Τετάρτη, 03 Μαρτίου 2021 19:17

Γράμμα μιας εργαζόμενης μάνας (Μάνα VS ατομική ευθύνη, σημειώσατε 1!)

Παλεύω ήδη ένα χρόνο με τον κορωνοϊό. Στην αρχή έφταιγαν οι νυχτερίδες , οι Κινέζοι, οι τουρίστες και οι κατάσκοποι. Κι αφού έφταιγαν άλλοι, όλα ήταν εντάξει. Περίμενα έντρομη, με τη στολή της Ραπουνζέλ και μια περούκα στο χέρι να δω αν τελικά θα βγάλω τα παιδιά στο καρναβάλι, κι όταν το καρναβάλι ακυρώθηκε νόμιζα ότι με βρήκε η μεγαλύτερη συμφορά! Πού να ’ξερα…

Λίγες μέρες αργότερα κλείστηκα μέσα, αγκαζέ με τα παιδιά. Τότε μου είπαν πως πρέπει να κάνω υπομονή, να μην ξεμυτίζω, να μη συναντώ κανέναν, να κρατώ και τα παιδιά κλεισμένα μέσα γιατί κολλάνε πολύ και δεν επιτρέπεται να βάλουν μάσκα. Ήταν ατομική μου ευθύνη να φυλάξω την πατρίδα να μην διαλυθεί από τον αόρατο κορωνο-εχθρό. Και το πήρα πάνω μου: με ευθύνη ατομική διάβαζα τα παιδιά μη μείνουν αγράμματα, φρόντιζα να μην ξεχάσουν να συναναστρέφονται ανθρώπους και μέτραγα τα 534 ευρώ να με βγάλουν ενάμισι μήνα. Κι όταν ξάνοιξε ο καιρός μου είπαν να τα στείλω ξανά γιατί τελικά δεν κολλάνε πολύ και μπορούν να φοράνε μάσκα. Πήγαν λοιπόν λίγα-λίγα, μέρα παρά μέρα. Η δουλειά αδύνατη, τα 534 λίγα, τα παιδιά με διάθεση διακοπών και κενά στην ύλη δυσθεώρητα. Όμως η ευθύνη μου εκεί, ακλόνητη με πίεζε να κάνω όσα με πρόσταζαν για να μη μας βρουν χειρότερα.

Κάπως έτσι κύλησε και το καλοκαίρι και μετά τα μπάνια, ο κορωνοϊός εξαπλώθηκε ξανά αλλά δεν πείραζε πολύ γιατί τα παιδιά τώρα πια, Σεπτέμβρη μήνα, δεν κολλούσαν καθόλου, μπορούσαν άφοβα να φορούν ατελείωτες ώρες τη μάσκα και μπορούσαν να πάνε σχολείο ως και 20-20 αντί για 10-10 που πήγαν τον Ιούνιο. Έτσι, αν και με περισσότερα κρούσματα από την άνοιξη, ξανά έξω τα παιδιά. Πάντα με ατομική μου ευθύνη φυσικά!

Δεν πέρασαν δυο μήνες και η ατομική μου ευθύνη τα θαλάσσωσε ξανά. Διότι πήγαινα τα παιδιά στο σχολείο, μιλούσα και με καμιά γνωστή μαμά έξω από την πόρτα, πήγαινα στο φούρνο και στο σούπερ μάρκετ και, σαν να μην έφταναν όλα αυτά, ξαναπήγαινα να τα πάρω από το σχολείο το μεσημέρι! Κινήθηκα πολύ λοιπόν και ο κορωνο-εχθρός ξανααπλώθηκε. Φέρθηκα ανεύθυνα, μου είπαν, και δεν προστάτεψα τους ευπαθείς συνανθρώπους μου. Έτσι, με δική μου ευθύνη ξανακλειστήκαμε μέσα.

Τώρα τα πράγματα ήταν ακόμη καλύτερα. Τα παιδιά, με δική μου πάντοτε ευθύνη, έπρεπε να έχουν ταυτόχρονα 2 laptop, να μπαίνουν στην ώρα τους για μάθημα, να έχουν internet με σήμα καμπάνα, να’ναι διαβασμένα, να μην αφαιρούνται, να μην αφήνουν κενά στη γνώση, να μην κλείνουν την κάμερα και ξεχνούν το μάθημα και να μην έχουν ψυχολογικά που δεν βλέπουν τους φίλους τους. Και λίγο αργότερα, τα Χριστούγεννα, έπρεπε να μείνω μόνη στο σπίτι και να βρω τρόπο να έρθει ο άι Βασίλης με 534 ευρώ, clickaway, μάσκες και αποστάσεις. Αλλά καλά να πάθω! Γιατί εγώ και η κινητικότητά μου έφταιγαν για την αύξηση των διασωληνωμένων ασθενών, για την έλλειψη κλινών Εντατικής, για την αριθμητική ανεπάρκεια των υγειονομικών που γονάτισαν πια… Και για τη ρύπανση του περιβάλλοντος και την τρύπα του όζοντος που έφερε θερμό χειμώνα εγώ φταίω, μου το’ πε το παιδί μου πως το ‘μαθε στο σχολείο…

Κι όταν μειώθηκαν οι διασωληνωμένοι μου είπαν πως φταίω πολύ που τόσους μήνες τα παιδιά μου στερήθηκαν το φυσικό τους περιβάλλον, το σχολείο, και τώρα πρέπει να τα πάω ξανά γιατί τώρα είναι σίγουρο πως δεν κολλάνε καθόλου. Και να προσέχω γιατί σίγουρα εγώ θα φταίω αν ξανακλείσουν. Και τα ξαναπήγα, και ξαναγεμίσαμε και τώρα κόλλησαν και τα παιδιά. Κι έφταιγα που δεν τους έκανα συχνά rapidtest που ο ΕΟΔΥ λέει να μην τους κάνω αν δεν έχουν συμπτώματα. Αλλά τα παιδιά είναι ασυμπτωματικά οπότε τα σχολεία γέμισαν. Και πήγα να κάνω τεστ στα παιδιά  για να μη διασπείρουν κορωνοϊό αλλά με μάλωσαν γιατί δεν έπρεπε. Μαζί μου κι άλλη μια ανεύθυνη-υπεύθυνη μάνα με θετικό ασυμπτωματικό παιδί που τη μάλωσαν γιατί τα τεστ γίνονται μόνο σε συμπτωματικά παιδιά αλλιώς είναι κατασπατάληση πόρων. Κι άλλη μια με θετικό παιδί που εμφάνισε μια φορά λίγο πυρετό που τη μάλωσαν γιατί τα τεστ γίνονται μόνο όταν τα συμπτώματα είναι σοβαρά κι επιμένουν.  

Είπαν σε όλους μας ότι τα rapid είναι δείκτης αλλά όχι απολύτως αξιόπιστος κι ότι αν επιμένουμε πρέπει να κάνουμε μοριακό έλεγχο. Και στο νοσοκομείο μας μάλωσαν γιατί δεν κάνουν μοριακό σε κανέναν χωρίς να έχει σοβαρά συμπτώματα. Κι εμείς έπρεπε αν θέλαμε να είμαστε υπεύθυνοι να πληρώσουμε αδρά την εξέταση που θα προστατέψει παιδιά, σχολείο και ευπαθείς αλλά δεν θα κατασπαταλήσει δημόσιο χρήμα και πόρους. Και τώρα, η υψηλή ατομική ευθύνη ήρθε να συναντήσει το περιορισμένων δυνατοτήτων πορτοφόλι και …έδεσε το γλυκό! Προφανώς τώρα φταίω που δεν μπορώ να δαπανήσω 240 ευρώ, δις εβδομαδιαίως, για να ελέγξω επαρκώς τη διασπορά που μπορεί να προκαλέσει η 4μελής οικογένειά μου στην πόλη μου και την κοινωνία. Τώρα όμως έχω ξεπεράσει τα όριά μου.

Θέλω να στέλνω τα παιδιά μου σχολείο. Θέλω να μη φοβάμαι να τα στείλω γιατί έτσι θα κινδυνεύσουν εκείνα, οι γονείς μου, οι φίλοι μου με προβλήματα υγείας κι εγώ. Και τώρα πια έχω πειστεί πως δεν φταίω για ό,τι παθαίνω!

Τα παιδιά μου έπρεπε να πηγαίνουν σχολείο 10-10 και όχι 20-20, να κάνουν συχνά τεστ μαζί με τους δασκάλους τους και να κάνω κι εγώ. Θα έπρεπε να μπορούμε να απευθυνθούμε όλοι μας στο νοσοκομείο για έλεγχο όταν έχουμε την υποψία πως μπορεί να έχουμε κολλήσει, να ξέρουμε ότι το σύστημα υγείας μπορεί να καλύψει όλες μας τις ανάγκες και στην πρόληψη και στη θεραπεία. Το σχολείο θα έπρεπε να καλύπτεται απόλυτα με προσωπικό καθαριότητας  ώστε να μπορεί να λαμβάνει όλα τα απαραίτητα μέτρα για την πρόληψη της διασποράς μηδενίζοντας τον κίνδυνο και ο ΕΟΔΥ να έχει ένα λεπτομερές και εξειδικευμένο πρόγραμμα αντιμετώπισης κρούσματος και όχι λίστα οριζόντιων, και εξ αυτού άδικων, μέτρων και μια γενική οδηγία με τίτλο «Εκτίμηση κινδύνου». 

Μετά από τόσο καιρό, τόσο παιδεμό, τόσες κατηγόριες, τόσα μέτρα και τόσες αποφάσεις, τόσο εγκλεισμό και τόση ευθύνη, ξέρω πως όλα αυτά δεν τα θέλω μόνο εγώ αλλά και πολλές άλλες ανεύθυνες υπεύθυνες μαμάδες που ζουν αυτό το ίδιο θέατρο του παραλόγου 12μήνες τώρα. Ξέρω επίσης πως όλα αυτά δεν είναι απλώς ανεφάρμοστες και υπερβολικές επιθυμίες αλλά ρεαλιστικά αιτήματα που θα πρέπει να ικανοποιηθούν αν δεν θέλουμε να συνεχίσουμε να ζούμε έτσι για πολύ καιρό ακόμη. Θέλω λοιπόν να γίνουν όλα αυτά γιατί κουράστηκα να φταίω μόνο εγώ. Και κουράστηκα να φοβάμαι. Ξέρω πως δεν είμαι μόνη μου. Και θέλω να ενώσω τη φωνή μου με όλες τις μαμάδες και τους μπαμπάδες αυτού του κόσμου που νιώθουν όπως κι εγώ, που πιστεύουν πως δεν φταίνε για όσα ζουν, που κρίνουν ότι είναι αναγκαίο να δοθούν όσα χρήματα χρειάζονται για να υλοποιηθούν όσα θα κρατούν τα σχολεία διαρκώς ανοιχτά και ουσιαστικά ασφαλή. Με όλες τις μαμάδες και τους μπαμπάδες που τους τελείωσε η υπομονή, η ανοχή, η αντοχή και η υπέρ-ελαστική ατομική ευθύνη. 

Να παλέψουμε λοιπόν για να ανατραπεί η πολιτική που προτιμάει να κλείνει τα σχολεία αντί να παίρνει μέτρα να παραμένουν ανοιχτά, μας στέλνει να πληρώνουμε κάθε λίγο τεστ από την τσέπη μας, που έχει μετατρέψει τα νοσοκομεία σε νοσοκομεία μιας νόσου, που επιβάλλει ο καθένας μόνος του και ατομικά να σηκώνει τα βάρη για την προστασία της υγείας της οικογένειάς του.

Ο καθένας στο σχολείο του λοιπόν και όλοι μαζί μπορούμε!

 

Ε. Ν., μητέρα 2 κοριτσιών, μαθητριών Δημοτικού, μόνιμος κάτοικος Σπάρτης