Τετάρτη, 15 Ιουλίου 2020 08:31

ΖΟΥΡΝΑΛΙΣΜΑΤΑ: Αν χάσουμε και την αισιοδοξία μας χαθήκαμε

Του Θανάση Παντέ 
“Το καλοκαίρι είναι εδώ κι εφέτος” κι ας άργησε να έρθει εξαιτίας των καιρικών σκαμπανεβασμάτων που άλλωστε ακόμα συνεχίζονται κάποιες φορές. 

Κι ενώ το καλοκαίρι ήρθε ημερολογιακά, δεν ήρθαν ακόμα οι τουρίστες κι ούτε δυστυχώς προβλέπεται να έρθουν με τον ρυθμό επισκέψεων που υπήρχε τα προηγούμενα χρόνια. 

Όπως επίσης φαίνεται ποικιλοτρόπως, ο τουριστικός τομέας αναμένεται να αντιμετωπίσει ένα από τα σημαντικότερα πλήγματα, από την εξάπλωση του κορονοϊού, με έντονες επιπτώσεις στην οικονομία της χώρας. Επιπτώσεις που ήδη έχουν αρχίσει να γίνονται αισθητές και θα συνεχίσουν να είναι δυστυχώς το επόμενο διάστημα. 

Το φετινό καλοκαίρι είναι πρωτόγνωρο και δεν γίνεται να εθελοτυφλούμε μπροστά στο βουνό των προβλημάτων που έχουν προκύψει λόγω πανδημίας. 

Είναι  όντως θλιβερή η εικόνα των κλειστών καταστημάτων και καταλυμάτων και ασυνήθιστη βεβαίως. 

Ας επιστρατεύσουμε όση αισιοδοξία διαθέτουμε γιατί αν χαθεί κι αυτή τότε χαθήκαμε! 

Αισιόδοξος δηλώνει και ο υπουργός Τουρισμού Χάρης Θεοχάρης όπου βρεθεί κι όπου σταθεί ανά τη χώρα, όπου υποδέχεται επισκέπτες που έρχονται, συναντά τους τοπικούς παράγοντες και λέει τα δικά του τα αισιόδοξα που οι γνωρίζοντες ελάχιστα λαμβάνουν υπόψιν πάντως, γιατί προφανώς γνωρίζουν καλύτερα από τον υπουργό, ο οποίος, παρεμπιπτόντως δύσκολα θα παραμείνει στη θέση του στην περίπτωση ανασχηματισμού, αν και τίποτα δεν αποκλείεται βέβαια. 

Ο φίλος μου ο Τσιχριτζής πάντως, που τα τουριστικά τα παίζει στα δάχτυλα, δεν είναι και πολύ αισιόδοξος για καλή τουριστική χρονιά, που άλλωστε ήδη μετράει μεγάλες απώλειες, ακόμα κι αν στο υπόλοιπο καλοκαίρι πάει καλά και με ικανοποιητικές πληρότητες. 

Δύσκολα θα αλλάξει η κατάσταση κι ο Τσιχριτζής κρούει το καμπανάκι για το φθινόπωρο και το χειμώνα που θα ακολουθήσουν. 

Ως τότε πάντως έχουμε δρόμο μπροστά να διαβούμε. Έτσι κι αλλιώς καλοκαίρι είναι. 

Μεγάλη και πονεμένη ιστορία τα δάνεια ελληνικών κομμάτων που φημίζονται την ασυνέπειά τους στις εξοφλήσεις των οφειλών τους. 

Ο ΣΥΡΙΖΑ πάντως πρόσφατα πλήρωσε την τελευταία δόση του δανείου που είχε πάρει από την Εθνική Τράπεζα και οι συριζαίοι δικαιολογημένα καμαρώνουν. 

Συνεπές κόμμα στις δανειακές του υποχρεώσεις είναι και το ΚΚΕ, ενώ για τη Ν.Δ. ούτε λόγος να γίνεται.

Το κυβερνών κόμμα χρωστάει τα μαλλιά της τρελής και η συνέπειά του στην αποπληρωμή των δόσεων είναι λέξη άγνωστη. 

Παρεμπιπτόντως, θα ‘χε ενδιαφέρον να δίνονταν στη δημοσιότητα αναλυτικά τα χρέη που παρέλαβε ο Μητσοτάκης όταν ανέλαβε την ηγεσία της Ν.Δ.

Έτσι για να ‘χουμε να λέμε κι εμείς και οι άλλοι. 

Με τα χρέη του πάλαι ποτέ ΠΑΣΟΚ δεν ξέρουμε τι γίνεται ακριβώς ούτε και τι αναγνωρίζει ή όχι από αυτά ττο ΚΙΝΑΛ που το διαδέχτηκε. 

Τα χρέη πάντως παραμένουν όπως λέγεται από εκείνους που γνωρίζουν. 

Ωραία χρόνια αυτά που περάσανε έλεγε μια κυρία σε μια άλλη που συμφωνούσε μαζί της. 

Μια διάθεση νοσταλγίας ήταν διάχυτη στη συζήτηση τους, καθώς σκοπίμως άφηναν στην άκρη τις ηλικίες τους, που και των δύο μαζί πλησίαζαν τους δύο αιώνες και σχολίαζαν το παρόν, το οποίο δεν θεωρούσαν διόλου καλό σε σχέση με το παρελθόν. 

Χαρούμενες κυρίες, παιχνιδιάρες σε προχωρημένη ηλικία, βαρυφορτωμένες με τα στολίδια του χθες που μόνο τις ίδιες αφορά, μιας ζωής που πέρασε πια οριστικά. 

Ο μακρυγιαννισμός υπήρξε η κυρίαρχη ιδεολογία της Μεταπολίτευσης, έγραφε σε άρθρο του στα “ΝΕΑ” στις 5/9/2012 ο Τάκης Θεοδωρόπουλος, ερήμην του Μακρυγιάννη βεβαίως, που ομολογουμένως υπήρξε αμφιλεγόμενη προσωπικότητα στην εποχή του, αλλά σίγουρα όχι τυχαία. 

Εικοσιτέσσερα χρόνια από το θάνατο του Ανδρέα Παπανδρέου συμπληρώθηκαν στις 23 Ιουνίου και ο ιδρυτής του ΠΑΣΟΚ παραμένει ο πολιτικός με τους φανατικότερους οπαδούς, μακράν όλων ο δημοφιλέστερος ακόμα και για εκείνους που μόνο αρνητικά έχουν να του προσάψουν. 

Ειδικά αυτές τις μέρες που κάποιοι θυμήθηκαν το βρώμικο ‘89 και μάλιστα συριζαίοι, ο Παπανδρέου βρίσκεται ξανά στα λεγόμενα πολλών που έζησαν εκείνη την εποχή και προφανώς κάτι περισσότερο γνωρίζουν. 

Άλλο το 1989 κι άλλο το 2020 και οι απόπειρες σύγκρισης που ορισμένοι θέλουν να κάνουν δεν είναι διόλου πειστικές, άσε που φαίνονται γελοίες κιόλας. 

Ο ΣΥΡΙΖΑ μοιάζει να είναι αυτή την εποχή με την πλάτη στον τοίχο και μια τέτοια εξέλιξη χρειάζεται να ανησυχήσει όσους βρίσκονται σε αυτόν. 

Μέσα σε αυτό το σκηνικό ξετσούμισε και το ΚΙΝΑΛ που θέλει να έχει λόγο και ρόλο και να είναι ρυθμιστικός παράγοντας. 

Καμία σχέση με ΠΑΣΟΚ βέβαια της παπανδρεϊκής εποχής που φαίνεται πως ανήκει πλέον οριστικά στην ιστορία, αν και σήμερα ακόμα κυβερνά μέσα από την κυβέρνηση Μητσοτάκη, όσο κι αν φαίνεται περίεργο και παράξοδο σε ορισμένους. 

Τυχαίο είναι που οι θεωρούμενοι πιο επιτυχημένοι υπουργοί αυτής της κυβέρνησης από το ΠΑΣΟΚ προέρχονται;

Ο καιρός περνάει έλεγαν με φιλοσοφίζουσα διάθεση ένας νέος κι ένας γέρος πίνοντας καφέ στο διπλανό από μένα τραπέζι, εννοώντας διαφορετικά πράγματα, όπως φάνηκε στην πορεία της συζήτησης. 

Περνάει ο καιρός λέμε συχνά, έτσι για να πούμε κάτι, χωρίς να λογαριάζουμε τι αφήνουμε πίσω μας καθώς ο καιρός πράγματι περνάει. 

Αμπελοφιλοσοφώ στο καταμεσήμερο με τον ήλιο να παιχνιδίζει με τα σύννεφα και να μην αφήνει το καλοκαίρι να δείξει πόσο καλοκαίρι είναι. Που θα πάει, θα στρώσει! 

Το πρώτο διαφημιστικό σποτ που αφορά την επένδυση του Ελληνικού άρχισε ήδη να προβάλλεται προϊδεάζοντας τι θα ακολουθήσει. 

Στο σποτ γίνεται λόγος για επένδυση 8 δισ. ευρώ, δημιουργία 85.000 θέσεων εργασίας και 1.000.000 επισκέπτες ετησίως.

Ωραία όλα αυτά και ιδανικά ακούγονται, καθώς συνοδεύονται από μεγάλες κουβέντες περί Αττικής Ριβιέρας και συμπληρώνονται από μια λεπτομέρεια μεγάλης σημασίας για ελεύθερη παραλιακή πρόσβαση. 

Λεπτομέρεια καθοριστική βεβαίως για όσους ήδη αναρωτιούνται για την τύχη του παραλιακού μετώπου και την προσβασιμότητα σε αυτό. 

Έγιναν και οι πρώτες κατεδαφίσεις (πέντε κτίρια από τα 900 που συνολικά θα κατεδαφιστούν) και ο Μητσοτα΄κης έδωσε το παρών κι έκανε δηλώσεις όπως και οι δήμαρχοι Ελληνικού,  Αλίμου και Γλυφάδας επίσης. 

Όλα αυτά με κάθε διάθεση επικοινωνιακού σόου που ωστόσο προκάλεσε πολιτική αντιπαράθεση χαμηλού επιπέδου ομολογουμένως και μόνο προς χάρι δημοσιότητας. 

Μακριά και πονεμένη ιστορία η επένδυση στο Ελληνικό, σαν δακρύβρεχτο σίριαλ που κρατάει είκοσι χρόνια και αναμένεται να ολοκληρωθεί σε άλλα τόσα, εκτός συγκλονιστικού απροόπτου πάντα που θα επισπεύσει την ολοκλήρωση κατά μία δεκαετία περίπου. 

Ως τότε όμως έχουμε πολύ δρόμο μπροστά μας και πολλές μπουλντόζες θα δούμε να πηγαινοέρχονται και να γκρεμίζουν κτίρια κουφάρια και πολλά σποτάκια και αφίσες βεβαίως για να μας επισημαίνουν συνεχώς πως θα είναι επένδυση στο Ελληνικό όταν θα ολοκληρωθεί. 

“Μωρό μου πάμε βόρεια/να πιάσουμε τα ορια/πάμε Θεσσαλονίκη”. 

Το γνωστό τραγούδι λέγοντας ο Μήτσος ο Μητσένιος βρίσκεται ήδη στη νύμφη του Θερμαϊκού και σεργιανίζει και στη Χαλκιδική όπου οι πρώτοι επισκέπτες από το άνοιγμα των συνόρων μετά τις απαγορεύσεις λόγω κορονοϊού έκαναν την εμφάνισή τους. 

Μαζί τους είναι και ο Μήτσος, ορεξάτος όπως πάντα, έγινε ένα μαζί τους. 

Κι είναι απ’ όλα τα Βαλκάνια αυτοί που ήρθαν κι όλοι με τις καλύτερες διαθέσεις βεβαίως για να περάσουν καλά στον τόπο που επέλεξαν και φέτος για τις διακοπές τους, όπως κάνουν πολλά χρόνια τώρα και μπράβο τους. 

Μπράβο, λέει κι ο Μήτσος που χαίρεται τη παρέα τους αυτή την περίοδο που για ερωτικούς λογους σεργιανίζει τα βόρεια και απολαμβάνει τις ομορφιές που διαθέτουν. 

Όπως επισημαίνει και ο ίδιος πάντως, η τουριστική κίνηση δεν είναι ιδιαίτερα έντονη αυτή τη εποχή σε σχέση με την αντίστοιχη περσινή και σίγουρα τα μαντατα δεν μοιάζουν καλά για τη συνέχεια. 

Ο ίδιος όμως σαν αιώνιος Μήτσος παραμένει αισιόδοξος και θέλει να ελπίζει πως τα καλύτερα θα ρθουν. 

“...Στο κύμα” και φέτος το καλοκαίρι θα έχουν την τιμητική τους οι μπύρες “κρούσταλλο” και τα παγωτά “γκαομάτο” σε πλήρη αρμονία πάντοτε με τα υπόλοιπα εκλεκτά εδέσματα. 

Ο Ζαγάκος και το επιτελείο του έβαλαν και φέτος ψηλά τον πήχη των απαιτήσεων φιλοδοξώντας να τον ξεπεράσουν. 

Το αγαπημένο στέκι στην Παραλία της Καλαμάτας θα είναι και φέτος από τις πρώτες επιλογές ντόπιων και επισκεπτών. 

Εις το επανιδείν, με υγεία και χαρά. 

Καλό καλοκαίρι. 

Θανάσης Παντές

 

 

 

 

 

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: « Απορίας άξιον Το σκίτσο του Δημήτρη Λούρα »