Δευτέρα, 24 Μαϊος 2021 12:10

Dogma Athens - 15 x 76 | Contemporary Greek Artists

Νεφέλωμα XIX Ελεάννα Μαρτίνου μελάνι σε χαρτί 300 γρ. 48 x 52 cm 2018 Νεφέλωμα XIX Ελεάννα Μαρτίνου μελάνι σε χαρτί 300 γρ. 48 x 52 cm 2018

Εικαστικοί της νεότερης γενιάς εκθέτουν με ψηφιακό τρόπο έργα τους, τα οποία όμως ο θεατής μπορεί να δει εφόσον επιθυμεί συνεννοηθεί σχετικά και στον εκθεσιακό τους χώρο. Είναι η έκθεση “15 x 76 | Contemporary Greek Artists”, που έχει διοργανωθεί από το Dogma Athens και η ξενάγηση στα έργα γίνεται από τη διεύθυνση https://www.artsteps.com/view/6074833556bb9dafd136c758?fbclid=IwAR1_b0TUHJq3fe4K35W9Nq47bC81RNb5TvnCJ7xZvGrMw6yQFocTWEk8fzE…

Όπως σημειώνει το Dogma Athens, “η έκθεση καταλαμβάνει δύο εικονικές αίθουσες. Κάθε επισκέπτης μπορεί να επιλέξει πως θα περιηγηθεί σε αυτές. Έχει τη δυνατότητα να ακολουθήσει την προτεινόμενη περιήγηση που έχει σχεδιαστεί, είτε μπορεί να κινηθεί στο χώρο ελεύθερα. 

Στην πρώτη αίθουσα, δεξιά του σημείου εισόδου, η περιήγηση ξεκινά με τη σειρά «Digitised» του Κωνσταντίνου Κωτσή, με θέμα ένα από τα πιο κοινά στοιχεία της σύγχρονης πραγματικότητας: μια κόλλα χαρτιού Α4. Πραγματεύεται τον καλλιτεχνικό χειρισμό ενός τόσο κοινού αντικειμένου που παραπέμπει στην αρχειοθέτηση, μέσα από την ψηφιακή επεξεργασία και παραμόρφωση. 

Στη συνέχεια, τα έργα του Αντώνη Καπνίση αντλούν από τη θεωρία του Michel Foucault για την ύπαρξη μέσα στο χώρο. Κεντρικό θέμα αποτελεί συνδυαστικά η πνευματικότητα ως ανώτερη έννοια, καθώς και το δίπολο πραγματικό-φαντασιακό, δημιουργώντας αριστοτεχνικές εικόνες πνευματικών (ου-)τοπίων. 

Ακολουθεί η Στέλλα Χριστοφή, η οποία, με τη σειρά της, αναδιατυπώνει με τρόπο αφαιρετικό την πρόσληψη του φυσικού τοπίου ως χώρου, προσβεβλημένου από τα φυσικά φαινόμενα. 

Στην ίδια θεματική κινείται η Ηλέκτρα Μάιπα, όσον αφορά το φυσικό τοπίο, επικεντρωμένη στα βουνά, ως τόπο πνευματικής ανύψωσης μέσα από την περιπλάνηση και την μετακίνηση. Το σώμα συμμετέχει στο έργο της σε τέτοιο βαθμό, που σε συμβολικό επίπεδο γίνεται μέρος του περιβάλλοντος και η σωματικότητα αποκτά πρωταγωνιστικό ρόλο. 

Μεταβαίνοντας έτσι θεματικά από το τοπίο στον άνθρωπο, ακολουθούν έργα του Γιάννη Ευθυμίου, που παρουσιάζει σύγχρονες εικόνες προσώπων και οικείων χώρων, χρησιμοποιώντας αφαιρετικά και χειρονομιακά μελάνι και ακουαρέλες, ενώ η τεχνική του οφείλει πολλά στον μοντερνισμό. 

Μοντερνιστικός και εξίσου χειρονομιακός, ο Γιώργος Παστάκας αποτυπώνει το φευγαλέο στη μυθολογική θεματική του ελληνικού παρελθόντος και την ποίηση του Κωνσταντίνου Καβάφη. 

Η χρήση των έντονων και ποικίλλων χρωμάτων στα έργα του συνδέθηκαν εικονογραφικά με τη ζωγραφική της VEA, που εκφράζει την απόκριση της καλλιτέχνιδας σε φαινόμενα τόσο παγκόσμια, όπως η οικονομική κρίση, όσο και προσωπικά, όπως η συχνή εναλλαγή τόπου κατοικίας. 

Η ρευστότητα και ονειρικότητα είναι κεντρικό θέμα και στη σειρά “Blue of Distance” της Μελίνας Φακίτσα-Mosland. Μέσα από οκτώ μονοχρωματικά έργα, αφηγείται θηλυκές ιστορίες του καλοκαιριού κοντά στη θάλασσα: ιστορίες αρχικά συνειδητές, έπειτα υπερρεαλιστικά κωδικοποιημένες και υποσυνείδητα παγιωμένες. 

Τη θεματική του ελληνικού καλοκαιριού παρουσιάζει και η Αλεξάνδρα Αναγνωστοπούλου, μέσα από φωτογραφικά έργα επεξεργασμένα και αποδοσμένα με την τεχνική της μεταξοτυπίας σαν παλιές φωτογραφίες-μνήμες ενός ονειρικού τοπίου στην φύση, σκηνικού χαράς και παιδικής αθωότητας. 

Στην επόμενη αίθουσα, η περιήγηση ξεκινά με έργα του Τόλη Τατόλα. Κεντρικός άξονας εδώ είναι η σύγχρονη πόλη και η αστική εμπειρία. Ο πολυπράγμων καλλιτέχνης χρησιμοποιεί διαφορετικές τεχνικές και μέσα για να μεταδώσει τη βιωματική αίσθηση πόλεων από όλο τον κόσμο, χωρίς να τις καταδεικνύει. 

Μια σύγχρονη «αρχαιολογία» και αρχειοθέτηση μέσα από οπτικές «σημειώσεις» κατά τη διάρκεια νοερών, μνημονικών και πραγματικών περιπλανήσεων επιχειρεί στη συνέχεια ο Θάνος Μακρής. Με τρόπο ρομαντικό, οι «σημειώσεις» αυτές είναι επιφορτισμένες με τη λεπτεπίλεπτη και εύθραυστη ποιητικότητα μιας μελαγχολίας. 

Ο ρομαντισμός του Μακρή συνομιλεί με αυτόν της Νίκης Γκουλέμα για τον ουρανό και την απελευθέρωση μέσα από την εξύψωση. Οι τελικοί «προορισμοί» της Γκουλέμα είναι γεμάτοι φως, χρώμα και ζωή. 

Σε ένα παρόμοιο μήκος κύματος «δονούνται» και οι χρωματικές εκρήξεις της Ελεάννας Μαρτίνου, συνθέσεις με τεχνικές, αστικές, κοινωνιολογικές και κοσμικές αναφορές. Το έργο της Μαρτίνου είναι εικόνες του μέλλοντος ή του παρόντος που κοιτάζει στο μέλλον. 

Το χρώμα ως κυρίαρχο στοιχείο στα έργα του Δημοσθένη Μπογιατζή που ακολουθούν εξυπηρετεί από την άλλη πλευρά μια αρχετυπική και πνευματική αντίληψη του κόσμου, «καταργώντας» σχεδόν την έντονη υλικότητα της χειρωνακτικού χαρακτήρα της τεχνικής του. Αναγνωρίσιμες μορφές του δυτικού κόσμου αναδύονται επίσης μέσα από τις χρωματικές του «υφάνσεις», φιγούρες που εντάσσονται στη θεματική του συμβόλου και της θρησκευτικής τελετουργίας, με τρόπο ωστόσο σχεδόν σατιρικό. 

Την υπονόμευση και μεταμόρφωση της ανθρώπινης φιγούρας επιτυγχάνει στη συνέχεια ο Γιώργος Τούρλας με γκροτέσκες σκηνές ανθρώπινης αλληλεπίδρασης, πιθανές εικόνες ταινίας τρόμου, που θα μπορούσε να είναι η ίδια η πραγματικότητα”.






Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: « Η δεξιά τσέπη του ράσου Music Escapades: In Orbit v.2Twitter »