Παρασκευή, 07 Φεβρουαρίου 2020 09:15

Ο μελαγχολικά αισιόδοξος ποιητής Γιάννης Ανδρουλιδάκης

“ΒΙΣΤΑΛΟΓΚΑ” Η ΔΕΥΤΕΡΗ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΣΥΛΛΟΓΗ ΤΟΥ 
“Σιμώνουν κολασμένοι καιροί” γράφει ο Γιάννης Ανδρουλιδάκης στη δεύτερη ποιητική του συλλογή, “Βισταλόγκα”. Αυτό τον κάνει να μελαγχολεί αλλά όχι και να χάνει την αισιοδοξία του. Με την ιστορία, τον πολιτισμό, τη συλλογικότητα, τη δημοκρατία, την αλληλεγγύη αλλά και τον έρωτα η ελπίδα θα είναι ζωντανή και ο άνθρωπος θα μπορέσει να αντιμετωπίσει τους δύσκολους καιρούς όρθιος. Μιλήσαμε με τον Γιάννη Ανδρουλιδάκη με την ευκαιρία της παρουσίασης στην Καλαμάτα της ποιητικής του Συλλογής, το βράδυ της Παρασκευής 7 Φλεβάρη…

Συνέντευξη στον Σταύρο Μαρτίνο

-Η νέα σας ποιητική συλλογή σε τί διαφέρει από την πρώτη; Νιώθετε ότι είστε ποιητής;

Η πρώτη μου συλλογή, η ΑΠΑΡΣΗ, και η δεύτερη έχουν πολλά κοινά στοιχεία. Πρώτα – πρώτα ο τίτλος και στις δύο είναι παρμένος από το λεξιλόγιο των ναυτικών. Ύστερα υπάρχουν κοινά σύμβολα. Επιπλέον κοινά θέματα (ο έρωτας και η ματαίωση του, κοινωνικοί και πολιτικοί προβληματισμοί, το προσφυγικό κ.α). Από την άλλη χαρακτηρίζονται από μια  μεγάλη διαφορά. Θεωρώ ότι η ΒΙΣΤΑΛΟΓΚΑ είναι ποιητικά πιο ώριμη. Περιλαμβάνει ποιήματα γραμμένα τα τελευταία 4-5 χρόνια. Στην πρώτη συλλογή υπάρχουν ποιήματα που συνδέονται ακόμη και με τα φοιτητικά μου χρόνια. Τόσο παλιά.

Με ρωτάτε, επίσης, αν νιώθω ποιητής. Αν φανταζόμαστε τον ποιητή σαν ένα περίεργο τύπο, ιδιόρρυθμο και κουβαλάμε μια συγκεκριμένη εικόνα ενός ανθρώπου απομονωμένου και απόμακρου, όχι δεν είμαι. Προσωπικά ζω μέσα στην κοινωνία, κινούμαι όπως οι περισσότεροι άνθρωποι και η ζωή μου δε διαφέρει σημαντικά από εκείνη των πολλών. Είμαι εργαζόμενος, ζω τα προβλήματα της κοινωνίας και της χώρας, αισθάνομαι ενεργός πολίτης και προσπαθώ μαζί με πολλούς άλλους να κάνω τον κόσμο λιγότερο άδικο. Πιστεύω στη δύναμη του συλλογικού. Γράφω, επειδή με επηρεάζουν απλά, καθημερινά πράγματα, επειδή με συγκινούν εικόνες και εμπειρίες που όλοι μας βλέπουμε και ζούμε. Υπάρχουν χιλιάδες ερεθίσματα που με οδηγούν στο να γράψω σε ένα χαρτί. Ένας τέτοιος ποιητής νιώθω.

 

-Έχετε πει ότι στα ποιήματά σας είστε “μελαγχολικά αισιόδοξος”. Στο τέλος ποιος κερδίζει, η μελαγχολία ή η αισιοδοξία;

Γενικώς είμαι αισιόδοξος, αλλά  περνάω μεγάλα διαστήματα με έντονους τόνους μελαγχολίας. Η ίδια μου η ζωή και η ιδιοσυγκρασία είναι μελαγχολικά αισιόδοξη. Τα δύο αυτά στοιχεία, παρά τις συγκρούσεις τους, λειτουργούν δημιουργικά και συνεργάζονται. Δεν επιβάλλεται ούτε η μία, ούτε η άλλη.

 

-Σιμώνουν κολασμένοι καιροί γράφετε. Με ποια εφόδια θα τους ξεπεράσουμε;

Ναι, οι κολασμένοι καιροί σιμώνουν. Η κατάσταση στην ελληνική κοινωνία, στην περιοχή μας και στη διεθνή σκηνή αυτό μαρτυρά. Ζούμε φαινόμενα ακραίας φτώχειας, ξεριζωμών, πολέμων κ.α. με θύματα πάντα τους απλούς ανθρώπους. Διανύουμε ως χώρα μια παρατεταμένη παρακμή από την οποία δεν μπορούμε να βγούμε, αν δε συνειδητοποιήσουμε ποιοι είμαστε και πού θέλουμε να πάμε. Περνάμε κρίση ταυτότητας. Χρειαζόμαστε έναν νέο Διαφωτισμό. Εφόδια μας η Ιστορία, ο πολιτισμός, η συλλογικότητα, η Δημοκρατία, η αλληλεγγύη, ο ανθρωπισμός, όλες δηλαδή οι πανανθρώπινες αξίες που οδηγούν μπροστά τις κοινωνίες.



-Είστε εκπαιδευτικός σε δημόσιο σχολείο. Οι νέοι θα τον αλλάξουν τον κόσμο;

Λόγω επαγγέλματος συναναστρέφομαι πολύ με νέους ανθρώπους και αυτό με κρατά σε ένα βαθμό ζωντανό. Όλες οι προηγούμενες γενιές, που δεν μπόρεσαν να αλλάξουν τον κόσμο, ονειρεύονται ότι θα το κάνουν οι επόμενες. Όλες οι μεγάλες Επαναστάσεις που οδήγησαν σε σημαντικές αλλαγές εκφυλίστηκαν. Η κατάρα των Επαναστάσεων, όπως έχω πει άλλη φορά. Ωστόσο άφησαν πολλά. Η νέα γενιά πρέπει να βρει το κομμένο νήμα και να συνεχίσει. Τον κόσμο δε θα τον αλλάξει μόνο μια γενιά. Οι αλλαγές φάνηκε ότι θα είναι βασανιστικές και καθόλου εύκολες. Ο κόσμος κινείται με διαφορετικές ταχύτητες.  Έχω την εντύπωση ότι κάθε γενιά βάζει ένα λιθαράκι, αλλά πολλές φορές η Ιστορία πισωγυρίζει. Δεν έχουν συμβάλλει το ίδιο όλες οι γενιές στην πρόοδο του ανθρώπινου γένους. Κάπως έτσι, νομίζω, θα πορευτούμε και στο μέλλον. Με μπρος – πίσω. Παραθέτω ένα απόσπασμα από το ποίημα του Μ. Αναγνωστάκη, Θεσσαλονίκη, Μέρες του 1969 μ.Χ που νομίζω δένει απολύτως με το ερώτημα σας:

 

 Θυμούνται τα λόγια του πατέρα: εσύ θα γνωρίσεις καλύτερες μέρες.

Δεν έχει σημασία τελικά αν δεν τις γνώρισαν, λένε το μάθημα

οι ίδιοι στα παιδιά τους

ελπίζοντας πάντοτε πως κάποτε θα σταματήσει η αλυσίδα.

Ίσως στα παιδιά των παιδιών τους ή στα παιδιά των παιδιών

των παιδιών τους “

 

-Γράφετε και για τον έρωτα. Βλέπετε γύρω σας συχνά ερωτευμένους ανθρώπους;

‘Έρωτας και ζωή πάνε μαζί. Σφιχταγκαλιασμένοι. Δεν υπάρχει το ένα χωρίς το άλλο. Ο έρωτας είναι πράξη επαναστατική, καταργεί σύνορα, εκμηδενίζει αποστάσεις, σπάει προκαταλήψεις και είναι κινητήριος δύναμη. Ξεπερνά το μέτρο και τα όρια, ανατρέπει καθωσπρεπισμούς και δεν είναι τυχαίο ότι παντού υμνείται και για πάντα θα ψάλλεται. Όσον αφορά εμάς ο έρωτας διατρέχει όλο τον  μυθολογικό και λογοτεχνικό μας βίο.

Ναι, ευτυχώς υπάρχουν γύρω μου άνθρωποι που είναι ερωτευμένοι και χαίρομαι πολύ γι αυτό. Που ανταλλάσσουν βλέμματα κρυφά και αγγίγματα φευγαλέα. Νιώθω αισιόδοξος, όταν βλέπω ερωτευμένους πάνω στα χαλάσματα που αφήνουν οι βόμβες,  στις παραγκουπόλεις, στις πολύβουες λεωφόρους των μεγαλουπόλεων, ανάμεσα στους μαθητές μου. Ναι, ο κόσμος θα αλλάξει και από τους ερωτευμένους. Μας χρειάζεται η χαρά τους, το όνειρο τους, η ουτοπία τους, η επιμονή τους, η δύναμη που έχουν. Οι ερωτευμένοι με κάνουν να  χαμογελώ και να ελπίζω.

 

Την παρουσίαση της ποιητικής συλλογής του Γιάννη Ανδρουλιδάκη “Βισταλόγκα”  έχουν οργανώσει ο εκδοτικός οίκος “Κέδρος” και ο Σύνδεσμος Φιλολόγων Μεσσηνίας. Θα γίνει στη Λαϊκή Βιβλιοθήκη Καλαμάτας, στο Πνευματικό Κέντρο, στις εφτά το βράδυ.

Για το βιβλίο θα μιλήσουν οι φιλόλογοι Σταυρούλα Βερράρου και Θάλεια Νικολαΐδου, ενώ ποιήματα θα διαβάσει η Έλενα Χριστοπούλου. 

Θα συντονίσει η Χαρά Νικολακοπούλου, φιλόλογος, μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Συνδέσμου Φιλολόγων Μεσσηνίας. 

Ο Γιάννης Ανδρουλιδάκης γεννήθηκε στο Ροδάκινο της Κρήτης, σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, ενώ διδάσκει στη δημόσια δευτεροβάθμια εκπαίδευση στην Καλαμάτα. 

Το 2018 κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Κοροντζή η ποιητική του συλλογή “Άπαρση”.