Τρίτη, 16 Ιουνίου 2015 00:00

Έχω like, άρα υπάρχω

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

Της Μαρίας Νίκα
Όταν πρωτοέπιασα δουλειά - 1996 ήταν - οι τοπικές εφημερίδες δεν είχαν ακόμη έγχρωμες σελίδες...

Τα πρώτα κείμενα τα έγραψα σ’ ένα παλιό ασπρόμαυρο macintosh που η οθόνη του έμοιαζε με μικρή τηλεόραση. Είδα συναδέλφους να παλεύουν να μάθουν «τυφλό σύστημα» για να μην καθυστερούν στο γράψιμο και άλλους που επέμεναν να δίνουν «χειρόγραφο» αρνούμενοι να μπουν στην τεχνολογία.
Τα δελτία Τύπου δεν έφταναν στην εφημερίδα με e.mail αλλά με φαξ. Κινητό τηλέφωνο δεν είχα, όσο για ψηφιακή φωτογραφική δεν ήξερα καλά καλά τι ήταν. Φωτογραφίες στα ρεπορτάζ βγάζαμε με τις παλιές αναλογικές μηχανές. Αυτό σήμαινε ότι κάθε μεσημέρι τρέχαμε στο φωτογραφείο να παραδώσουμε το φιλμ για εμφάνιση και κάθε απόγευμα κάναμε πάλι το ίδιο δρομολόγιο για να πάρουμε το εκτυπωμένο υλικό. Μερικές φορές, όταν καταφέρναμε να συνεννοηθούμε, γιατί ο καθένας είχε τα δικά του ωράρια ανάλογα με τα θέματά του, αναλάμβανε ένας να πάει στο φωτογραφείο όλα τα φιλμ εξυπηρετώντας και τους υπόλοιπους. Και ύστερα, όταν οι τυπωμένες φωτογραφίες έφταναν στην εφημερίδα, για να μπουν στο φύλλο της επόμενης μέρας έπρεπε πρώτα να «σκαναριστούν» σε άλλο μηχάνημα από τους τεχνικούς του ατελιέ. Oλόκληρη ιστορία δηλαδή, για να μην αναφερθώ σε πολύ πιο χρονοβόρες και κοπιαστικές διαδικασίες που άκουγα να διηγούνται οι παλιότεροι στο επάγγελμα.
Εφημερίδα τότε σήμαινε τυπωμένο χαρτί και μελάνι. Μονταζιέρα και πιεστήριο. Η ενημέρωση του διαδικτύου δεν είχε κάνει ακόμη την εμφάνισή της και ο έντυπος Τύπος δεν είχε φτιάξει κι αυτός τις ιστοσελίδες του. Αν μου έλεγες για social media, θα σου απαντούσα «τι ΄ν αυτό;».
Μέσα σε λίγα χρόνια άλλαξαν πολλά. Περισσότερα ίσως απ’ όσα μπορούσα να φανταστώ όταν έμπαινα στη δουλειά. Καλοκαίρι του 2009 πρέπει να ήταν, συναντάω στο δρόμο τον Κώστα, φίλο που είχα να δω καιρό. Αφού μιλήσαμε λίγο, φεύγοντας μου λέει:
- Θα τα πούμε στο facebook…
- Ποιο facebook; Δεν έχω, του απαντάω.
- Τι; Δημοσιογράφος και δεν έχεις facebook; Είσαι καλά; Κάνε facebook παιδάκι μου να μαθαίνεις τα πάντα. Εκεί είναι όλο το παιχνίδι!
Κι έκανα facebook για να μαθαίνω τα πάντα. Να είμαι κι εγώ μέσα στο παιχνίδι. Να γράφω για να μου κάνουν like.
Παλιά οι εφημερίδες μέτραγαν τις κυκλοφορίες τους. Τώρα μετράμε τα like…

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: « Μέρες του ΄48 Είχες και στο χωριό σου τοστ; »