Παρασκευή, 26 Αυγούστου 2016 21:27

Αυτοί που μένουν

Της Μαρίας Νίκα 
Τους γνώρισα ένα βράδυ σ’ ένα παιδικό πάρτυ. Σ’ ένα μπαλκόνι με την ωραιότερη θέα της Κυπαρισσίας...

Ο Σωτήρης, οικονομολόγος με μεταπτυχιακό. Η Αλκμήνη, δικηγόρος με διδακτορικό. Πήραν τα βουνά, γνωρίστηκαν, ταίριαξαν και αποφάσισαν ν’ αλλάζουν τη ζωή τους. Εκείνος, τα παράτησε όλα στην Αθήνα και ασχολήθηκε με τις φυσικές καλλιέργειες και τη γαστρονομία, στήνοντας τη δική του επιχείρηση. Εκείνη, άφησε τον κόσμο της νομικής και των δικαστηρίων για να διδάσκει γιόγκα! Εν τω μεταξύ έκαναν και δυο όμορφα παιδιά, που μεγαλώνουν στη φύση. Βάση τους ένα μικρό χωριό της Τριφυλίας.
Η Ιουλία, φαρμακοποιός. Εκτός από το φαρμακείο της, λειτουργεί, με συνάδελφό της, και σαπωνοποιείο όπου παρασκευάζουν πρότυπο φυσικό σαπούνι από μεσσηνιακό έξτρα παρθένο ελαιόλαδο και βότανα της ελληνικής γης. Kάνουν και εξαγωγές... 
Νέοι επιστήμονες, κάτω των 40 ετών, που δεν έφυγαν στο εξωτερικό ούτε σκέφτονται να φύγουν. Αντίθετα, άφησαν τις μεγάλες πόλεις για να μπουν ακόμη πιο βαθιά στην Ελλάδα της κρίσης, να ζήσουν και να δημιουργήσουν στην ύπαιθρό της.
Πολλοί άνθρωποι των μεγάλων πόλεων ονειρεύονται κατά καιρούς να ζήσουν στην περιφέρεια, λίγοι όμως το τολμούν. Ούτε κι εδώ η ζωή είναι εύκολη. Κι εδώ χρειάζεται να παλέψεις για την επιβίωσή σου, για να μεγαλώσεις τα παιδιά σου, για να σταθείς στα πόδια σου με αξιοπρέπεια. Όμως έχει ωραία μικρά διαλείμματα. Ένα μπάνιο στη θάλασσα, μια ντομάτα από τον κήπο σου, μια βόλτα στο βουνό, μια γιορτή με φίλους. Στιγμές που σε κάνουν να μην ξεχνάς ότι είσαι άνθρωπος.

Άνθρωπος. Τους άκουγα και θυμήθηκα τον Μιχάλη. Χρόνια στο τρέξιμο, από το πρωί ως το βράδυ, σε διάφορες δουλειές, πότε να πληρώνεται και πότε όχι. Ώσπου μια μέρα χάθηκε. Τον συναντήσαμε τυχαία πριν δυο βδομάδες σ’ ένα πανηγύρι στο χωριό του, λίγο έξω από τη Μεσσήνη. Βοηθούσε στην οργάνωση της γιορτής μαζί με άλλους συγχωριανούς του.

- Που είσαι βρε Μιχάλη;
- Που να είμαι; Εδώ στο χωριό.
- Έφυγες απ' την Καλαμάτα;

- Τώωωρα! Από καιρό... Σώθηκα φιλαράκια. Αλήθεια σας λέω. Σώθηκα. Οικονομικά και ψυχικά. Εντάξει, μπορεί να ρίξει μια βροχή, να χάσουμε λίγη παραγωγή, αλλά σώθηκα. Άμα βρεθείτε καμιά μέρα στην περιοχή για ΄κανα ρεπορτάζ, πάρτε τηλέφωνο. Να έρθετε στο σπίτι να φάμε. Ησύχασα σας λέω! Εδώ στο χωριό. Να ζεις σαν άνθρωπος και να πεθαίνεις σαν άνθρωπος.