Κυριακή, 17 Μαϊος 2015 00:00

Φτου και βγαίνω!

Της Μαρίας Νίκα
«Θέλεις να παίξουμε κρυφτό;» μου λέει την περασμένη εβδομάδα η Ελευθερία, φίλη της κόρης μου. Ένα κοριτσάκι τεσσάρων ετών, λεπτό σαν κλαράκι, με μαύρα μαλλιά και πανέξυπνα μάτια...

- Κρυφτό; Είμαι μεγάλη για να παίξω κρυφτό!

- Δηλαδή πόσο μεγάλη;

- 40 χρονώ.

- Και είναι πολύ το 40;

- Για κρυφτό ναι. Γιατί δεν παίζετε με τη Θεανώ;

- Γιατί είναι μικρή και δεν ξέρει να «τα φυλάει».

- Εντάξει τότε, θα «τα φυλάξω» εγώ.

- Ξέρεις να μετράς μέχρι το 20;

- Ξέρω, της λέω και τρέχει να κρυφτεί.

Γυρίζω στον τοίχο, βάζω το χέρι στα μάτια και αρχίζω να μετράω. Ένα, δύο, τρία, τέσσερα, πέντε……18, 19, 20! Φτου και βγαίνω!
Η Ελευθερία έχει κρυφτεί στην τραπεζαρία, κάτω από το τραπέζι. Κρατάει ακόμη και την αναπνοή της μην τυχόν κουνηθεί και την καταλάβω. Κάνω πως δεν την βλέπω και κατευθύνομαι προς την κουζίνα. «Μα που είναι;» αναρωτιέμαι φωναχτά. Η Θεανώ που παρακολουθεί τρέχει προς το μέρος της, σκύβει κάτω απ' τo τραπέζι, μου δείχνει την Ελευθερία και φωνάζει όλο χαρά λες και ανακάλυψε θησαυρό: «Να! Να!». Σκάνε και οι δυο στα γέλια... 

Η Ελευθερία όλο ρωτάει. Τι ν' αυτό, τι ν' εκείνο, τι κάνει, γιατί το λένε έτσι...
Μια μέρα είδε στο σπίτι μια αστυνομική ταυτότητα. Αφού την περιεργάστηκε πρώτα, ως συνήθως άρχισε τις ερωτήσεις:

- Τι ν' αυτό;

- Ταυτότητα.

- Τι είναι ταυτότητα;

- Γράφει τα στοιχεία μας. Πώς μας λένε, πότε γεννηθήκαμε, από πού είμαστε, πόσο ύψος έχουμε, τι χρώμα μάτια…

- Και γιατί τα γράφει όλ' αυτά;

- Για να ξέρουν ποιοι είμαστε.

- Και από την ταυτότητα ξέρουν ποιοι είμαστε;

Έλα ντε. Τι απαντάς εδώ; Ευτυχώς μ' έβγαλε από τη δύσκολη θέση η μικρή που συνέχισε τις ερωτήσεις:

- Και έχουν όλοι οι άνθρωποι ταυτότητα;

- Όλοι.

- Εγώ δεν έχω.

- Θα βγάλεις όταν μεγαλώσεις.

- Ουφ! έκανε. Πήρε ένα βαριεστημένο ύφος σαν να την κούρασα με όλες αυτές τις πληροφορίες κι έφυγε τρέχοντας προς το μπαλκόνι για να παίξει…

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: « Μια πόλη για παιδιά Μάθημα: Ανθρώπινες αξίες »