Πέμπτη, 24 Ιανουαρίου 2019 20:35

ΞΑΝΘΗ ΓΕΩΡΓΑΚΟΠΟΥΛΟΥ - ΝΤΑΒΟΥ “Γράφουμε στίχους λες και πεθαίνουμε από πόνο…”

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(3 ψήφοι)

Συνέντευξη στη Μαρία Νίκα

Είναι ταλαντούχα, πανέμορφη και εκπέμπει τρομερή θετική ενέργεια. Γράφει ποπ μουσική και τραγούδια, λατρεύει τη Μπίλι Χόλιντεϊ και την ταινία «Λογική και Ευαισθησία», που τη βλέπει τουλάχιστον τρεις φορές το χρόνο, ενώ από τις φράσεις που λέει οι μισές σχεδόν είναι στα αγγλικά! «Σύνδρομο» των νέων της εποχής, επακόλουθο των σπουδών της στην Αγγλική Φιλολογία αλλά και των χρόνων που έζησε στο Λονδίνο. Άλλωστε και τα τραγούδια της αγγλικό στίχο έχουν. Συνθέτρια, στιχουργός και performer η Ξανθή Γεωργακοπούλου - Ντάβου ή Blondie G.D., κόρη των Καλαματιανών γιατρών Μιμής Γεωργακοπούλου και Παρασκευά Ντάβου, ετοιμάζεται να κυκλοφορήσει το δεύτερο μουσικό της άλμπουμ. Από πέρυσι σχεδίαζα μια συνέντευξη μαζί της αλλά δεν ήταν εύκολο, αφού ζει μόνιμα στην Αθήνα. Τα καταφέραμε να συναντηθούμε παραμονές Πρωτοχρονιάς, όταν βρέθηκε στην Καλαμάτα για ολιγοήμερες χριστουγεννιάτικες διακοπές με την οικογένειά της…

Πολυτάλαντη και πολυπράγμων! Κειμενογράφος, τραγουδοποιός, dj, μοντέλο της Harley Davidson! Το τελευταίο το ανακάλυψα πρόσφατα βλέποντας τυχαία φωτογραφίες σου στο διαδίκτυο…

Ναι, ήμουν το μοντέλο της καμπάνιας το 2008 ή 2009 νομίζω. Φορούσα τα ρούχα της εταιρείας. Μου αρέσει να δοκιμάζω πράγματα, άλλωστε οι φωτογραφήσεις είναι και μέρος της δουλειάς, ειδικά αν κάνεις μουσική και είσαι και performer. Πιστεύω ότι όλοι οι καλλιτέχνες κρύβουμε κι έναν ναρκισσισμό, μας κολακεύει όταν μας ζητούν να φωτογραφηθούμε.

Για ένα διάστημα δούλεψες στη διαφήμιση. Είχες αφήσει τη μουσική;

Δούλεψα ενάμιση χρόνο ως κειμενογράφος και ήμουν πραγματικά ευχαριστημένη γιατί συνεργάστηκα με εξαιρετικούς ανθρώπους στον τομέα, παρ’ όλ’ αυτά μέσα μου δυσκολευόμουν γι’ αυτό έπρεπε να σταματήσω. Αγαπώ πολύ το γράψιμο και δεν θα το αφήσω, όμως τα ωράρια στη διαφήμιση ήταν πολύ δύσκολα. Είμαι λίγο «κακομαθημένη». Είμαι από τους ανθρώπους που για να ασχοληθούν με την τέχνη θέλουν το χρόνο τους. Θέλουν τη βόλτα τους. Να σκεφτούν και να δουν πράγματα. Να ζήσουν σχέσεις μακριά από την καθημερινότητα. Υπάρχουν βέβαια καλλιτέχνες που δουλεύουν σε άλλες δουλειές και κάνουν και μουσική παράλληλα. Kι εγώ για να βγάζω τα προς το ζην παίζω ως dj σε μαγαζιά.

Αυτό βοηθάει ίσως να προβάλεις και τα τραγούδια σου…

Βεβαίως, γιατί γνωρίζω κόσμο μέσα από τα μαγαζιά. Επίσης μου αρέσει να παίζω μουσική για να διασκεδάζουν οι άνθρωποι, περνάω πάρα πολύ καλά, συχνά είναι μουσική για πάρτυ και χορεύω κι εγώ. Μου πάει το «τζέρτζελο».

Αυτή την εποχή έχεις αφιερωθεί στη σύνθεση. Ετοιμάζεις το δεύτερο άλμπουμ;

Ναι, επέστρεψα και έχω ως προτεραιότητα το άλμπουμ και κάποια βίντεο κλιπ. Τη μουσική την είχα αφήσει για λίγο, όσο εργαζόμουν στη διαφήμιση. Έγραφα, αλλά ιδιωτικά, δεν δημοσιοποιούσα τη δουλειά μου, πέρα από ένα single που τραγούδησα ακουστικά με συνοδεία κιθάρας σε ένα πάρτυ της εταιρείας. Τώρα μόλις ολοκλήρωσα ένα νέο άλμπουμ με 11 κομμάτια και θα το κυκλοφορήσω σύντομα. Εκτός εάν αποφασίσω να βγάλω ένα EP πρώτα, με λιγότερα κομμάτια, για να ξανασυστηθώ στην αγγλόφωνη μουσική σκηνή με άλλο όνομα. Νομίζω θα κρατήσω το δικό μου, Ξανθή.

Σπούδασες Αγγλική Φιλολογία;

Τελείωσα την Αγγλική Φιλολογία και στη συνέχεια έκανα μεταπτυχιακό (Arts Administration & Cultural Policy: Music Pathway) στο Goldsmiths στο Λονδίνο. Αφού αποφοίτησα παρέμεινα στην Αγγλία γιατί εν τω μεταξύ κυκλοφόρησε το πρώτο μου άλμπουμ και ήθελα να ασχοληθώ με αυτό. Έκανα και πρακτική σε μία καλλιτέχνη για 6 μήνες. Λίγο πριν επιστρέψω αποφάσισα ότι θέλω να κάνω μουσική παραγωγή και ηχοληψία. Ήταν να πάω στο Βερολίνο, με είχαν δεχτεί σε ένα πανεπιστήμιο για σπουδές ηχοληψίας εκεί, αλλά μετά σκέφτηκα ότι θα ήταν «too much» να κάνω και τρίτο πτυχίο και να πληρώνουν οι γονείς μου σπίτι στο εξωτερικό, οπότε είπα καλύτερα ας το κάνω στην Ελλάδα. Έτσι πήγα στη σχολή της SAE που ήταν εξαιρετική, οπότε βγήκα κερδισμένη ούτως ή άλλως.

Με τη μουσική πώς ασχολήθηκες;

Έκανα ιδιαίτερα μαθήματα πιάνου από 7 μέχρι 13 ετών. Είχα μάθει να παίζω πιο πρακτικά, χωρίς τις θεωρίες, γιατί βαριόμουνα να διαβάσω και γι' αυτό τα άφησα. Περιέργως, για τα πράγματα που μου αρέσουν βαριέμαι να διαβάσω. Ενώ πάντα ήμουν πολύ καλή μαθήτρια, απουσιολόγος, αυτά που μου άρεσαν ήθελα να τα κάνω με το δικό μου ρυθμό. Με το που σταμάτησα τα μαθήματα, μετά από έναν χρόνο έκατσα στο πιάνο μόνη μου και άρχισα να γράφω μελωδίες και να τραγουδάω. Δεν το είχα στο μυαλό μου σοβαρά, απλώς ερχόντουσαν οι φίλες μου και λέγαμε μαζί τα τραγούδια. Όταν πήγα στην Αθήνα συνέχισα να γράφω, πήρα κι ένα αρμόνιο και δοκίμαζα να φτιάξω ολοκληρωμένο ήχο με beats. Έψαξα να βρω και συγκρότημα γιατί ήθελα να παίζω λάιβ τη μουσική μου κι έτσι προέκυψε η Blondie G.D. and the Pilots. Ήμουν μαζί με τον Θανάση Αλεξανδρή, τον Κώστα Βασιλόπουλο και τον Γιάννη Καρρά, τον King Elephant, που ανέλαβε την παραγωγή στα κομμάτια μου μετά. Κυκλοφορώντας το πρώτο άλμπουμ, το Dramatic Theories, έμαθα αρκετά πράγματα κι έτσι άρχισα να ασχολούμαι με την παραγωγή. Eν τω μεταξύ πήγα στη SAE για να το μάθω ακόμη καλύτερα (ηχοληψία και μουσική παραγωγή) οπότε τώρα τα κάνω όλα μόνη μου, πέρα από τη μίξη.

Στα εφηβικά χρόνια τι τραγούδια έπαιζες;

Πιο πολύ emotional μπαλάντες, emo που λέω, πάρα πολύ μελαγχολικά και μελωδικά. Στην εφηβεία γράφουμε στίχους λες και πεθαίνουμε από πόνο, ερωτευόμαστε και κάνουμε λες και δεν υπάρχει τίποτε άλλο στον κόσμο (γελάει). Το αστείο είναι ότι και μετά μένουμε σε αυτή τη φάση. Γιατί γνωρίζουμε τον έρωτα στην εφηβεία, αλλά εκείνος δεν αλλάζει μαζί μας. Απλώς προσποιούμαστε ότι τον διαχειριζόμαστε καλύτερα.

Και τώρα είναι μελαγχολικές και μελωδικές οι συνθέσεις σου...

Αλίμονο, αλλάζει ο άνθρωπος; (γελάει). Είναι αλλά έχω βάλει περισσότερο ηλεκτρονικό ήχο και κάποιες φορές η μελωδία γίνεται πιο ευάλωτη. Χαλάει. Η φωνή την ακολουθεί κατατονικά. Και ναι, κάποια κομμάτια είναι μελαγχολικά αλλά και λίγο πιο σκοτεινά. Δεν είναι όμως μόνο αυτό, γιατί έχω και κομμάτια που είναι πολύ ποπ και πιο χορευτικά. Και φυσικά πια δεν βασίζομαι στο πιάνο. Νιώθω ότι το πιάνο σε περιορίζει, ειδικά αν δεν ξέρεις να το παίζεις καλά, και τώρα που ασχολούμαι και με άλλους ήχους νιώθω ότι μπορώ να κάνω περισσότερα.

Μέχρι σήμερα η δουλειά σου κυκλοφορούσε στο διαδίκτυο. Για πρώτη φορά θα γίνει και CD;

Και βινύλιο θα ήθελα. Θέλω να έχω κάτι ολοκληρωμένο. Άλλωστε το βινύλιο έχει γίνει πάλι της μόδας, όλοι βινύλια βγάζουν. Και κασέτες, ως μια πιο φθηνή αλλά απτή εναλλακτική. Πολλοί προτιμούν το βινύλιο γι' αυτό που λένε “η ζεστασιά” του ήχου. Αλλά πρέπει να αντιμετωπίσεις τελείως διαφορετικά το mastering των κομματιών σου σε βινύλιο, για να έχει όντως σημασία η επιλογή σου αυτή. Άλλο mastering θα κάνεις κι άλλο πράγμα θα ακούσεις από CD ή από το Spotify.

Το Spotify τι είναι;

Είναι ένα music streaming service, ένα app που το κατεβάζεις και έχει ό,τι μπορείς να φανταστείς από μουσική. Πληρώνεις ένα ποσό κάθε μήνα (έχει και πακέτα families) και ακούς στον υπολογιστή, στο κινητό και στο τάμπλετ. Αν δεν γίνεις συνδρομητής όμως, έχει διαφημίσεις που σου διακόπτουν τα κομμάτια.

Έχεις βγάλει καθόλου χρήματα από αυτό;

Το Spotify πληρώνει ακόμη πολύ λίγο αλλά θεωρούμε ότι όσο αυξάνονται οι συνδρομητές και το Spotify γίνεται κάτι σαν τη ΔΕΗ για τη μουσική, που όλοι θα το έχουν και θα πληρώνουν, οι καλλιτέχνες θα αμείβονται όλο και καλύτερα. Από το Spotify δε βγάζεις λεφτά εκτός αν είσαι η ανεξάρτητη Lady Gaga. Όμως είναι μια πολύ καλή αρχή.

Πάντα αγγλικό στίχο έγραφες;

Ναι πάντα. Από 14 ετών έγραφα και ποίηση στα αγγλικά. Για κάποιο λόγο μου έβγαινε έτσι. Και μόνη μου όταν είμαι στα αγγλικά σκέφτομαι. Νιώθω ότι εκφράζομαι καλύτερα. Και η λογοτεχνία που διαβάζω είναι κυρίως στα αγγλικά. Η δική μας γενιά έχει μεγαλώσει πολύ με την τηλεόραση, με σειρές και ταινίες όπου ακούγαμε συνέχεια την αγγλική γλώσσα οπότε την αισθανόμαστε σχεδόν σαν μητρική.

Η οικογένεια σε στηρίζει στη μουσική;

Πάντα με στήριζε. Η μαμά και ο μπαμπάς ερχόντουσαν και στα λάιβ, όταν έκανα στην Αθήνα, και κάθονταν πίσω πίσω με την κάμερα. Εννοείται ότι τους αρέσει η μουσική, νιώθουν πολύ περήφανοι. Η μουσική είναι κάτι που αγγίζει εύκολα τους ανθρώπους, όσο κι αν προσπαθήσουν δεν μπορούν να την υποτιμήσουν και να την απορρίψουν. Είναι όμως λογικό να αγχώνονται κιόλας. Ενώ με στηρίζουν νιώθω ότι ανησυχούν, όπως κι εγώ, αλλά νομίζω προσπαθούν να μη με επηρεάσουν. Δε θέλουν να με στεναχωρήσουν γιατί βλέπουν ότι αυτό που κάνω είναι σημαντικό για μένα αυτή τη στιγμή. Η μεγαλύτερη επιβεβαίωση που πήρα ήταν τώρα που ολοκλήρωσα τα κομμάτια και τα έβαλα στη μητέρα μου. Η αντίδρασή της με συγκίνησε. Οι γονείς μου έχουν καλλιτεχνική φύση, η μαμά τραγουδάει, έπαιζε ακορντεόν και λίγο πιάνο, ο μπαμπάς έχει εκπληκτική φωνή, παίζει συνέχεια κιθάρα στο σπίτι, οπότε νομίζω έχω κληρονομήσει λίγο από αυτό.

Από πού εμπνέεσαι τα τραγούδια σου; Από τη ζωή σου;

Οι φίλοι μου για πλάκα με λένε Taylor Swift της Ελλάδας. Είναι μία ποπ τραγουδίστρια που γράφει για τους πρώην της και τους εκθέτει. Δεν ισχύει αυτό το πράγμα για μένα, κυρίως επειδή λίγοι γνωρίζουν για ποιον έγραψα το κάθε κομμάτι, αν και επηρεάζομαι όντως πάρα πολύ από την προσωπική μου ζωή και από την προσωπική ζωή των φίλων μου. Τα περισσότερα κομμάτια έχουν μια αλήθεια, σε μια υπερβολή βέβαια. Αλλά πιστεύω ότι η υπερβολή είναι κι αυτή μια αλήθεια που παλεύει να εκφραστεί ενώ δεν τη βλέπει κανείς σοβαρά. Είναι όμως μια αλήθεια ενάντια στους κανόνες που μας επιβάλλουμε ηθικά και κοινωνικά, όπως εκείνον της αξιοπρέπειας.

Μου φαίνεσαι φεμινίστρια, αλλά στα τραγούδια σου βγαίνει μια γυναίκα που υποφέρει για τον άνδρα που χάνει, που «καταρρέει» επειδή χώρισε…

Γιατί, δε μπορείς να υποφέρεις αν είσαι φεμινίστρια; Ο έρωτας δεν έχει να κάνει με το αν είσαι φεμινιστής ή όχι και με την ισότητα. Τα συναισθήματα είναι βάρβαρα, είναι βίαια πράγματα. Στον έρωτα δεν υπάρχει λογική. Και άνδρες και γυναίκες υποφέρουν για άλλους ανθρώπους αν ερωτευθούν κι αν έχουν συναισθήματα. Ούτε εγωισμός υπάρχει στον έρωτα. Δηλαδή και αξιοπρέπεια να έχεις, μέσα σου ξέρεις πόσο υποφέρεις και πόσο χαμηλά μπορεί να έχεις πέσει αλλά δεν το δείχνεις. Στην προσωπική μου ζωή συχνά είμαι εγωίστρια, δε θα δείξω στον άλλον πόσο υποφέρω αλλά θα το δείξω στα κομμάτια μου.

Εσύ τι μουσική ακούς;

Pop, mainstream… Μου αρέσουν τα μελωδικά, ακόμη και στα πιο ηλεκτρονικά ακούσματα υπάρχει μελωδία. Ακούω από τζαζ και Μπίλι Χόλιντεϊ - η αγαπημένη μου, με είχε επηρεάσει και στον τρόπο που τραγουδούσα - μέχρι ηλεκτρονική, ποπ, χιπ-χοπ, και κλασσική. Όταν ήμουν στο Λονδίνο πήγαινα σε κοντσέρτα στο Royal Albert Hall πιο συχνά απ’ ό,τι θα πήγαινα ν’ ακούσω ένα ροκ συγκρότημα.

Είπες ότι ηχογραφείς τα κομμάτια σου στο σπίτι. Που τα κάνεις όλ’ αυτά;

Έχω home studio. Στο σπίτι γράφω τη μουσική, κάνω τις ηχογραφήσεις, στήνω το κομμάτι, κάνω και μια αρχική μίξη και μετά πηγαίνω στον Θανάσιμο, που είναι κι αυτός Καλαματιανός, χιπ-χοπ artist και μουσικός παραγωγός. Τελειοποιούμε σε αυτόν τα κομμάτια, γιατί έχει πιο επαγγελματικό στούντιο.

Οι γείτονες τι λένε για το home studio;

Δε λένε τίποτα. Έχω διαμορφώσει όσο μπορώ το δωμάτιο ώστε να υπάρχει κάποια μόνωση. Από κάτω μένει μια καλή μου φίλη και στον πάνω όροφο δε φτάνει η μουσική μου, οπότε εντάξει.

Μπορεί και να μη λένε τίποτα επειδή τους αρέσει.

Άμα δε βάζω τα “ντάπα ντούπα” με το μπάσο ναι. Πάντως δεν μου έχουν πει τίποτα.

Ε, σίγουρα τους αρέσει.

Μπορεί.

Σου εύχομαι Καλή Χρονιά!

Μακάρι!

*Η τρίτη φωτογραφία είναι του Panos Astor Koffas