Σάββατο, 12 Ιουνίου 2021 12:18

Ο τοκετός στο σπίτι από τα μάτια ενός πατέρα

Του Μάρκου Τσίπουρα 
Να ξεκινήσω λέγοντας με απόλυτη βεβαιότητα, ότι η πρώτη μας κόρη γεννήθηκε αδικαιολόγητα πρόωρα, στις 36 εβδομάδες, με καισαρική τομή για κανέναν άλλο λόγο παρά μόνο επειδή δεν ήμασταν όσο ενημερωμένοι θα έπρεπε ώστε να σκεφτούμε να αμφισβητήσουμε τις οδηγίες της γυναικολόγου μας. Η γνωστή σε πολλούς ιστορία. Ήταν μια ιδιαίτερα τραυματική εμπειρία για την σύζυγό μου που δοκίμασε ιδιαίτερα την σχέση μας. Μας πήρε χρόνο να το ξεπεράσαμε όμως ακόμα και μετά η σύζυγός μου, όσο και αν της το ζητούσα, φοβόταν να ξαναμείνει έγκυος. Δεν ήθελε να ξαναζήσει έναν όμοιο τοκετό. Τελικά δεν χρειάστηκε. Το δεύτερο παιδί ήρθε τρεισήμισι χρόνια μετά το πρώτο και γεννήθηκε φυσιολογικά στο σπίτι μας.

Η στροφή ξεκίνησε όταν μια φίλη μας μαία, μας μίλησε για το vbac (φυσιολογικός τοκετός μετά από καισαρική). Προσωπικά μου φάνηκε σαν μία μόδα και δεν ασχολήθηκα ιδιαίτερα. Τους επόμενους μήνες η σύζυγός μου εκτός από σχετικά βιβλία, πρέπει να διάβασε ό,τι άρθρο υπήρχε και δεν υπήρχε επί του θέματος στο διαδίκτυο. Και ένα βράδυ μου ανακοίνωσε ότι αν είναι να κάνουμε δεύτερο παιδί τότε θα γεννηθεί στο σπίτι. Η πρώτη μου σκέψη ήταν “Ωχ, που μπλέξαμε;”. Ο τοκετός στο σπίτι μου φάνταζε εξωπραγματική ιδέα. Επειδή όμως ήθελα πολύ ένα δεύτερο παιδί συμφώνησα να ενημερωθώ για να σχηματίσω την δική μου γνώμη. Άρχισα λοιπόν το διάβασμα. Και χωρίς να το περιμένω σύντομα διαπίστωσα πως η φυσιολογική γέννα μετά από καισαρική είναι δυνατή για εγκυμοσύνες χαμηλού κινδύνου και πως το να γεννήσεις στο σπίτι είναι η πιο ασφαλής και καλή επιλογή για μητέρα και μωρό. Ίσως να ακούγεται περίεργο, το ξέρω. Αλλά εκείνον τον καιρό αναθεώρησα πολλές απόψεις. 

Επίσης άρχισα για πρώτη φορά να αντιλαμβάνομαι πόσο αναίτια και τραυματική ήταν η καισαρική στην οποία είχε υποβληθεί η σύζυγός μου και τις πιθανές προεκτάσεις στην υγεία εκείνης και αλλά και του παιδιού μας. Χρόνια μετά είμαι ακόμα θυμωμένος με αυτό.

Η ίδια φίλη που μας είχε μιλήσει για το vbac μας βοήθησε να διαλέξουμε ομάδα. Χωρίς να υπάρχει ακόμα εγκυμοσύνη, συναντηθήκαμε με την νέα μας γιατρό, μιλήσαμε μαζί της και παρόλο που υπό κανονικές συνθήκες δεν αναλάμβανε vbac, η αποφασιστικότητα της συζύγου μου την έπεισε και δέχτηκε να μας βοηθήσει. Μας έδωσε κατευθύνσεις και η προετοιμασία συνεχίστηκε. Διαβάσαμε λοιπόν ακόμα περισσότερο, επισκεφθήκαμε ψυχολόγο και οστεοπαθητικό, κάναμε chanting με συνοδεία του ινδικού ταμπουρά, είδαμε videos τοκετών στο σπίτι και αρκετά ακόμα.

Έτσι, μερικούς μήνες μετά, με σφαιρική γνώση πλέον επί του θέματος, σιγουριά και το σημαντικότερο, πολύ καλή ψυχολογία ήρθε και η πολυπόθητη εγκυμοσύνη. Εξελίχθηκε ομαλά, χωρίς ιδιαίτερα προβλήματα, με πολύ περπάτημα, χωρίς τους τακτικούς υπέρηχους παρά μόνο με υπερηχογράφημα Α’ & Β’ επιπέδου, χωρίς φάρμακα (μόνο ομοιοπαθητικά), χωρίς αμέτρητες αιματολογικές εξετάσεις και χωρίς την παραμικρή κολπική εξέταση. Η  μέρα με την νύχτα σε σχέση με την πρώτη κύηση. Γιατί όντως η εγκυμοσύνη δεν είναι ασθένεια. Στην προετοιμασία μας για τον τοκετό βοήθησε πολύ και η συμμετοχή μας σε μια ομάδα προγεννετικής ψυχολογίας. Πολύ ευεργετική για την ψυχολογία της μητέρας ήταν και η ιππασία που τόσο λατρεύει, καθ’ όλη την διάρκεια της κύησης μέχρι το τέλος, σε πολύ χαλαρούς ρυθμούς και συνδυασμένη με ειδικές ασκήσεις ενός φίλου φυσιοθεραπευτή. Πάντα με την σύμφωνη γνώμη της γιατρού.

Λίγο πριν τις 39 εβδομάδες άρχισαν να φαίνονται τα πρώτα σημάδια ότι ο τοκετός πλησιάζει και τις επόμενες δύο μέρες σταδιακά αυξήθηκαν. Η σύζυγός μου έκανε μόνη της κολπικές εξετάσεις σύμφωνα με τις οδηγίες που μας είχε δώσει η γιατρός μας καθώς εκείνη ζούσε στην Αθήνα και εμείς στην επαρχία. Όταν την τρίτη μέρα φάνηκε ότι ο τοκετός είχε επιτέλους ξεκινήσει ειδοποιήσαμε την ομάδα μας και σε λίγες ώρες ήταν εκεί. Πως είναι στις ταινίες που ο άντρας οδηγάει σαν παλαβός για να προλάβουν να πάνε στο νοσοκομείο και η γυναίκα ουρλιάζει στο δίπλα κάθισμα…Ε, καμία σχέση. Η συγκεκριμένη επίτοκος τις πρώτες ώρες του τοκετού άπλωνε μπουγάδα και έψηνε γλυκό στο σπίτι της, πλημμυρισμένη από τις ορμόνες της ευτυχίας, κάνοντας απλώς διαλείμματα κατά τις συσπάσεις που όλο δυνάμωναν. Εγώ μαγείρευα φαγητό για τους καλεσμένους μας και ετοίμαζα την πισίνα μαζί με την μεγάλη μας κόρη. Δεν υπήρχε κανένα άγχος, μόνο χαρά. Όταν γέμισε η πισίνα μπήκαν μέσα μητέρα και κόρη παρέα. Βγάζαμε φωτογραφίες, τραβούσαμε videos και ζούσαμε όμορφες στιγμές.

Δεν μπορώ να πω ότι εξελίχθηκε ολόκληρος ο τοκετός το ίδιο χαλαρά και εύκολα όσο κάποιοι τοκετοί που είχαμε δει στο διαδίκτυο. Το τελευταίο στάδιο του ήταν αρκετά ζόρικο. Ευτυχώς οι υπέροχοι άνθρωποι που είχαμε επιλέξει να συνοδεύσουν την σύζυγό μου στον τοκετό της ήταν εκεί για να μας βοηθήσουν, να μας καθοδηγήσουν και κυρίως για να αναγνωρίσουν εγκαίρως οποιαδήποτε επικίνδυνη κατάσταση που θα απαιτούσε την μεταφορά της στο νοσοκομείο και κατά συνέπεια μια ακόμα καισαρική. Όμως τα καταφέραμε μια χαρά όπως και το πιστεύαμε ότι θα συμβεί. 

Το μωρό μας, ένα κοριτσάκι τρεισήμισι κιλών, ήρθε στον κόσμο με αγάπη, σεβασμό και ΑΠΟΛΥΤΗ ασφάλεια, όχι πρόωρα με τα φάρμακα της πρόκλησης αλλά φυσικά και στην ώρα του, όταν εκείνο επέλεξε γιατί ήταν έτοιμο, χωρίς αναισθησία, χωρίς χειρουργείο. Και μάλιστα στο σπίτι του, απ’ ευθείας στην αγκαλιά και στο στήθος της μητέρας του, με τον πλακούντα να συνεχίζει να πάλλεται στέλνοντάς του πολύτιμο αίμα, αντί να του κόψουν αμέσως τον λώρο και να το χωρίσουν από την μητέρα του για ώρες όπως συμβαίνει σε αμέτρητες περιπτώσεις. Τα οφέλη για το μωρό αμέτρητα. 

Όσο για την μητέρα; Τι άλλο να ζητήσει; Είναι στο σπίτι της, αγκαλιά με το μωρό που μόλις γέννησε μόνη της, με τις δικές της δυνάμεις όπως την προγραμμάτισε η φύση αντί να συνέρχεται τρέμοντας σαν το ψάρι από την αναισθησία σε κάποιο κρύο χειρουργικό τραπέζι, δυστυχισμένη, μακριά από το μωρό της που ξέρει ότι κάπου κλαίει απαρηγόρητο. Και έχει μόλις αποδείξει στον εαυτό της ότι είναι ικανή να τα καταφέρει και ότι τελικά το σώμα της λειτουργεί μια χαρά. Τι ντροπή που την έκαναν να αμφιβάλλει για τον εαυτό της και να νιώθει αποτυχημένη.

Η μεγάλη αδελφή που ήταν παρούσα στον τοκετό έζησε μια απίστευτη εμπειρία που λίγα παιδιά έχουν την τύχη να βιώσουν. Έμαθε πολλά κι ας μην το γνωρίζει ακόμα. 

Τέλος, ο τυχερός πατέρας, εγώ, πήρα τόσο ενεργά μέρος σε αυτόν τον τοκετό όσο δεν θα τολμούσα ποτέ να φανταστώ.  Ήταν απλώς μαγικό! Είμαι τόσο ευτυχισμένος που πήραμε αυτήν την απόφαση και δεν θα άλλαζα αυτές τις στιγμές για τίποτα! Χαίρομαι επίσης που ήξερα τι να περιμένω όταν ξεπρόβαλε επιτέλους το κεφαλάκι του μωρού μας. Αλλιώς θα είχα στα σίγουρα κατατρομάξει βλέποντας ένα κάτωχρο προσωπάκι, με σφιχτόκλειστα ματάκια και κάτασπρα χειλάκια. Αλλά αυτή είναι η φυσιολογική όψη ενός μωρού που γεννιέται φυσιολογικά.

Με αυτόν τον τρόπο ήρθε στον κόσμο το δεύτερό μας παιδάκι που τόσο πολύ ήθελα. Το μόνο πρόβλημά που προέκυψε ήταν ότι τώρα η σύζυγός μου ζητούσε και τρίτο!

Μας πήρε καιρό, αλλά όταν τελικά το αποφασίσαμε ξέραμε ήδη τον δρόμο. Ο μικρούλης μας λοιπόν είχε και αυτός την τύχη να γεννηθεί στο σπίτι του, με σεβασμό, αγάπη και φυσικά με ασφάλεια. Και εμείς ζήσαμε ξανά τις μαγικές στιγμές ενός τοκετού στο σπίτι αφήνοντας ακόμα πιο πίσω το τραύμα της καισαρικής. Αν στεναχωριόμαστε για κάτι, είναι που δεν μπορούμε να γυρίσουμε τον χρόνο πίσω και να δώσουμε την ίδια ευκαιρία και στην μεγαλύτερή του αδελφή.