Παρασκευή, 12 Ιουνίου 2015 00:00

Μέρες του ΄48

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

Της Μαρίας Νίκα
Απόγευμα στην παιδική χαρά της Παραλίας. Δίπλα μας ο μικρός κάνει κούνια. Πιο ΄κει στέκεται ο πατέρας του. Από τη συνομιλία με το γιο του καταλαβαίνω ότι είναι μετανάστης…

Πίσω μας το λούνα παρκ. Ένα συρματόπλεγμα το χωρίζει από την παιδική χαρά. Ο μικρός έχει καθίσει ανάποδα στην κούνια για να το κοιτάζει. Χαζεύει τα φώτα, τα παιχνίδια, το καρουζέλ, τα παιδιά που χοροπηδάνε ανέμελα στο τραμπολίνο.
Κάποια στιγμή, ο πατέρας του, του λέει ότι πρέπει να φύγουν. Ο μικρός πρόθυμος κατεβαίνει από την κούνια αλλά του δείχνει προς το λούνα παρκ. Ο πατέρας τού εξηγεί ότι δεν έχει λεφτά για να τον πάει, όμως το παιδάκι επιμένει. Στυλώνει τα πόδια, πιάνεται από το σίδερο της κούνιας, αρχίζει να κλαίει και να φωνάζει: «Λούνα! Λούνα!...».
Η παιδική χαρά είναι γεμάτη κόσμο κι ο πατέρας νιώθει άβολα. Παίρνει το γιο του αγκαλιά με το ζόρι, προσπαθεί να τον ηρεμήσει και κατευθύνεται προς την έξοδο. Εν τω μεταξύ, ο μικρός σωπαίνει και τον αγκαλιάζει, σαν να κατάλαβε ότι τον έφερε σε δύσκολη θέση. Καθώς απομακρύνονται, κοιτάζει μόνο το λούνα παρκ πάνω απ’ τον ώμο του πατέρα του, μ’ ένα βουβό παράπονο. Μια φατσούλα τόσο λυπημένη, λες κι έχει χαθεί γι’ αυτόν ο κόσμος όλος.
Άθελά μου τους παρακολουθώ. Μου θυμίζουν πατέρα και γιο στον «Κλέφτη ποδηλάτων» του Ντε Σίκα. Στη συγκλονιστική αυτή ταινία, ο άνεργος Αντόνιο Ρίτσι βρίσκει επιτέλους δουλειά ως αφισοκολλητής. Η συγκεκριμένη δουλειά όμως απαιτεί ποδήλατο. Έτσι, η γυναίκα του αποφασίζει να δώσει ενέχυρο τα σεντόνια της οικογένειας, για να πάρουν το ποδήλατο. Χαρούμενος ο Ρίτσι, ξεκινά τη δουλειά, αλλά την ώρα που είναι ανεβασμένος στη σκάλα και κολλά μια αφίσα, κάποιος του κλέβει το ποδήλατό του. Τότε, παρέα με το γιο του, αρχίζουν μια περιπλάνηση μέσα στην πόλη για να βρουν τον κλέφτη. Κάποια στιγμή ο μικρός πεινάει. Ο πατέρας ανοίγει το πορτοφόλι του, κοιτάζει τα ελάχιστα χρήματα που έχει και αποφασίζει να μπουν σ’ ένα εστιατόριο. Καθώς δεν έχουν αρκετά λεφτά, παραγγέλνουν μόνο ψωμί, μοτσαρέλα, πατάτες και κρασί. «Δε θα σκεφτούμε τίποτα, θα μεθύσουμε» λέει στο παιδί, προσπαθώντας να δείξει χαρούμενος. Ο μικρός κοιτάζει με συμπόνια τον πατέρα του και χαμογελάει, ενώ στο διπλανό τραπέζι τα παιδιά κάποιας πλούσιας οικογένειας τρώνε το ακριβό τους γεύμα…
Η ταινία γυρίστηκε το 1948.