Τρίτη, 22 Μαρτίου 2016 12:21

Μνήμη Κωστή Παπαγιώργη (7 Νοεμβρίου 1947 - 21 Μαρτίου 2014)

Του Νίκου Χριστόπουλου* 
Ο Κωστής Παπαγιώργης (Κωνσταντίνος Παπαγεωργίου το πραγματικό του όνομα) γεννήθηκε στο Νεοχώριο της Υπάτης. Έζησε τα παιδικά του χρόνια στην Παραλία Κύμης, όπου ο πατέρας του υπηρετούσε ως δάσκαλος. Ο αυστηρός πατέρας του κι ένα αυστηρό εκπαιδευτικό σύστημα, θα επιβάλλουν στον αριστερόχειρα Κωστή την καταναγκαστική στροφή προς την δεξιοχειρία. Ένα γεγονός που καθόρισε τη ζωή του και το πλήρωσε με βραδυγλωσσία, η οποία κατόπιν του προκάλεσε και αγοραφοβία…

Ξεκινά σπουδές νομικής στη Θεσσαλονίκη, όμως μόλις για έναν χρόνο. Αμέσως μεταβαίνει στο Παρίσι, το 1968, όπου ακολουθεί σπουδές φιλοσοφίας -Είναι σημαντικό να αναφερθεί ότι στις ταραγμένες μέρες του Μάη του ’68, ο Κωστής Παπαγιώργης δεν συμμετείχε σε καμία εκδήλωση, δεν πήρε μέρος σε καμία πορεία φοιτητών. Κλεισμένος στη σοφίτα του, παραμένει βουτηγμένος μέσα σε σελίδες από τόμους φιλοσοφίας- Έπειτα από επτά περίπου χρόνια, το 1975, επιστρέφει οριστικά στην Αθήνα. Τελικώς δεν θα ολοκληρώσει κανέναν κύκλο σπουδών.
Στη νέα του ζωή, αρχίζει να γράφει κριτικές βιβλίων και να μεταφράζει κείμενα φιλοσοφίας, ώστε να καλύψει βιοποριστικές του ανάγκες. Η συνεχής ενασχόληση του με τη φιλοσοφία θα τον ωθήσει να γράψει δύο μελέτες, για τον Πλάτωνα και τον Χάιντεγκερ, που όμως αργότερα τις αποκηρύσσει: «Πήρα όρκο ότι θα το μετανοήσω», ανάφερε σε μια συνέντευξή του, και συνέχισε: «Ο ίδιος απουσίαζα, έγραφα με το χέρι κι όχι με την καρδιά…».
Η αίσθηση της προσωπικής του απουσίας στα κείμενά του, συνάμα η βραδυγλωσσία που τον ταλαιπωρούσε και μετέπειτα η έντονη αγοραφοβία που απέκτησε, τα αντιμετωπίζει επιτυχώς με την χρόνια υπερκατανάλωση αλκοόλ, μέχρι που έφτασε στο χείλος του θανάτου. Το γεγονός του εφήμερου στη ζωή τον συντάραξε, και σαν να αναγεννήθηκε από τις στάχτες του, στρέφει τη συγγραφική του ματιά σε πιο εσωτερικά επίπεδα. Εκδίδει το πρώτο του βιβλίο, με τον χαρακτηριστικό τίτλο «Περί Μέθης». Ένας σπουδαίος δοκιμιογράφος είχε γεννηθεί, και πολλοί τον κατατάσσουν, έως τώρα, ως τον σπουδαιότερο τα τελευταία 50 χρόνια.
Ο Κωστής Παπαγιώργης, έως το τέλος της ζωής του, στις 21 Μαρτίου του ’14, στην ηλικία των 67 ετών, είχε εκδώσει περισσότερα από 20 βιβλία, νομίζω 22. Δοκίμια που πραγματεύονται τη διερεύνηση της ανθρώπινης φύσης μέσα από τα λάθη, τα πάθη, τις αδυναμίες που όλοι μας ανεξαιρέτως βιώνουμε -Η αγάπη και ο έρωτας, η μέθη, η ζήλια, η φιλία, για τον Ντοστογιέφσκι που κάποιοι πιστεύουν ότι ταυτιζόταν μαζί του, κυρίως με τον «Σωσία», επίσης τον Παπαδιαμάντη, αγαπημένος του, σε αυτόν διέκρινε το ιδεώδες του ελληνισμού…- Παράλληλα συνέχισε ακάματος να αρθρογραφεί, να μεταφράζει και να επιμελείται εκδόσεις φιλοσοφίας, κ.α.
Ο Κωστής Παπαγιώργης υπήρξε μια μηχανή γραψίματος, ένας χαρτογράφος της ζωής. Υπήρξε, εν τέλει, αυτό που αποκαλούμε πραγματικός γραφιάς.

*Το κείμενο γράφτηκε και διαβάστηκε για την εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε τον περασμένο Οκτώβρη στην Καλαμάτα, από το «greekbooks» και την «πράματα και θάματα», με καλεσμένο κεντρικό ομιλητή τον Γιώργο Ίκαρο Μπαμπασάκη