Τετάρτη, 19 Δεκεμβρίου 2012 02:33

Οι εντυπώσεις μιας νέας ορειβάτισσας από την ανάβαση στην Ξεροβούνα Ταϋγέτου

Της Ρούλας Αλεβίζου
Παρασκευή μεσημέρι βλέπω στην ιστοσελίδα του ορειβατικού την ανάρτηση που έλεγε για την ανάβαση στην Ξεροβούνα, μια από τις παρυφές του Ταϋγέτου με ύψος 1850μ...

Χάρηκα γιατί ήταν μια Κυριακή που είχα ελεύθερο χρόνο και θα μπορούσα επιτέλους και εγώ να συμμετέχω σε αυτές τις υπέροχες εξορμήσεις του ορειβατικού.
Προσπάθησα να επικοινωνήσω με τον υπεύθυνο Μανώλη και μετά από κάποιον χρόνο κατάφερα να τον βρω… Με ρώτησε εάν έχω παπούτσια ορειβατικά.. του απάντησα όχι… αλλά την εξόρμηση δεν θα ήθελα να την χάσω του απαντώ…
Την επόμενη μέρα, Κυριακή 07:30 τσουπ..!! εγώ έτοιμη (έτσι νόμιζα) έφτασα στα γραφεία του ορειβατικού γεμάτη χαρά που θα πήγαινα επιτέλους και εγώ σε μια από τις πεζοπορίες.
Ο πρώτος που συνάντησα ήταν ο Γιάννης (να είναι καλά…γεια σου Γιάννη) τον είδα ότι ξαφνιάστηκε !!! Που πας λέει εσύ με αυτά τα παπούτσια; Δεν έχεις άλλα; Με αυτά αποκλείεται να ανέβεις!!!
Τα χρειάστηκα λέω τι γίνεται τώρα…?
Να είναι καλά όμως ο Μανώλης που μου έδωσε ένα ζευγάρι μποτάκια ορειβατικά με τα οποία κατάφερα και εγώ και ανέβηκα, διαφορετικά… Θα έμενε όνειρο θερινής νυκτός...
Ξεκινήσαμε με το βανάκι έχοντας όλοι από ένα μεγάλο χαμόγελο, πολύ καλό για πρωινό ξεκίνημα.
Η διαδρομή από Καλαμάτα μέχρι Τουριστικό ήταν καλή, αν αφαιρέσουμε το ότι κάποιοι ζαλίστηκαν…χα χα χα (παιδιά καλοπροαίρετα τα λέω!!!)
Εγώ ανυπομονούσα να δω χιόνι …
Κάποια στιγμή φτάσαμε στο σημείο απ’ όπου αποβιβαστήκαμε από το βανάκι, εφοδιαστήκαμε με τον ανάλογο εξοπλισμό (εδώ θα πρέπει να σας πω ότι εγώ δεν είχα τίποτα από αυτά που κανονικά θα έπρεπε να είχα για να μπορέσω να ανέβω ασφαλής) γκέτες, μπαστούνια και σακίδιο εξόρμησης.
Και ξεκινήσαμε την ανάβαση με πολύ χιούμορ. Βρήκαμε επιτέλους χιόνι, αλλά ο καιρός είχε πολλή ομίχλη και δεν μας επέτρεψε να θαυμάσουμε και να απολαύσουμε τη θέα στις γύρω περιοχές.
Όσο ανεβαίναμε ο αέρας δυνάμωνε (ξέχασα να πω ότι όλοι στην ομάδα ήταν καταπληκτικά παιδιά, με τα περισσότερα ήταν η πρώτη μου επαφή). Φτάνοντας πια επάνω ο αέρας έγινε ανυπόφορος, με δυσκολία μπορούσαμε να περπατήσουμε και η ομίχλη μας περιόριζε αφάνταστα.
Το χιόνι όμως ήταν υπέροχο και παρόλο τον αέρα και το κρύο όλοι το ευχαριστηθήκαμε στο έπακρο. Δεν καθίσαμε και πολύ επάνω γιατί όπως σας είπα οι συνθήκες ήταν δύσκολες λόγω καιρού.
Πήραμε πλέον τον δρόμο της κατάβασης κατά το μεσημεράκι… Όλα όδευαν ομαλώς ώσπου κάποια στιγμή εγώ δεν αισθάνθηκα και τόσο καλά…
Εδώ θα πρέπει να ευχαριστήσω όλη την ομάδα που προσπάθησε να βοηθήσει (Γιάννη σε ευχαριστώ πολύ για το θαυματουργό ζελεδάκι χα χα χα…). Όλα πήγαν καλά και η κατάβαση έφτασε στο τέλος της. Στην επιστροφή πλέον με το βανάκι πριν βγούμε στον κεντρικό δρόμο και μέσα στην ομορφιές του βουνού, συναντήσαμε ένα πανέμορφο κουκλόσπιτο, μικρό αλλά πολύ φιλόξενο και ζεστό, όπως ο ιδιοκτήτης του κύριος Σταύρος Κρυπάρος, που μας φιλοξένησε με πολλή χαρά.
Ένας χώρος πανέμορφος που θύμιζε Άλπεις …πολλές εναλλαγές χρωμάτων του τοπίου και των δέντρων και με την θέα των χιονισμένων βουνών απέναντι, απολαύσαμε ένα όμορφο απόγευμα.
Ευχαριστούμε πάρα πολύ τον κ. Κρυπάρο για την ζεστή φιλοξενία του (εδώ θα πρέπει να αναφέρω ότι μας πρόσφερε από καφέ μέχρι και ψητό στα κάρβουνα..μμμ…, ήταν όλα νοστιμότατα) και να είναι πάντα καλά, να μπορεί να μοιράζεται με τους φίλους του αυτό το πανέμορφο σπιτάκι, παρέα με τη μαγική ομορφιά της πλανεύτρας φύσης…
Μετά από όλα αυτά, και με φορτωμένες πλέον τις μπαταρίες μας μέχρι την επόμενη πεζοπορία επιστρέψαμε στη σκληρή πραγματικότητα της πόλης…
Τώρα πλέον είδα ότι για να κάνεις αυτού του είδους τις εξορμήσεις θα πρέπει να έχεις και τον κατάλληλο εξοπλισμό… αυτά τα λέω για μένα. Και πάλι ευχαριστώ όλη την ομάδα…
Και τελειώνοντας θα χρησιμοποιήσω την πρόταση του Γιάννη «Για όλα υπάρχει κάτι μαγικό…» αααα!!!!!! να μην ξεχάσω να πω ξανά ένα μεγάλο ευχαριστώ και στο Μανώλη για τα ορειβατικά μποτάκια που μου δάνεισε…
Εις το επανιδείν παιδιά…!!!