Κυριακή, 30 Αυγούστου 2020 01:45

26ο KDF / Κλείσιμο αυλαίας

PEEPING TOM  DIPTYCH photo_by_Maarten_Vanden_Abeele

PEEPING TOM DIPTYCH photo_by_Maarten_Vanden_Abeele

Πέφτει απόψε, Κυριακή, η αυλαία του 26ου Διεθνούς Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας, το οποίο πραγματοποιήθηκε κάτω από πρωτόγνωρες και αντίξοες συνθήκες, λόγω των μέτρων για τον κορονοϊό, σημείωσε όμως επιτυχία και κράτησε ψηλά τη φήμη του ως θεσμού που παρουσιάζει ό,τι πιο σημαντικό και νεωτερικό στον σύγχρονο χορό. 
Η αυλαία θα πέσει με την εκπληκτική παράσταση “Diptych”, των Peeping Tom, που παρουσιάστηκε και χθες με μια αναπάντεχη τοπική συμμετοχή...

22:00 | 75'

Αμφιθέατρο Κάστρου Καλαμάτας

PEEPING TOM 

DIPTYCH

Στο Diptych, η Gabriela Carrizo [Γκαμπριέλα Καρίτζο] και ο Franck Chartier [Φρανκ Σαρτιέ], καλλιτεχνικοί διευθυντές της ομάδας Peeping Tom, επεξεργάζονται εκ νέου δύο παλαιότερα έργα τους, που δημιούργησαν σε συνεργασία με το Nederlands Dans Theater 1: το The Missing Door (σε σκηνοθεσία Gabriela Carrizo) και το The Lost Room (και τα δύο σε σκηνοθεσία Franck Chartier). Οι χαρακτήρες τους κινούνται μεταξύ πραγματικότητας και φαντασίας, οδηγούμενοι από τις δυνάμεις της φύσης προς μια αβέβαιη μοίρα. Αναζητούν ένα ιδανικό, ακολουθούν ένα όνειρο, τρέφουν την ελπίδα, αλλά καταλήγουν να χάνονται, περιπλανώμενοι μέσα σε έναν μυστηριώδη και μακάβριο λαβύρινθο, από τον οποίο δεν μπορούν να ξεφύγουν. Στο The Missing Door, ένας ετοιμοθάνατος άνδρας ψάχνει με αγωνία τον δρόμο μέσα από τον περίπλοκο λαβύρινθο της σκέψης του. Στο The Lost Room βρισκόμαστε σ’ ένα πλοίο στη μέση της θάλασσας, όπου ελευθερία και αιχμαλωσία είναι άρρηκτα συνδεδεμένες, καθώς οι χαρακτήρες μοιάζουν να βρίσκονται ταυτόχρονα παντού στον χώρο και στον χρόνο. Η Carrizo και ο Chartier δημιουργούν έναν κόσμο ανήσυχο, σκοτεινό και κλειστοφοβικό, χρησιμοποιώντας μια μοναδική και ακραία γλώσσα κίνησης και ερμηνείας.

Σύλληψη & σκηνοθεσία: Gabriela Carrizo & Franck Chartier

Ερμηνεία: Konan Dayot, Fons Dhossche, Lauren Langlois, Panos Malactos, Alejandro Moya, Fanny Sage, Eliana Stragapede, Wan-Lun Yu

Καλλιτεχνική υποστήριξη: Thomas Michaux

Μουσική & ηχητικός σχεδιασμός: Raphaëlle Latini, Ismaël Colombani, Annalena Fröhlich, Louis-Clément Da Costa

Φωτισμός: Tom Visser

Σκηνικά: Gabriela Carrizo & Justine Bougerol

Κοστούμια: Yichun Liu, Louis-Clément Da Costa

Τεχνική διεύθυνση: Pjotr Eijckenboom (δημιουργία) & Hugues Girard (περιοδεία)

Τεχνικοί: Emily Brassier, Bram Geldhof (φώτα), Tim Thielemans (ήχος), Giuliana Rienzi (διεύθυνση σκηνής), Clement Michaux (βοηθός διευθυντή σκηνής)

Διαχείριση περιοδείας: Thomas Michaux

Διεύθυνση παραγωγής: An Van Der Donckt

Επικοινωνία: Sébastien Parizel

Διαχείριση εταιρείας: Veerle Mans

Παραγωγή: Peeping Tom

Συμπαραγωγή: Opéra national de Paris, Opéra de Lille, Tanz Köln, Göteborg Dance & Theatre Festival, Théâtre national Wallonie- Bruxelles, deSingel Antwerpen, GREC Festival de Barcelona, Festival Aperto/Fondazione I Teatri Reggio Emilia, Torinodanza Festival/ Teatro Stabile di Torino – Teatro Nazionale, Dampfzentrale Bern.

Με την υποστήριξη της φλαμανδικής κυβέρνησης και του προγράμματος φοροαπαλλαγής της Ομοσπονδιακής Κυβέρνησης του Βελγίου

Διανομή: Frans Brood Productions

Βασισμένο στο έργο Adrift, που δημιουργήθηκε με τους χορευτές του NDT I: Chloe Albaret, Lydia Bustinduy, César Faria Fernandes, Fer- nando Hernando Magadan/Spencer Dickhaus, Anna Hermann, Anne Jung, Marne Van Opstal, Roger van der Poel, Meng-ke Wu, Ema Yuasa/ Rena Narumi

Η Gabriela Carrizo [Γκαμπριέλα Καρίτζο] και ο Franck Chartier [Φρανκ Σαρτιέ] ίδρυσαν την ομάδα Peeping Tom [Πίπινγκ Τομ] το 2000. Μαζί δημιούργησαν το πρώτο τους έργο με τίτλο Caravana (1999), από κοινού με την μακροχρόνια συνεργάτιδά τους Eurudike De Beul, και την ταινία Une vie inutile (2000). Σήμα κατατεθέν τους η υπερρεαλιστική αισθητική που αποπνέει ένα συγκεκριμένο κάθε φορά σκηνικό: ένας κήπος, ένα σαλόνι κι ένα υπόγειο στην πρώτη τους τριλογία (Le Jardin, 2002· Le Salon, 2004· Le Sous Sol, 2007), δύο τροχόσπιτα σ’ ένα χιονισμένο τοπίο στο 32 rue Vandenbranden (2009), ένα καμένο θέατρο στο À Louer (2011). Οικογενειακές καταστάσεις κεκλεισμένων των θυρών ενέπνευσαν τη δεύτερη τριλογία τους Vader (Father), Moeder (Mother), και Kind (Child). Έχουν επίσης συνεργαστεί με άλλες ομάδες, όπως το Nederlands Dans Theater (στα έργα The Missing Door, 2013, The Lost Room, 2015, και The Hidden Floor, 2017), την όπερα του Göteborg (33 rue Vandenbranden, 2013) και το Residenztheater του Μονάχου (The Land, 2015). Έχουν τιμηθεί με το βραβείο καλύτερης χορευτικής παράστασης στη Γαλλία για το έργο Le Salon (2005), το βραβείο Mont Blanc για νέους σκηνοθέτες στο φεστιβάλ του Σάλτσμπουργκ και το βραβείο Patrons Circle Award στο διεθνές φεστιβάλ τέχνης της Μελβούρνης το 2007, το βραβείο Premio de la Crítica Barcelona καλύτερης ξένης χορευτικής παράστασης για το Vader (2014) και το βραβείο Olivier καλύτερης νέας χορευτικής παράστασης για το 32 rue Vandenbranden (2015).




Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: « 26ο KDF / 29-8 Πανσέληνος, Κάστρο, Κική Δημουλά »