Παρασκευή, 26 Ιουλίου 2013 21:32

Μια απάντηση στον Παναγιώτη Κουφαλάκο: Το γαρ πολύ της θλίψεως…

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)
Μια απάντηση στον Παναγιώτη Κουφαλάκο: Το γαρ πολύ της θλίψεως…

Του Μάκη Λεβέντη*
Βαριές και σκληρές οι κουβέντες του συνάδελφου Κουφαλάκου, στον τοπικό Τύπο την Παρασκευή 26 Ιουλίου. Πέντε μόλις ημέρες μετά την ανεπανάληπτη και πρωτοφανή για τα δεδομένα της Καλαμάτας αντιφασιστική πορεία που διοργάνωσαν σωματεία, φορείς και συλλογικότητες της πόλης. Από την οποία ο Κουφαλάκος και οι “συνεπείς ταξικές” δυνάμεις του ΠΑΜΕ και του ΚΚΕ απουσίασαν...

Για πολλοστή φορά. Ήταν όμως αρκετοί συνάδελφοι που δεν υιοθέτησαν αυτή τη γραμμή. Και συμμετείχαν αποφασιστικά. Και σχολίασαν αρνητικά την απουσία του ΚΚΕ. Και τρέχει τώρα ο Κουφαλάκος να απολογηθεί δια της επιθέσεως, γιατί για μία ακόμη φορά το κόμμα του κι αυτός δεν συμμετείχαν σ’ αυτό το μεγαλειώδες αντιφασιστικό κίνημα. Γιατί προτίμησαν να συμμαχήσουν για μία ακόμη φορά με τον εαυτό τους και να κάνουν κομματική συγκέντρωση την επομένη. Και ξεπερνά τα εσκαμμένα, εγκαλώντας μας ότι με τον τρόπο μας οδηγούμε «την αγανακτισμένη νεολαία στα χέρια του φασισμού και της χρυσής αυγής». Το γαρ πολύ της θλίψεως γεννά παραφροσύνη...
Δεν θα τον ακολουθήσουμε στο παραλήρημά του. Στην ανθενωτική του στάση. Στον απομονωτισμό του. Στην περιχαράκωσή του. Στο σεχταρισμό του.
Μόνο θα του υπενθυμίσουμε την αλήθεια, γιατί φαίνεται ότι έχει κοντή μνήμη:
1) Ανταποκριθήκαμε στο κάλεσμα σε σύσκεψη του σωματείου Εργαζομένων στο Νοσοκομείο Καλαμάτας, για να σχεδιάσουμε τη δράση μας για να ακυρωθεί το νεοναζιστικό φεστιβάλ. Εκεί έγινε μια φιλότιμη προσπάθεια από το ΠΑΜΕ να αποκλειστούν από τις αντιφασιστικές εκδηλώσεις φορείς και συλλογικότητες, όπως η Αντιφασιστική Κίνηση Καλαμάτας. Η λογική του ΚΚΕ ήταν ότι μόνο τα «ταξικά» σωματεία μπορούν να αντιμετωπίσουν τη Χρυσή Αυγή, οι υπόλοιποι είναι είτε ασυνεπείς, είτε συμβιβασμένοι, είτε μέρος του συστήματος και άρα δεν μπορεί να είναι συνδιοργανωτές αντιφαστικής δράσης, λογική που την ανέπτυξε σε άρθρο του στις εφημερίδες ο Λευτέρης Πουρνάρας, στέλεχος του ΚΚΕ και πρόεδρος του σωματείου του Νοσοκομείου.
Φυσικό ήταν στη σύσκεψη να υπάρξει αντίδραση, να επισημανθεί ότι η αντιφασιστική δράση είναι υπόθεση όλων των εργαζομένων, των ανέργων, του λαού, της νεολαίας, των συλλογικοτήτων, των πάντων που δεν ανέχονται το νεοναζισμό, ότι πρέπει να αναπτυχθεί ένα πλατύ αντιφασιστικό κίνημα, χωρίς αποκλεισμούς. Με τα πολλά δέχθηκαν τη συμμετοχή και της Αντιφασιστικής Κίνησης και άλλων φορέων. Ως εκεί όμως. Γιατί την επόμενη μέρα το πήραν πίσω, προφανώς μετά τις νυχτερινές υποδείξεις της καθοδήγησης. Συνεχίσαμε να επιμένουμε ενωτικά. Τους είπαμε να κρατήσουμε τουλάχιστον την κοινή δράση, που σήμαινε ότι θα πηγαίναμε κι εμείς στη συναυλία που διαργάνωναν στο Λιμάνι με τον Θηβαίο και θα έπαιρναν κι αυτοί μέρος στην αντιφασιστική πορεία στις 20 Ιουλίου, εν ανάγκη ακόμη και με δικό τους ξεχωριστό μπλοκ. Δέχτηκαν. Πήγαμε στη συναυλία. Τους είπαμε να καλέσουν τον κόσμο στην πορεία από τα μεγάφωνα. Αρνήθηκαν. Ξαναείπαν όμως, προσωπικά σε μένα ο Π. Κουφαλάκος, ότι θα έρθουν στην αντιφασιστική πορεία. Πάλι ψέματα. Δεν ήρθαν τελικά. Και διοργάνωσαν κομματική συγκέντρωση την επομένη της πορείας. Φυσικά πήραν την απάντηση από τη μαζική συμμετοχή του Καλαματιανού λαού στην αντιφασιστική πορεία. Νομίσαμε ότι έβγαλαν τα συμπέρασματά τους. Όμως φευ...
2) Σε ό,τι αφορά εμένα προσωπικά. Συνάδελφε Κουφαλάκο, δεν είμαι πρόεδρος του Παμμεσσηνιακού Συνδέσμου Ιδιωτικών Υπαλλήλων, όπως ανεύθυνα γράφεις για να δημιουργήσεις εντυπώσεις. Ούτε καν μέλος του Δ.Σ του. Είμαι μέλος του σωματείου και ένας από τους εκλεγμένους αντιπρόσωπους του στο συνέδριο του Εργατικού Κέντρου. Εκπροσώπησα το σωματείο μου στις συσκέψεις για την αντιφασιστική δράση και τίποτα περισσότερο. Ως εκ τούτου δεν έβγαλα καμία ανακοίνωση για να σου απολογηθώ. Πολλά που λέει η ανακοίνωση του Δ.Σ. του σωματείου με εκφράζουν, σε κάποια άλλα μπορεί να έχω τις επιφυλάξεις ή τις αντιρρήσεις μου. Το σωματείο δεν είναι κόμμα. Δεν είναι ΣΥΡΙΖΑ. Ψήφισαν πριν 3 μήνες 550 μέλη. Μην τους κάνεις όλους Συριζαίους. Κάθε σωματείο μπορεί να ανακοινώσει ό,τι θέλει. Έχει την αυτονομία του και τη δική του λογική, εκπροσωπεί πολλούς, που προφανώς δεν έχουν την ίδια ιδεολογικοπολιτική τοποθέτηση. Οι λογοκρισίες είναι ανεπίτρεπτες. Μην κρίνεις εξ ιδίων τα αλλότρια.
3) Η τοποθέτησή μου στη σύσκεψη σχετικά με τους λόγους ανάκλησης του χουντοφεστιβάλ, δεν περιορίστηκε μόνο στην τουριστική σεζόν, σαν να υπονοούσα ότι τον Οκτώβρη δεν θα είχα αντίρρηση να πραγματοποιηθεί. Ανέφερα άλλους 15 λόγους γιατί πρέπει να ακυρωθεί η νεοναζιστική σύναξη. Πολλούς από αυτούς τους αναφέρεις κι εσύ στην επιστολή σου. Υπάρχει αναλυτική ανακοίνωση και του σωματείου μου και η κοινή ανακοίνωση των φορέων, που μοιράστηκε σε όλη την πόλη, που δεν αφήνουν κανένα περιθώριο παρεξηγήσεως. Η αναφορά μου στον τουρισμό ήταν ο ακροτελεύτιος λόγος. Μην γενικεύεις λοιπόν. Άσε τους εξυπνακισμούς. Και μη συγχέεις το σκεπτικό ανάκλησης του κυβερνητικού Γ.Γ. Περιφέρειας με το σκεπτικό του αντιφασιστικού κινήματος. Η σκέψη ότι η κότα έχει πτερύγιο, όπως και το ψάρι, άρα η κότα είναι ψάρι, δεν νομίζω να είναι ορθολογική.
4) Μαθήματα συνέπειας, αγωνιστικότητας και αριστεροσύνης, με συγχωρείς συνάδελφε Κουφαλάκο, αλλά δεν δέχομαι. Τουλάχιστον από σένα. Είναι γνωστές οι διαδρομές του καθενός.
5) Οι αναφορές σου περί κυβερνώσας Αριστεράς, ηγετικό ρόλο της ΔΗΜΑΡ στην πορεία κ.ά. στερούνται σοβαρότητας. Με την ηγεσία της ΔΗΜΑΡ συναντηθήκατε εσείς αγαπητέ συνάδελφε δια της απουσίας σας και οι δύο.
5) Τελικά χάρηκες συνάδελφε που ο μαζικός, ενωτικός αγώνας του λαού της πόλης κατάφερε να ακυρώσει το νεοναζιστικό φεστιβάλ, που συμμετείχε δυναμικά και μαζικά στην αντιφασιστική πορεία στις 20 του μηνός και έβαλε τη σφραγίδα του στις εξελίξεις; Άσε τις υποκρισίες και χαιρέτησε τη μαζική συμμετοχή του λαού και της νεολαίας κι ας έλειπες από αυτό το μεγαλείο.
Αυτά και τέλος. Εννοείται ότι δεν θα επανέλθω, απαντώντας σε οποιαδήποτε άλλη πρόκληση. Λοιπόν καλή αντάμωση στους αγώνες αγαπητέ συνάδελφε για να φύγει η κυβέρνηση της συμφοράς, να σταματήσει η κοινωνική καταστροφή, να ανατραπούν τα μνημόνια και οι πολιτικές που τροφοδοτούν νεοναζιστικά μορφώματα τύπου Χρυσής Αυγής.
Εξυπακούεται ότι το μέλλον μας είναι ο σοσιαλισμός, αλλά πρέπει πρώτα να ανατραπεί ο Σαμαράς και να επιζήσει ο λαός μας. Και για κάτι τέτοιο είναι αναγκαίοι οι μαζικοί, ενωτικοί αγώνες... Σήμερα. Αύριο θα είναι αργά.

*Ιδιωτικός υπάλληλος