Παρασκευή, 12 Ιουλίου 2019 12:04

"Τρωάδες" από την Πειραματική Σκηνή

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

ΣΤΟ ΔΙΑΒΟΛΙΤΣΙ
Με το αντιπολεμικό έργο του Ευριπίδη «Τρωάδες» και την παράσταση κουκλοθεάτρου σε διασκευή Σέργιου Σοφικίτη, «Το Νησί των Συναισθημάτων», συμμετέχει φέτος η Πειραματική Σκηνή Καλαμάτας στο πρόγραμμα των εκδηλώσεων του Πολιτιστικού Αυγούστου στο Διαβολίτσι…

Όπως μας ενημερώνει η Πειραματική Σκηνή: «Για ενδέκατη χρονιά, πιστοί στο ραντεβού μας και στη μνήμη ενός ευεργέτη της Πειραματικής Σκηνής Καλαμάτας, του αείμνηστου Καπετάν Βασίλη Κωνσταντακόπουλου, παρουσιάζουμε τη φετινή καλοκαιρινή θεατρική παραγωγή μας και ακόμα την καινούργια μας παράσταση κουκλοθέατρου, στο πλαίσιο των εκδηλώσεων του πολιτιστικού Αύγουστου, στο Διαβολίτσι».

Αναλυτικότερα, την Πέμπτη 25 Ιουλίου 2019, στις 21.00, στο θεατράκι «Σταθία Κωνσταντακοπούλου», η θεατρική ομάδα της Πειραματικής Σκηνής θα ανεβάσει τη αρχαία τραγωδία του Ευριπίδη «Τρωάδες».
Η απόδοση του κειμένου είναι του Θανάση Βαλτινού, η σκηνοθεσία της Δέσποινας Δρεπανιά, η μουσική του Χρήστου Λεοντή. Η μουσική διδασκαλία των χορικών είναι της Κατερίνας Πετρουλάκη, τα σκηνικά της Κατερίνας Μηλιαρέση και τα κοστούμια του Βενετσάνου Μπαλόπουλου. Την  αφίσα φιλοτέχνησε ο Νίκος Τζαβάρας.
Η παράσταση θα επαναληφθεί στις 3-6 Σεπτεμβρίου στο Αμφιθέατρο του Κάστρου Καλαμάτας.

Την Παρασκευή 26 Ιουλίου 2019, επίσης στις 21.00, η ομάδα κουκλοθεάτρου της Πειραματικής Σκηνής θα παρουσιάσει «Το νησί των συναισθημάτων», μια ιστορία από το βιβλίο του Χόρχε Μπουκάι «Ο δρόμος των δακρύων», σε θεατρική διασκευή του Σέργιου Σοφικίτη. Τη μουσική έχει επιμεληθεί η  Κατερίνα Πετρουλάκη, το σκηνικό έχει κατασκευάσει η Κατερίνα Μηλιαρέση, ενώ τις κουκλοκατασκευές έχει  κάνει η Λέττα Πετρουλάκη. Η σκηνοθεσία είναι της Κουκλοπαρέας Πειραματικής Σκηνής Καλαμάτας. Εμψύχωση: Φανή Αλεξανδρίδη, Γιώτα Βασιλειάδη, Ιωάννα Κωστοπούλου, Κατερίνα  Πετρουλάκη, Πέγκυ Σούλιου. Την αφίσα της παράστασης έχει φιλοτεχνήσει η Τζένη Ντεκελέ, τους φωτισμούς επιμελείται ο Γιώργος Μίνος. Φωτογραφίες, Video: Nίκος Τζαβάρας.

Λίγα λόγια για την επιλογή των έργων  
Εξηγώντας του λόγους για τους οποίους επέλεξε να ανεβάσει την συγκεκριμένη τραγωδία, η Πειραματική Σκηνή τονίζει τα ακόλουθα:
«Οι Τρωάδες είναι μία από τις πιο δημοφιλείς σωζόμενες τραγωδίες του Ευριπίδη. Είναι ένα αμείλικτο κατηγορώ για τις φρικαλεότητες του πολέμου κι ένα σπαρακτικό αίτημα για αλληλεγγύη και ανθρωπισμό. Την επιλέξαμε και την παρουσιάζουμε με οδηγό τη σκληρή διαχρονικότητά της. Τα δεινά του πολέμου και η συμφορά της προσφυγιάς δεν έχουν εγκαταλείψει την ανθρωπότητα από τον καιρό του Τρωικού Πολέμου μέχρι σήμερα και, δυστυχώς, δεν γνωρίζουν γεωγραφικά σύνορα. Κάθε εξουσία που ασκείται με αλαζονεία είχε, έχει και θα έχει ολέθριες συνέπειες για τους λαούς».

Ο Ευριπίδης έγραψε το αντιπολεμικό αυτό αριστούργημα, στα 415 π.Χ., με σκοπό να κατακρίνει την πολιτική των Αθηναίων για το προκλητικό ανοσιούργημα που είχαν διαπράξει λίγους μήνες νωρίτερα εναντίον των Μηλίων καθώς και για την Σικελική Εκστρατεία που προετοίμαζαν.
Το έργο παρακολουθεί την τύχη των γυναικών της Τροίας, αφού η πόλη τους έχει λεηλατηθεί, οι άντρες τους έχουν σκοτωθεί και οι οικογένειές τους έχουν αφανισθεί…
                                             
«Το νησί των συναισθημάτων» είναι μια τρυφερή μικρή ιστορία για την Αγάπη, από το βιβλίο του Χόρχε Μπουκάι «Ο Δρόμος των Δακρύων». Μία ιστορία που μιλάει-όπως μαρτυρά και το όνομα του νησιού- για τα ανθρώπινα συναισθήματα, την προστασία του Περιβάλλοντος, τους χαρακτήρες των ανθρώπων, τη σημαντική παρουσία της Αγάπης στη ζωή μας και πού θα μπορέσουμε να βρούμε βοήθεια, όταν ο πόνος της απώλειας μας κατακλύζει.

Το έργο: Ήταν μια φορά ένα νησί, όπου κατοικούσαν όλα τα συναισθήματα και όλες οι ανθρώπινες ιδιότητες που υπάρχουν. Το όνομά του ήταν  «Το νησί των συναισθημάτων». Εκεί ζούσαν μαζί και αρμονικά, το καθένα με το χαρακτήρα του, ο Φόβος με την αγωνία του, ο Θυμός με τα νεύρα του, η Σοφία με τη γνώση της, η Αγάπη με την τρυφεράδα της, η Αλαζονεία με τον εγωισμό της, η Ευτυχία με τη χαρά της, η Απληστία με τον πλούτο της, η Λύπη με τη μελαγχολία της, και η Μοναξιά με την απομόνωσή της.
Όλοι ήταν εκεί, ώσπου το νησί άρχιζε να βουλιάζει στο νερό του ωκεανού. Όλοι έτρεξαν να βρουν τρόπο ν’ αποδράσουν και να αποφύγουν την καταστροφή. Μόνο η αγάπη έμεινε πίσω γιατί είναι τόσο δεμένη με καθετί που βρίσκεται πάνω στο νησί που ήλπιζε στη σωτηρία του.
Άραγε θα βρεθεί κάποιος να τη βοηθήσει; Και ποιός θα είναι αυτός;
Ποιός είναι ο αόρατος σύμμαχός της για πάντα;