Τετάρτη, 22 Ιουλίου 2020 16:09

ΖΟΥΡΝΑΛΙΣΜΑΤΑ: Ο “Μήτσος” περνά τ’ “αυλάκι”...

Του Θανάση Παντέ 
Το ‘πε και το ‘κανε ο “Μήτσος”. Έφυγε για διακοπές και ποιος τον πιάνει τώρα!
Ύστερα από εντυπωσιακό σεργιάνισμα στη Βόρεια Ελλάδα, στα μέρη της Χαλκιδικής κυρίως (όπου επισκέφθηκε και το Άγιον Όρος στα γρήγορα) συνεχίζει τις εξορμήσεις του κατηφορίζοντας με σκοπό να περάσει και το “αυλάκι” και να φτάσει ως τη Μεσσηνία να δει παλόφιλους και στέκια παλιά και νέα που προέκυψαν φέτος το καλοκαίρι. 

Ένα από αυτά είναι και το “EGO all day exclusive bar” στην Καλαμάτα, στην θρυλική παραλιακή λεωφόρο Ναυαρίνου,  όπου γίνεται το αδιαχώρητο καθημερινά, όπως δηλώνουν οι μόνιμοι πλέον θαμώνες Κλειδαράς Μεζεδολόγος και Πωλ Κέρμπουρι, που δίνουν δυναμικά το παρών με τις παρέες τους. 

Από ‘κει περνάει και το αχτύπητο δίδυμο Γαμπρός και Γαρμπρουλίνης και μαζί και χώρια ενίοτε, πάντοτε όμως κάνοντας εντύπωση. 

Και δεν είναι μόνο αυτοί βέβαια αλλά όλο το “αβάν γκατέ” της Μεσσηνιακής πρωτεύουσας που δίνει το παρών του νυχθημερόν μιας και το “EGO” λειτουργεί από το πρωί έως το βράδυ πολύ αργά. 

Τα ‘μαθε αυτά ο “Μήτσος” ο “Μητσένιος” και κατεβαίνοντας το “αυλάκι” θα κάνει κι αυτός αισθητή την παρουσία του όπως και “...στο κύμα” βέβαια, που φέτος δίνει το δικό του ξεχωριστό στίγμα στην παραλιακή ζώνη της Καλαμάτας με την περίοπτη θέση του στην περαντζάδα της Ναυαρίνου. 

Πάντως ο “Μήτσος” δεν θα μείνει πολύ στην Καλαμάτα αφού ο προορισμός του σε αυτή του την κάθοδο είναι η Στούπα. 

Περισσότερα προσεχώς και σε κάθε περίπτωση καλό καλοκαίρι να έχουμε. 

Ένας χρόνος κυβέρνηση Ν.Δ. (Νέα Διακυβέρνηση συστήνεται) και ένας απολογισμός δημοσιεύτηκε σε αφιερωματική έκδοση των ΝΕΩΝ, όπου σχεδόν όλα παρουσιάζονται καλά και η κυβέρνηση άψογη στο ρόλο της. 

Αν είναι όντως έτσι αφήνεται στην κρίση σας, αφού οι απόψεις διίστανται έτσι κι αλλιώς, ανεξάρτητα των όποιων κομματικών προτιμήσεων υπάρχουν από κάθε πλευρά. 

Είναι γεγονός ότι η κυβέρνηση στον ένα χρόνο θητείας της κινήθηκε αρκετά και αντιμετώπισε ουκ ολίγες δυσκολίες (με σημαντικότερη αυτή του κορονοϊού). 

Τα πήγε καλά προς μεγάλη έκπληξη και των ίδιων των κυβερνώντων. 

Όπως έχει ήδη επισημανθεί η θεσμική διαχείριση της πανδημίας πιστώθηκε όχι μόνο στην κυβέρνηση αλλά και προσωπικά στον πρωθυπουργό. 

Υπάρχει βέβαια και το περίφημο “επιτελικό κράτος” για το οποίο επισημαίνεται πως “αποδείχθηκε μια απλή ανακατανομή εξουσίας στο εσωτερικό της κυβέρνησης με υπέρμετρη ενίσχυση του πρωθυπουργού και του στενού επιτελείου του και με παράλληλη -δραματική συχνά- υποβάθμιση τόσο της κυβέρνησης ως συλλογικού οργάνου όσο και των υπουργών ατομικά”, επισημαίνει ο καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου Γιώργος Χ. Σωτηρέλης και την άποψή του συμμερίζονται ουκ ολίγοι και στο εσωτερικό της Ν.Δ., όπου η δυσφορία δεν κρύβεται, άλλο αν ακόμα δεν έχει πάρει μορφή χιονοστιβάδας (θα γίνει κάποια στιγμή κι’ αυτό). 

Πολλά πάντως ενδέχεται να ξεκαθαρίσουν όταν γίνει ο ανασχηματισμός, τον οποίο οι ενδιαφερόμενοι περιμένουν και ήδη βράζουν στο ζουμί τους. 

Το πιο ενδιαφέρον πάντως είναι ότι τα περισσότερα ΜΜΕ προβάλλουν υπέρμετρα την κυβέρνηση κι’ αυτό μόνο τυχαίο δεν είναι (για να μην πούμε πως είναι “ύποπτο” κιόλας). 

Ο Σαμαράς τάσσεται υπέρ των πρόωρων εκλογών για να ξεκαθαρίσει το τοπίο, αποφάνθηκε συνομιλητής με βαρύγδουπο ύφος, επικαλούμενος το σχετικό δημοσίευμα της Καθημερινής στις 10 Ιουνίου. 

Ουδείς από την υπόλοιπη παρέα φάνηκε να δείχνει ιδιαίτερο ενδιαφέρον από όσα άκουσε και μόνο ένας κακομούτσουνος ψέλλισε “Ο Σαμαράς; Που τον θυμήθηκες;”. 

Το ζήτημα πάντως δεν είναι ποιος θυμάται τον Σαμαρά αλλά αν είναι ή όχι καθοριστικός ο ρόλος του στη κυβέρνηση της Ν.Δ. αυτή τη στιγμή. 

Προς το παρόν πάντως οι πρόωρες εκλογές πέρασαν σε δεύτερη μοίρα, ενώ και ο ερχόμενος ανασχηματισμός μέσω διορθωτικών κινήσεων καθυστερεί μέχρι νεωτέρας αλλά είναι σίγουρο ότι θα γίνει. 

Πέρα απ’ όλα αυτά πάντως είναι ξεκάθαρο πως πίσω από το επικοινωνιακό λούστρο που χρησιμοποιεί η κυβέρνηση για να γυαλίζει την εικόνα της, τα πράγματα δεν είναι διόλου αισιόδοξα ούτε και προβλέπεται να γίνουν το επόμενο διάστημα. 

Στην μετά κορονοϊό εποχή (που άλλωστε είναι ακόμα εδώ, μη ξεχνιόμαστε) η χώρα βρίσκεται μπροστά σε μια νέα δημοσιονομική βαθιά κρίση και σημασία δεν έχει ποιος φταίει αλλά ότι το πρόβλημα είναι μπροστά και απειλητικό. 

Όλα αυτά πάντως θα φανούν μετά το καλοκαίρι που αυτή τη στιγμή είναι εδώ, έστω και με μειωμένες τουριστικές επιδόσεις και όλοι έχουν επενδύσει στο τι θα γίνει με τον τουρισμό στον οποίο απ’ ότι φαίνεται έχουν αφεθεί οι όποιες ελπίδες για να σωθεί η παρτίδα της οικονομίας για το 2020. 

Δυστυχώς όμως αυτή την άποψη ούτε οι ίδιοι που την επικαλούνται δεν την πιστεύουν και πως να την  πιστέψουν άλλωστε με την δυσκινησία που παρατηρούν να υφίσταται στην αγορά. 

Υπάρχουν βέβαια και εκείνοι που δεν βλέπουν τίποτα ούτε και ακούνε γιατί δεν θέλουν να δουν και να ακούσουν. 

Αυτοί τελικά ίσως είναι και οι καλύτεροι (οι πιο τυχεροί δηλαδή) γιατί διατηρούν τις ψευδαισθήσεις τους πως ό,τι γύρω τους συμβαίνει δεν τους αφορά. 

Τι να πει κανείς; Ίσως τελικά να έχουν δίκιο από τη μεριά τους, ποιος ξέρει;

Όλοι εναντίον του Τραμπ σε διεθνές επίπεδο αλλά ο πανταχόθεν βαλλόμενος Αμερικανός πρόεδρος απτόητος συνεχίζει την ανεκδιήγητη πολιτική του έχοντας καταφέρει να διχάσει την αμερικανική κοινωνία σε πρωτόγνωρα επικίνδυνο σημείο. 

Ο Τραμπ εν ολίγοις έχει εξελιχθεί σε δημόσιο κίνδυνο, αν και το μόνο που αυτή τη στιγμή δεν χρειάζεται είναι η κινδυνολογία. 

Δυστυχώς σε ό,τι σχετίζεται μαζί του δεν γίνεται να αποφευχθεί η κινδυνολογία αυτή κι αυτό επισημαίνεται απ΄όσους αναφέρονται στην περίπτωσή του, που είναι δυστυχώς θλιβερή. 

Ξεκινώντας την προεκλογική του εκστρατεία μάλιστα επιβεβαίωσε τη θλιβερή του εικόνα ακόμα και δημοσκοπικά, αφού ο αντίπαλός του για την προεδρία, Τζο Μπάιντεν, προηγείται ήδη κατά δέκα ποσοστιαίες μονάδες. 

Ως τις εκλογές του Νοεμβρίου πάντως ο δρόμος είναι ακόμα μακρύς και με το αλλοπρόσαλλο περιβάλλον που έχει δημιουργηθεί στις ΗΠΑ ο Τραμπ παραμένει δυνατός αντίπαλος όπως επισημαίνει και το φιλαράκι μου ο φοβερός γερο-Πήτερ, που ψήφισε Τραμπ την προηγούμενη φορά αλλά τώρα δεν θέλει ούτε να το σκέπτεται και δεν θα τον ψηφίσει, όπως λέει. 

Ο αποκαλούμενος “Μεγάλος περίπατος” της Αθήνας που ως μεγαλεπήβολο σχέδιο παρουσιάζεται, εξελίσσεται σε ένα φιάσκο πρώτου μεγέθους και φυσικά καμία σχέση δεν έχει με τα όσα σημαντικά είχαν άλλοτε δρομολογηθεί για το Αθηναϊκό Κέντρο χωρίς ποτέ να ολοκληρωθούν όμως. 

Ο δήμαρχος Αθηναίων κατάφερε να ασχολούνται όλοι μαζί του και να τον σχολιάζουν αρνητικά οι περισσότεροι, όχι για τον ίδιο τον “Μεγάλο περίπατο” αλλά για το πως διαχειρίζεται το εγχείρημα αυτό. 

Εκεί ακριβώς βρίσκεται και το πρόβλημα και οι αντιδράσεις που έχουν προκύψει κυρίως από τους οδηγούς που συχνά-συχνότατα πέφτουν σε κάτι τρελά μποτιλιαρίσματα που τους κάνουν να δεινοπαθούν και να αγανακτούν βεβαίως. 

Το φιλαράκι μου ο Τσιχριτζής είναι ένας απ’ αυτούς που ξέρει καλά την Αθήνα και το κέντρο της και βλέπει με επιφυλακτικότητα και έντονη δυσπιστία τα περί “Μεγάλου περίπατου” και γι’ αυτό καταφεύγει στα όσα κατά το παρελθόν είχαν γίνει για το αθηναϊκό κέντρο από τους Λαλιώτη, Μάνο, Τρίτση, με τους οποίους ο Μπακογιάννης καμία σχέση δεν έχει, όπως τονίζει. 

Έχει δίκιο βέβαια. Άλλες εποχές τότε, άλλες σήμερα και ούτε υπάρχει λόγος για συγκρίσεις. 

Το μόνο βέβαιο είναι ότι η Αθήνα για άλλη μία φορά υφίσταται αλλαγές που την αφορούν και θα την καθορίσουν τα επόμενα χρόνια. 

Μένει να δούμε αν αυτές οι αλλαγές προσθέσουν κάτι σημαντικότερο στην ταυτότητά της. 

Όλα αυτά βεβαίως υπό την προϋπόθεση πως η πόλη διαμαντόπετρα στη “γης το δαχτυλίδι” έχει ακόμα ταυτότητα. 

Εις το επανιδείν με υγεία!

Θανάσης Παντές