Της Μαρίας Νίκα
Με το που γυρίσαμε σπίτι άρχισα να ψάχνω. Κοίταξα παντού. Σε συρτάρια, σε ράφια, σε φωτογραφικά άλμπουμ. Δεν τη βρήκα πουθενά. Ήταν μια παλιά οικογενειακή φωτογραφία με φόντο τα πεύκα που υπήρχαν κάποτε στην παραλία της Μικρής Μαντίνειας…

Της Μαρίας Νίκα
Πίσω από τις τζαμαρίες κολλημένα φύλλα μπεζ χαρτιού και στην πόρτα ενοικιαστήριο. Στέκομαι με τη μικρή αγκαλιά έξω από το άδειο μαγαζί - κομμωτήριο μέχρι πρόσφατα - και αναρωτιέμαι πότε έκλεισε…

Της Μαρίας Νίκα
Το μικρό κόκκινο Simca φορτωμένο φίσκα να διασχίζει την εθνική οδό Αθήνα - Καλαμάτα. Την παλιά. Αυτή που έκανες 6 ώρες για να φτάσεις. Αν υπολογίσω και τις στάσεις κάθε φορά που ανέβαζε θερμοκρασία το αμαξάκι, αλλά και τη χαλαρή - μιλάμε για πολύ χαλαρή - οδήγηση του πατέρα μου, χτυπάγαμε και 8ωρο!...

Της Μαρίας Νίκα
Καιρό είχα να κλάψω με βιβλίο. Η τελευταία φορά πρέπει να ήταν με το “Αγαπητέ Θεέ” του Ερίκ Εμανουέλ Σμιτ. Ή μάλλον όχι, με το “Άλμπατρος” της Σώτης Τριανταφύλλου, εκεί προς το τέλος, όταν ο Έντμουντ αφήνει το Λονδίνο και πάει στο Μεσολόγγι να πεθάνει, όπως ο Μπάιρον... 

Της Μαρίας Νίκα
Χθες το μεσημέρι στο σούπερ μάρκετ. Πάνω στη βιτρίνα με τα τυριά, τοποθετημένες σε σχήμα πυραμίδας, βανίλιες υποβρύχια καλαματιανής βιοτεχνίας. Όχι σε βαζάκια. Σε λευκό χαρτί, τυλιγμένες και δεμένες με κόκκινη κορδέλα…

Της Μαρίας Νίκα
“Τοστ φτιάχνετε;” ρωτάω ένα πρωί την Ιωάννα με το καταπληκτικό ταβερνάκι πάνω στη θάλασσα. Εκείνη με κοιτάζει με το γνωστό “ψαρωτικό” της ύφος, αλλά και με μια δόση απορίας μαζί. “Τοστ όχι. Άμα θέλεις, να σου βάλω ψωμί με κεφαλοτύρι” μου απαντάει και με κάνει να νιώσω εντελώς ηλίθια…

Της Μαρίας Νίκα
Όταν πρωτοέπιασα δουλειά - 1996 ήταν - οι τοπικές εφημερίδες δεν είχαν ακόμη έγχρωμες σελίδες...

Της Μαρίας Νίκα
Απόγευμα στην παιδική χαρά της Παραλίας. Δίπλα μας ο μικρός κάνει κούνια. Πιο ΄κει στέκεται ο πατέρας του. Από τη συνομιλία με το γιο του καταλαβαίνω ότι είναι μετανάστης…

Της Μαρίας Νίκα
«Βόλτες! Πολλές βόλτες! Να παίρνει το παιδί ερεθίσματα» λέει η παιδίατρος. Ε, παίρνουμε κι εμείς τους δρόμους, σχεδόν καθημερινά. Πήγαμε στο πάρκο, πήγαμε στην πλατεία, είδαμε τα σιντριβάνια, κάναμε κούνιες σχεδόν σε όλες τις παιδικές χαρές της Καλαμάτας, παίξαμε με τα κουβαδάκια μας στην παραλία και πάλι από την αρχή. Και τώρα; Τι άλλο έχει να κάνουμε τώρα; Που αλλού μπορεί να πάει ένα μικρό παιδάκι σ’ αυτή την πόλη για να περάσει ωραία και δημιουργικά;...

Της Μαρίας Νίκα
Έμπαινε στην τάξη αθόρυβα κρατώντας το δερμάτινο τσαντάκι του. Έκλεινε πίσω του την πόρτα, μας έλεγε να κάνουμε ησυχία και όποιος ήθελε να ανοίξει το βιβλίο του και να διαβάσει «από μέσα του» το παρακάτω κεφάλαιο. Ύστερα καθόταν στην καρέκλα του πίσω από την έδρα, και κοίταζε έξω απ' το παράθυρο…