ΧΡΟΝΟΓΡΑΦΗΜΑ του Παναγιώτη Αντωνόπουλου  
            Ο εστεμμένος ιός δεν το βάζει κάτω. Μας δημιουργεί προσωπική πλήξη εξαιτίας του αναγκαστικού εγκλεισμού και μας παραμορφώνει το χαρακτήρα μέχρι τρέλας. Απεχθανόμενος ανέκαθεν τη στέρηση της ελευθερίας, δύσκολα κλείνομαι μέσα, και, λακάω όποτε η κλεισούρα απλώνει τους πλοκάμους της να με πνίξει. Έτσι και χθες ελλοχεύοντος του κορονοϊού και της πνιγηρής  αφρικανικής σκόνης, εξήλθα.  Εισπνέοντας το δροσερό αεράκι της έρημης πόλης, όδευσα δυτικά προς την παραλία, όπου κι άλλοι συμπολίτες κυρίως της συμπαθέστατης πρώιμης και μέσης ηλικίας, απολάμβαναν τον περίπατο, τη θάλασσα και την εξ αποστάσεως κουβέντα. 

ΧΡΟΝΟΓΡΑΦΗΜΑ του Παναγιώτη Αντωνόπουλου 
             Τιμά μια χρονογραφική στήλη να μην ξεχνά ντόπιους, παλιούς και σύγχρονους μάστορες της ποίησης. Άκρως συμβολικά αντιγράφω δείγματα γραφής τους, αν μη τι άλλο, και, για να τους θυμηθούμε αλλά και να καταστήσουμε εαυτούς έτι επιμελέστερους.  

XΡΟΝΟΓΡAΦΗΜΑ του Παναγιώτη Αντωνόπουλου 
        Άμα καλομάθεις, δύσκολα αφήνεις τον καναπέ. Για να μην κολλήσω πάνω του, μιας και είχα ρομαντική διάθεση, είπα να βολτάρω ως το Σταθμό του τρένου της πόλης. Ελάχιστοι οι περιπατητές, ολιγομελείς οι νεανικές παρέες, μετρημένα στα δάχτυλα δίκυκλα και οχήματα. Ο χριστιανός τι ήθελα που πήγαινα. Λίγα μέτρα πριν πατήσω τις σκουριασμένες γραμμές, δυο ογκωδέστατα λυκόσκυλα μου ρίχτηκαν. Μ’ έσωσε ένας ένοικος του Σταθμού, που εν γρηγόρσει  κινήθηκε εναντίον τους και με δυνατό κλοτσοσκούφι τα μάντρωσε, βρίζοντάς τα με τη λιποβαρή μόρφωσή του. 

ΧΡΟΝΟΓΡΑΦΗΜΑ του  Παναγιώτη  Αντωνόπουλου   
         Σπούδαζα σ’ ένα πνευματικό ίδρυμα  και ο πίθηκος γυμναστής ήταν χαβαλετζής, ψευτόμαγκας, σκληρός και νεοναζί κρυφός. Μας έβγαζε το λάδι του νονού μας με ανακύψεις, επικύψεις και στρατιωτικό τροχάδην και όταν φεύγαμε μας πονούσαν αρθρώσεις, σπόνδυλοι,  ωλένες, μύες και καταπονημένοι τένοντες.  Ποιος τολμούσε να του μιλήσει. Όταν μας ξέκανε, μας μάζευε στο υπόστεγο και άρχιζε το κήρυγμα. << Βιβλία δεν παρέχονται, θα σας δίνουμε σημειώσεις, τις θέλω αυτολεξεί και όποιος δεν το κάνει καλύτερα να πέσει στο πυρ το εξώτερο να καεί μόνος του παρά να  ‘ρθει στο μάθημά μου αδιάβαστος και να τον ρίξω εγώ! >>

Χρονογράφημα του Παναγιώτη  Αντωνόπουλου 
      Από εφημερίδα της εποχής:  Ιλαροτραγικαί σκηναί συνέβησαν την εσπέραν της Κυριακής εις τινα οικίαν της πόλεως μας, όπου  μαθηταί και μαθήτριαι του ενταύθα Γυμνασίου  διασκεδάζοντες δια  μοντέρνων χορών, << ροκ- εντ-ρολ >> κ.λ.π. αιφνιδιάστηκαν παρά του γυμνασιάρχου των, όστις κατέλαβε και τινάς εξ αυτών καπνίζοντας,

Χρονογράφημα του Παναγιώτη Αντωνόπουλου 
              << Χειμών, πούθε φυτρώνει;; >> με ρώτησε ο γεννήτορας και περίμενε την απάντησή μου. << Δύσκολα μου βάζει >> σκέφτηκα και σηκώθηκα  να σαλτάρω να φέρω το λεξικό. << Ε, πού πας;  Κάτι  σε ρώτησα, πες μου; >> μου είπε και απλώνοντας το χέρι με κόλλησε  πάλι στο σκαμνί << Πάω να φέρω το λεξικό, να δούμε τι γράφει; >> ψέλλισα και ζαλικομένος ντροπή λούφαξα. << Έλα, ρε , που θα συμβουλευτείς λεξικό, εύελπις νέος και γυμνασιόπαις! Άκου: Χειμών βγαίνει από τη λέξη χείμα ίσον χειμωνιάτικος καιρός. ψύχος, παγετός, εξ΄ου και το ρήμα χειμάζομαι από τον παγετό. Αυτό λέει το λεξικό του λαού. Το δικό σου να το βράσω! >> Έτσι ενθυμούμενος αυτά, και, βλέποντας το χειμαζόμενο πόπολο να  τουρτουρίζει, είπα να τον τρομάξουμε το Χειμώνα με στίχους, βέβαιος πως θα σταθούν οικείοι και ζεστοί απέναντι σας!

Χρονογράφημα του Παναγιώτη  Αντωνόπουλου 
       Σκέφτηκα μέρες γιορτινές που ‘ναι να συναθροίσω στίχους Ελλήνων ποιητών που μιλούν για την Πρωτοχρονιά, ανεκτίμητα διαμάντια λόγου και συγκίνησης. Είμαι σίγουρος πως κάποιο εσωτερικό κραδασμό θα αφήσουν στον αναγνώστη, βέβαιος πως στα μεταλλεία της ψυχής του ένας ρόδινος ανθός θ’  ανθίσει. 

Χρονογράφημα του Παναγιώτη  Αντωνόπουλου  
            Υποδειγματικός ο στολισμός της πλατείας της πόλης μας. Ολίγον σουρεαλιστικός, ολίγον προσωπικός, ολίγον τι <<  υπέρ πατρίδος, θρησκείας και οικογένειας >>. Ο δήμος κρατώντας  ραφτάδικο με ευμέγεθες ψαλίδι, κόβει και ράβει οικονομικά κουστούμια και ντύνει όποια μέρη αυτός νομίζει πως ανήκουν στη σφαίρα δημοσίου συμφέροντος. Ιδιοκτήτης  των εσόδων του δήμου που αγογγύστως ακουμπάει κάθε μήνα το πόπολο, ευκατάστατο και μη, τα διαχειρίζεται κατά το δοκούν, όχι πάντα, σε κραυγαλέες επενδύσεις, ανούσιες, μεσαιωνικές και επηρμένες. Η έλλειψη έργων υποδομής που δυσχεραίνουν την καθημερινότητα των πολιτών είναι τόσο εξόφθαλμη που μόνο η νοοτροπία τοπικών τσιφλικάδων δε θα την έβλεπε. 

Χρονογράφημα του Παναγιώτη Αντωνόπουλου  
         << Πιστεύω ότι ένα φύλλο χλόης δεν είναι κάτι πιο μικρό απ’ των αστεριών το μεροδούλι. Και το μερμήγκι είναι όμοια τέλειο και της άμμου ένα σπυράκι και τ’ αυγό μιανού σπουργίτι κι ο βάτραχος αταίριαστο αριστούργημα κι ο ποντικός ακόμ’ είν’ ένα θάμα που φτάνει να κλονίσει εκατομμύρια άπιστους… >> αυτά διάβαζα τότε για να σταθώ όρθιος και να ξεχνώ το πένθιμον του τόπου όπου ζούσα.

Χρονογράφημα του  Παναγιώτη  Αντωνόπουλου 
           Δεκαετία του εξήντα, κράτος διαλυμένο, κοινωνία ερωτοτροπούσα με τους  βολεμένους, παιδεία  αναμασούσα τους  υπερσυντέλικους και τα << γαρ σφετέρησιν >>.  Κι εγώ βρέθηκα από την Πρώτη γυμνασίου στη Δευτέρα μ’ ένα φιλόλογο μικρονοϊκό , ολίγιστο και πάσχοντα από ψυχική βλάβη νερώνειου βαρβαρισμού, εν ολίγοις ένα  λακέ της εξουσίας που εκπροσωπούσε άριστα την τυραννία  των ηλιθίων εκπαιδευτικών.