Τετάρτη, 09 Δεκεμβρίου 2015 21:00

Η Μαρία Σκαφιδά, η Λίλλυ Τριαντάρη και η Σίρλεϋ Βαλεντάιν!

Συνέντευξη στη Μαρία Νίκα
Τη Λίλλυ Τριαντάρη την ήξερα ως χορεύτρια, καθηγήτρια για χρόνια στη Δημοτική Σχολή Χορού Καλαμάτας και υπέροχη αφηγήτρια παραμυθιών. Το βράδυ της περασμένης Πέμπτης την απόλαυσα και ως «Σίρλεϋ Βαλεντάιν» στο θεατράκι της Αυτοσχέδιας Σκηνής. Ήταν πραγματικά μια αποκάλυψη...

Με τον γλυκόπικρο μονόλογό της, για δύο περίπου ώρες πάνω στη σκηνή, παρασέρνει τους θεατές σ' ένα μαγικό ταξίδι. Χειμαρρώδης, δυναμική και ρομαντική, τρυφερή και εκρηκτική, μια γυναίκα, ένας άνθρωπος που κάνει την επανάστασή του. Αιτία γι’ αυτή την αξιόλογη δουλειά, η σκηνοθέτης και ηθοποιός Μαρία Σκαφιδά. Τις συναντήσαμε και τις δυο αμέσως μετά την παράσταση, στο ημιυπόγειο θεατράκι της οδού Μπενάκη 19, όπου είχαμε μια σχεδόν μεταμεσονύχτια συνομιλία…

Η Λίλλυ Τριαντάρη είναι μια έκπληξη πάνω στη σκηνή. Πώς αποφασίσατε να συνεργαστείτε;
- Μαρία: Είχε έρθει η Λίλλυ να δει πέρυσι τις παραστάσεις…
- Λίλλυ: Και είχα ενθουσιαστεί! 
- Μαρία: Εγώ την ήξερα, γιατί την είχα δει στις αφηγήσεις που έκανε και είχα σκεφτεί ότι θα μπορούσε να κάνει και θέατρο. Όταν είδα ότι και σε εκείνη άρεσαν οι παραστάσεις μας, είπα ότι θα μπορούσαμε να συνεργαστούμε, οπότε της το πρότεινα.

Η επιλογή του έργου πώς έγινε;
- Μαρία: Εγώ το επέλεξα. Το σκεφτόμουν από παλιά και ήθελα να το ανεβάσω γιατί μου άρεσε. Σκέφτηκα ότι θα ταίριαζε πολύ και στη Λίλλυ, γιατί πιστεύω ότι είναι πληθωρικός άνθρωπος, παρόλο που έχει ένα προφίλ πολύ σοβαρό. Η Σίρλεϋ είναι πληθωρική, γλυκειά, δυναμική στο θέμα των σχέσεων, στο πως διεκδικεί τη σχέση της και τις σχέσεις γενικότερα. Ενστικτωδώς δηλαδή σκέφτηκα ότι θα ταίριαζε στη Λίλλυ, γιατί δεν τη γνώριζα ακόμη. Και νομίζω ότι έκρινα σωστά.
- Λίλλυ: Ναι είναι πολύ ωραία. Για μένα είναι καταπληκτική εμπειρία. Όταν μου το πρότεινε, της είπα «Μαρία εγώ δεν είμαι ηθοποιός». Αλλά μου απάντησε «μην ανησυχείς, θα τα καταφέρεις». Κι εγώ είπα «καλά, άμα το πιστεύεις…». Για κάποιο λόγο της έχω πάρα πολλή εμπιστοσύνη, της είχα από πριν αλλά τώρα ακόμη περισσότερο, γιατί έχω δει στην πράξη αυτά που έχουν γίνει. Το πόσο δουλεύει με όλα τα παιδιά, γιατί όλοι είμαστε ερασιτέχνες. Τα έργα που έχει ανεβάσει, αλλά και οι επιλογές των έργων που φέρνει εδώ, όλα αυτά ήταν πολύ κοντά σε μένα και ενθουσιάστηκα. Έλεγα, επιτέλους, αυτό το πράγμα είναι κάτι ζωντανό. Είναι κάτι σύγχρονο, αλλά ταυτόχρονα θυμίζει και θίασο, μπουλούκι ή κάτι τέτοιο. Το βρήκα καταπληκτικό που μια κοπέλα, η οποία είναι Καλαματιανή, ήρθε ξανά στην πόλη και έκανε αυτό το πράγμα μόνη της, νόμιμα. Με εντυπωσίασε και το μικρό μέρος, μου θύμισε κάτι πιο ευρωπαϊκό. Υπάρχει μια ζεστασιά σε αυτό το θεατράκι, είτε είσαι πάνω στη σκηνή είτε από κάτω θεατής.

Πρόκειται για μονόλογο αλλά ο θεατής δεν βαριέται στιγμή. Εν τω μεταξύ η Σίρλεϋ για δυο ώρες πάνω στη σκηνή μιλάει συνεχώς. Ήταν εύκολο να μάθετε τα λόγια;
- Λίλλυ: Για να πω την αλήθεια δεν ξέρω πως έγινε. Όλα αυτά έγιναν σιγά σιγά με διάφορους τρόπους, όπως όλα όσα κάνει η Μαρία. Και ξαφνικά βρίσκομαι να έχω μάθει αυτό το κείμενο, που στην αρχή είπα «δεν είναι δυνατόν», γιατί ήταν πάρα πολλές οι σελίδες. Δεν ξέρω πώς έγινε. Είναι μαγικό για μένα.
- Μαρία: Δουλέψαμε το χαρακτήρα πολύ. Και αυτό που είχε η Λίλλυ, η κίνηση, εμένα σαν σκηνοθέτη έκανε τη δουλειά μου πολύ εύκολη, γιατί της έλεγα κάτι και αμέσως το αντιλαμβανόταν κινητικά. Επειδή έχει κάνει χορό που είναι παραστατική τέχνη, όπως και το θέατρο, έχει σκηνική παρουσία, ξέρει πότε θα χαμηλώσουν τα φώτα, ξέρει που να σταθεί και που είναι το φως, δεν το χάνει καθόλου αυτό πάνω στη σκηνή. Ξέρει πώς να ανεβοκατεβάσει τη φωνή της όταν και όπου χρειάζεται. Όλα αυτά δεν χρειάστηκε να τα διδάξω στη Λίλλυ. Εγώ δούλεψα περισσότερο το χαρακτήρα, το άνθρωπο και την υποκριτική, με την έννοια της αμεσότητας, της απεύθυνσης, γιατί η Λίλλυ, επειδή έκανε αφήγηση, πήγαινε πιο πολύ στο αφηγηματικό.

Αν και το έργο χαρακτηρίζεται «ρομαντική κωμωδία», νομίζω ότι είναι βαθιά συγκινητικό. Και παρότι η ηρωίδα είναι γυναίκα κάθε θεατής μπορεί να βρει σε αυτήν κομμάτια του εαυτού του…
- Λίλλυ: Είναι κάποια αγόρια που έρχονται και ξανάρχονται να δουν την παράσταση. Υπάρχει κάποιος που το έχει δει τρεις φορές! Δεν αφορά μόνο τις γυναίκες, είναι μεν πολύ γυναικείο το κείμενο, αλλά είναι και πολύ ανθρώπινο. Είναι ένα κείμενο το οποίο νομίζω ότι θυμούνται αυτοί που φεύγουν από την παράσταση.
- Μαρία: Πάντα έχω ένα θέμα όταν με ρωτάνε τι είναι το έργο που ανεβάζουμε. Ποτέ ένα έργο, όποιο κι αν είναι αυτό, δεν το βλέπω ως κωμωδία, ως δράμα, ως κοινωνικό κ.λπ. Περισσότερο με ενδιαφέρει το νόημα, το τι θέλει να πει, δηλαδή να κατανοήσει ο θεατής την ιστορία σε βάθος. Να μη μείνει στο επιφανειακό. Και νομίζω ότι όλα τα έργα, έχουν και κωμικά και δραματικά στοιχεία, αρκεί να τα δεις. Σε οδηγεί το ίδιο το κείμενο. Η Σίρλεϋ δεν είναι ρομαντική κωμωδία, είναι ένα έργο. Δεν ξέρω πού να το εντάξω. Με τις παραστάσεις θέλουμε να πούμε μια ιστορία, αυτό το απλό, από το οποίο έχουμε φύγει και ασχολούμαστε με πράγματα που δεν έχουν κανένα νόημα, δεν καταλαβαίνουμε τι γίνεται και δεν καταλαβαίνουμε και την ιστορία. Εμένα περισσότερο με ενδιαφέρει να πω μια ιστορία.

Λένε πως η τέχνη δεν μπορεί να αλλάξει τον κόσμο, μπορεί όμως να αλλάξει τους ανθρώπους. Η «Σίρλεϋ Βαλεντάιν» μπορεί να παρακινήσει έναν άνθρωπο να αλλάξει τη ζωή του;
- Λίλλυ: Μακάρι. Μια κοπέλα έξω μου είπε «εγώ δονήθηκα», κάποια άλλη «είδα τον εαυτό μου εκεί»…
- Μαρία: Εγώ θέλω να λέγονται περισσότερο τα πράγματα. Δεν ξέρω αν θα αλλάξουν, αλλά τουλάχιστον να λέγονται. Γι’ αυτό επέλεξα αυτό το έργο όπως και το άλλο που έχω επιλέξει φέτος (Η πτώση του Δον Ζουάν). Δηλαδή, να μην κρυβόμαστε πίσω απ’ το δάχτυλό μας. Όσον αφορά το να επηρεαστούν οι άνθρωποι, το θέατρο έχει πολύ μεγάλη δύναμη, όπως όλες οι παραστατικές τέχνες. Δεν ξέρω αν μπορεί να αλλάξει τον άνθρωπο, αλλά και μόνο να βλέπεις ότι αυτό που συμβαίνει εκεί συμβαίνει και σε σένα, και μόνο να μπορείς να ταυτιστείς, είναι πάρα πολύ σημαντικό, γιατί νιώθεις ότι ανήκεις, και αν νιώσεις αυτό είναι μια αλλαγή ήδη.

Στην εποχή της κρίσης το έργο μπορεί να δώσει ένα μήνυμα για το νόημα της ζωής;
- Μαρία: Πιστεύω ότι είναι για την εποχή της κρίσης. Ειδικά αυτό που λέει στο τέλος για τη «σπατάλη», πως όλοι μας έχουμε μια ζωή και κουβαλάμε «μια σπατάλη». Μου έρχεται συνέχεια μία φράση ότι «δεν μπόρεσε να ζήσει, γιατί γεννήθηκε στην εποχή της κρίσης, στην Ελλάδα του 2015». Αυτό από μόνο του δεν ισχύει. Δηλαδή, είναι πώς εμείς λαμβάνουμε τα πράγματα και πώς εμείς τα αντιμετωπίζουμε. Αυτή η κρίση μας δείχνει ότι πρέπει να ζούμε τη στιγμή, γιατί δεν ξέρουμε αν υπάρχει αύριο. Και ότι υπάρχουν κι άλλα πράγματα πέρα από την επιβίωση.

Θα ξανασυνεργαστείτε;
- Λίλλυ: Αν είναι με τη Μαρία ναι. Συνδέομαι με τους ανθρώπους που συνεργάζομαι.
- Μαρία προς Λίλλυ: Έχεις δεσμευτεί τώρα και δημόσια (γέλια)…

*Πληροφορίες για την παράσταση
H "Σίρλεϋ Βαλεντάιν" του Γουίλι Ράσελ, είναι μια νοικοκυρά 42 ετών που ζει στο Λίβερπουλ. Μιλώντας σε έναν τοίχο, ενώ ετοιμάζει το δείπνο του άνδρα της κάνει απολογισμό της ζωής της. Συγκρίνοντας τη ζωή της τώρα, με τη ζωή της πριν, διαπιστώνει πως βρίσκεται σε τέλμα. Αλλά όταν η καλύτερή της φίλη κερδίζει ένα ταξίδι στην Ελλάδα για δύο άτομα, η Σίρλεϋ αρχίζει να βλέπει τον εαυτό της και τον κόσμο με διαφορετικό φως... 
Θέατρο της Αυτοσχέδιας Σκηνής, Μπενάκη 19, Ιστορικό Κέντρο Καλαμάτας
Παραστάσεις: κάθε Τρίτη και Πέμπτη έως 17 Δεκεμβρίου
Ώρα: 9.15
Tηλέφωνο κρατήσεων: 6908676277
e-mail : Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
Kρατήσεις μέσω internet: http://goo.gl/forms/CZ29JCPg9a

Ακολουθούν φωτογραφίες