Τετάρτη, 25 Σεπτεμβρίου 2019 12:03

Ζακ Κωστόπουλος (1985-2018)

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(3 ψήφοι)

Της Νίκης Κόκλα*

 

Μια λέξη σφήνωσε στο μυαλό μου σα σφαίρα.

 

Με πληγώνει. Με σκοτώνει.

 

Είναι αδύνατο να την ξεριζώσω.

 

Έχει βγάλει ρίζες και κυριεύει το μυαλό μου.

 

 

Πιέζω τα μάτια μου με τα δάχτυλα.

 

Σκιές φωτός χορεύουν εμπρός μου.

 

Φωτοστέφανο γύρω απ’ την πληγή του.

 

Τη βλέπω.

 

 

 

Είναι εκεί κλεισμένη και προσπαθεί να βγει.

 

Χτυπάει του τοίχους δυνατά.

 

Ουρλιάζει, κυλιέται στο πάτωμα.

 

Θέλω να βγω…

 

 

 

Να ξεχυθώ στους δρόμους.

 

Ν’ ανεμίσω μαζί με τις σημαίες τους.

 

Να δακρύσω από τα δακρυγόνα τους.

 

Να πονέσω απ’ τις κλωτσιές τους.

 

Να φωνάζω, να τραγουδήσω.

 

Να κλάψω.

 

Να σκίσω τα χέρια μου στα συρματοπλέγματα.

 

Να τους κοιτάξω κατάματα.

 

Να νιώσω το φόβο τους.

 

 

 

Κι όταν περάσει το κακό,

 

Να σκουπίσω το αίμα σου με τα χέρια μου.

 

Εκεί,

 

που κείτεσαι αιμόφυρτος.

 

 

 

Στο πεζοδρόμιο της οδού Γλάδστωνος.

 

 

 

Θάνατος_




Νίκη Κόκλα

 

*με αφορμή τη λογοκρισία του facebook στο βίντεο κλιπ του Παυλίδη "ένα αλλιώτικο παιδάκι", ως διαμαρτυρία και εναντίωση στη λογική της ομαλοποίησης, του εκφασισμού, του καθωσπρεπισμού και του συντηρητισμού της κοινωνίας μας_