Παρασκευή, 09 Ιουνίου 2017 05:09

Ένα βιβλίο που αγάπησα

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

Της Μαρίας Νίκα 
Το απόλαυσα το βιβλίο της Ξένιας Κουναλάκη. Μου θύμισε τη ζωή μου. Πράγματα που έχω κάνει και άλλα που θα ήθελα. Άρχισα να το διαβάζω τη βραδιά της παρουσίασης στην Καλαμάτα, λίγο πριν η δημοσιογράφος-συγγραφέας πάρει το λόγο και ξεκινήσει να μιλάει γι’ αυτό. Ένα Σάββατο τέλη Μαΐου, στη "Μπουκαδούρα" της Παραλίας: "Στις ταινίες κλαίω στις πιο άσχετες σκηνές", εκδόσεις Πόλις…

Το άνοιξα τυχαία κάπου στη μέση κι έπεσα πάνω στο κείμενο που αναφέρεται στη μητέρα της. Καθόμουν σ’ ένα τραπέζι στο κέντρο του μαγαζιού. Μ’ έπιασαν τα κλάματα και δεν ήξερα πώς να κρυφτώ ανάμεσα σε τόσο κόσμο. Σήκωσα το βιβλίο μπροστά στο πρόσωπό μου για να μην καταλάβουν τίποτα η κυρία Μιμή που βρισκόταν απέναντί μου και ο κύριος Μιχάλης δίπλα μου. Συνέχισα το διάβασμα "κλεφτά" κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης. Το τελείωσα στο σπίτι ξενυχτώντας τα επόμενα βράδια.

Διάβασα για τις βάρδιές της κάποιες Παρασκευές στην εφημερίδα και θυμήθηκα τις δικές μου βάρδιες κάποια Σαββατόβραδα.

Χαμογέλασα με το τείχος από αδιάβαστα και μισοδιαβασμένα βιβλία που έχει στο δωμάτιό της, γιατί σκέφτηκα τον "Επαναστατημένο άνθρωπο" του Καμύ, το "Πώς να μεγαλώσετε έξυπνα παιδιά" του Τζον Μεντίνα κι ένα σωρό άλλα, εντελώς άσχετα μεταξύ τους, που έχω μήνες δίπλα στο κρεβάτι μου. Κάθε φορά που βάζω ηλεκτρική σκούπα, είμαι αναγκασμένη να τα μετακινώ.

Συναισθάνθηκα το τρομερό άγχος της πριν από κάθε σημαντική συνέντευξη, με τα δυο-τρία κασετοφωνάκια μαζί, ώστε αν πάθει κάτι το ένα να γράψει το άλλο. Το έχω κάνει κι εγώ. Όπως επίσης το τσεκάρισμα του κινητού ανά πέντε λεπτά μήπως έχει συμβεί κάτι. Θυμάμαι, κάποια εποχή, έμπαινα το πρωί στο ντους κι έπαιρνα μαζί μου το τηλέφωνο μην τυχόν τηλεφωνήσει ο Δημήτρης (ο αρχισυντάκτης) και δεν το ακούσω. Πόσες φορές το είχα σηκώσει πανικόβλητη με τις σαπουνάδες στα χέρια… Κι όμως η απαρχαιωμένη συσκευή, που την είχα δέκα χρόνια, αθάνατη! Δεν καταλάβαινε ούτε από σαπούνια ούτε από υδρατμούς.

Συγκινήθηκα με την περιγραφή γέννησης της κόρης της. Ζύγιζε 3.350 γραμμάρια. Το πρώτο πράγμα που είδε από αυτήν ήταν ο ροδαλός πισινός της και αμέσως σκέφτηκε ότι ήθελε να της τον δαγκώσει. Η δική μου ζύγιζε μόλις 1.560 γραμμάρια, το πρώτο που είδα ήταν το κατακόκκινο ανοιχτό στόμα της από το κλάμα και αμέσως σκέφτηκα: "Θεέ μου, τα κατάφερε!".

"Ταξίδεψα" με τις επισκέψεις της στα μουσεία της Ευρώπης και στα αγαπημένα της εκθέματα. Το δικό μου αγαπημένο βρίσκεται στην Καλαμάτα, στο Αρχαιολογικό της Μεσσηνίας. Ένα μικρούτσικο στεατοπυγικό ειδώλιο νεολιθικού τύπου από πρασινωπό στεατίτη. Παριστάνει γυμνή γυναικεία καθιστή μορφή, εύρημα από την Ακρόπολη της Μάλθης. Έτσι όπως το βλέπω μέσα στη βιτρίνα, μου θυμίζει ακριβό κόσμημα για το λαιμό.

Ένιωσα βαθιά τις τύψεις της για τις φορές που φώναξε στην κόρη της, και η μικρή ζάρωσε από φόβο "κι έγινε μια σταλίτσα", και ήταν χειρότερο κι από το να την είχε χτυπήσει. Κι εγώ της έχω φωνάξει. Κι εμένα μου ‘ρχεται να κλάψω όταν το σκέφτομαι. Αρκετές φορές έχω κλάψει.

Εντυπωσιάστηκα με τον τρόπο που γράφει για το γάμο της και τον πρώην άντρα της. Με τόση ειλικρίνεια και τόση τρυφερότητα. Τη θαύμασα. Μόνο ένας άνθρωπος που δεν έχει απωθημένα μπορεί να είναι τόσο ευγενής απέναντι σε μια προηγούμενη σχέση.

Γέλασα με την επιμονή της να φορέσει γυαλιά μυωπίας στα 10 της χρόνια και θυμήθηκα τον εαυτό μου στα 20. Επειδή πίστευα ότι μου πήγαιναν τα γυαλιά όρασης και επιπλέον ήθελα να δείχνω μεγαλύτερη από την ηλικία μου, μια μέρα αγόρασα έναν σκελετό με απλό τζάμι και τον φορούσα όλη την ώρα χωρίς να υπάρχει λόγος. Τώρα που το σκέφτομαι, πάλι καλά που δεν στραβώθηκα.

Βρήκα και διαφορές. Για παράδειγμα, εκείνη στο δημοψήφισμα τον Ιούλιο του 2015 ψήφισε "Ναι", εγώ ψήφισα "Όχι". Επίσης, απεχθάνεται το θαυμαστικό και τα αποσιωπητικά. Εγώ πάλι τα χρησιμοποιώ συχνά. Θυμάμαι, πριν από χρόνια, ένας αναγνώστης πήρε τηλέφωνο στη διεύθυνση της εφημερίδας όπου εργαζόμουν και είπε: "Αμάν πια! Πείτε της να μη βάζει τόσα αποσιωπητικά. Μας έχει πεθάνει στις τελίτσες!". Παρά το γεγονός ότι δεν απευθύνθηκε κατ’ ευθείαν σ’ εμένα για να παραπονεθεί, αλλά στον εργοδότη μου, αναγνώρισα ότι είχε δίκιο. Από τότε τα χρησιμοποιώ όσο λιγότερο γίνεται.

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: « Η απόγνωση είναι μπλε Τα ονόματα των καραβιών »