είναι μια ακραία κοινωνική εμπειρία. Όλοι μας είμαστε συγκεντρωμένοι εκεί γι’ αυτή την τελετουργία, αυτό μας συνδέει με την παράσταση, και αυτό μας συνδέει με το κοινό παρόν.
Έτσι, εύχομαι σε όλους πάρα πολύ χορό μέσα στο 2012. Όχι για να ξεχάσουν τα προβλήματά τους από το 2011, αλλά το αντίθετο, για να μπορέσουν να τα ξεπεράσουν δημιουργικά, να τα υπερπηδήσουν χορευτικά, για να βρουν έναν τρόπο να συνδεθούν ο ένας με τον άλλο και με τον κόσμο, να συνδεθούν με τη ζωή ως μέρος της αέναης χορογραφίας της. Χορέψτε για να βρούμε την ειλικρίνεια και να την μεταδώσουμε, για να συλλογιστούμε πάνω σ’αυτήν και να την γιορτάσουμε.»