Κυριακή, 25 Ιουλίου 2021 09:59

Επιστολές μιας Παραπαιδαγωγού: Προς «Φύλακες Φυλακτηρίων Γνώσης»

Αγαπητέ/ή  αυριανέ/ή φύλακα πανεπιστημίων,     
                                                                                     απευθύνομαι σε σένα για να σου θυμίσω ότι σε λίγο θα εργαστείς σε έναν χώρο Ιερό για την Ανθρωπότητα και όχι επειδή στις μέρες μας έχει τόσο αμφισβητηθεί το πόστο που σε λίγο θα αναλάβεις. Επιλέχθηκες με κριτήριο το απολυτήριο λυκείου, όμως απέναντι στην Ιστορία, το έργο σου απαιτεί προσόντα, ίσως πιο ισχυρά από αυτά που έχουν άνθρωποι που ρυθμίζουν τη μοίρα των Πανεπιστημίων ή ανήκουν σε αυτά. Γιατί εσύ έχεις τη δυνατότητα να αποδείξεις με το έργο σου και όχι με ακαδημαϊκούς τίτλους, ότι μπορεί κάποιος να παραμένει Άνθρωπος με Αξίες και Ηθική, σε έναν κόσμο, όπου εκεί που δεν το περιμένει κανείς Αξίες και Ηθική εκπίπτουν.

Άραγε ήταν παιδικό σου όνειρο να γίνεις κάτι που δεν υπήρχε ως τώρα, κάτι που δεν υπάρχει και σε όλο τον κόσμο; Αν όχι, προσωπικά σε καταλαβαίνω. Κι εγώ εργάζομαι σε κάτι που «δεν υπάρχει πουθενά στον κόσμο». Είμαι «παραπαιδαγωγός», υπηρετώ σε ένα πόστο, που κανείς δεν περίμενε να υπάρχει, αν καταλαβαίνεις τί εννοώ. Έχουμε, λοιπόν, ένα κοινό σημείο.

Ίσως ζούμε έναν παραλογισμό. Αυτό, όμως, δε μας εμποδίζει να έχουμε αξίες, ιδανικά και όραμα για ένα καλύτερο αύριο, για εμάς και τα παιδιά μας. Δεν πιστεύω ότι ένας άνθρωπος εγκαταλείπει αξίες και ιδανικά «για ένα μισθό», όπως λένε, αν πρώτα δεν έχει ταραχθεί κάτι από την ανθρωπιά του συθέμελα. Και έχω κάθε λόγο να πιστεύω πως τίποτα σε εσένα δεν έχει ταραχθεί. Γιατί κάνεις μια αρχή και δικαιούσαι να έχεις όνειρα. Όπως έκανα κι εγώ. Γι’ αυτό και απευθύνομαι σε σένα με αυτά τα λόγια. 

* * *

Το Πανεπιστήμιο, αγαπητέ/η νεοδιόριστε σε αυτό, είναι μια κατάκτηση της ανθρωπότητας με ρίζες χιλίων ετών. Από την πρώτη διακήρυξη της ακαδημαϊκής ελευθερίας έκφρασης σχεδόν εννιακόσια χρόνια πριν, το Πανεπιστήμιο διαπερνά σαν φως τον σκοτεινό μεσαίωνα και φτάνει μέσα από την Αναγέννηση και το Διαφωτισμό στο σήμερα. 

Ο Αριστοτέλης, που έζησε στα ίδια μέρη με μας ήταν μια δυνατή σπίθα για αυτό το «φως», που πολλαπλασιάστηκε εδώ και αιώνες με πολλά πανεπιστήμια σε όλη την Ευρώπη. 

Το πρώτο Ελληνικό, Εθνικό Πανεπιστήμιο φτιάχτηκε μόλις στα πρώτα δεκαπέντε από τα διακόσια της Επανάστασης που γιορτάζουμε φέτος. Αυτό και κάποιες δεκάδες Ανώτατα Ιδρύματα στη χώρα μας, συγκαταλέγονται σήμερα στους θεσμούς που εναποθέτει η κοινωνία μας την ελπίδα της όταν απειλείται από έναν ιό ή άλλες καταστροφές που και οι ίδιοι φέρνουμε στο είδος μας. 

* * *

Όχι τυχαία, όπως σε κάθε τί ιερό, υπάρχει κι εδώ ένας όρκος που δίνεται πάντα και από όλα τα μέλη της ακαδημαϊκής κοινότητας. Εύχομαι κι εσύ να δώσεις έναν εξυψωτικό όρκο για τη νέα σου θέση. Βέβαια, ξέρεις πως πολλοί όρκοι δίνονται σε αυτό τον κόσμο και βλέπουμε όλοι πόσο οι άνθρωποι τους τηρούν ή όχι. Μάλιστα, στη δίνη της πανδημίας, θα είδες και όρκους ακαδημαϊκούς που έπρεπε να δοθούν, τελικά να αγνοούνται. Βλέπεις ο όρκος μπορεί να μην στηρίζεται κι από αυτούς τους ίδιους θεσμούς που έπρεπε να τον προστατεύουν.

Απ’ την άλλη τα ΜΜΕ σου προσφέρουν έναν καταιγισμό με καθηγητές που προδίδουν τις πανεπιστημιακές αξίες  και φοιτητές που απαξιώνουν την ίδια τους την ιδιότητα, σα να είναι η μόνη πραγματικότητα. Αλλά έτσι δεν ζει το εμπόριο ειδήσεων; Προβάλλοντας το κακό νέο που εξάπτει το ενδιαφέρον και φέρνει θεάσεις, αδιαφορώντας για το καλώς γενόμενο που δεν ελκύει θεατές;  

Ποτέ μην αμφιβάλλεις ότι υπάρχουν έντιμοι, εργατικοί και συνετοί άνθρωποι σε κάθε πόστο. Είναι αυτή η σύνεσή τους που δε θα τους φέρνει κραυγαλέα μπροστά σου. Θα πρέπει να τους ανακαλύψεις. Όπως και κάθε τι καλό και πολύτιμο, σε αντίθεση με το χυδαίο και το φαύλο που με ευκολία έρχονται κάθε στιγμή μπροστά σου χωρίς να τα αναζητήσεις. Το έργο του πανεπιστημίου δε θα μπορούσε να εξαιρεθεί από τον κανόνα.

* * *

Στα Πανεπιστήμια, φυλακτήρια γνώσης πολλών αιώνων, σιωπηλά κι αθόρυβα χτίζεται η πρόοδος, το όραμα, η ελπίδα της Ανθρωπότητας. Κι όποιος πατάει το πόδι του εκεί και αγνοεί αυτό το αιώνιο και κρυμμένο μεγαλείο, πατάει στον λαιμό της Ανθρωπότητας, της κόβει την ανάσα, αμαυρώνει το μέλλον των παιδιών του και των εγγονιών του, σκοτεινιάζει τον πλανήτη μας. 

Όπως κι αν σου φανεί αυτή η διαπίστωση, κοίτα τη γη μας που υπερθερμαίνεται φέρνοντας θεομηνίες, θανάτους και ένα εφιαλτικό μέλλον, δες τη ζωή μας που αρρωσταίνει με όλο και συχνότερα σχεδόν ανίκητα μικρόβια, δες την κοινωνία που αγωνιά για το αύριό της και πες μου, πού αλλού θα μπορούσε να είναι η ελπίδα μας για λύσεις εκτός από τα Πανεπιστήμια; 

* * *

Πιστεύω ακράδαντα πως, ναι, μπορείς να καταφέρεις με τη συμπεριφορά και τη στάση σου στο πόστο που σε λίγο θα αναλάβεις να τιμήσεις αυτή την παράδοση. 

Αναλογίσου μήπως είσαι το παιδί που κάποια στιγμή ονειρεύτηκε έναν καλύτερο κόσμο, Το παιδί που είχε την  ατράνταχτη παιδική λογική, που τόσο μεθοδικά και ανεπαίσθητα διαβάλλει ο ενήλικος κόσμος μας. Δες τί απογίνονται οι ενήλικες που «σκοτώνουν» την φυσιολογική σκέψη μέσα τους. Όχι μόνο στο πόστο σου. Σε κάθε εργασία και ηγεσία.

Ίσως ακούσεις πολλά, ίσως υποστείς πολλά και όλοι απευχόμαστε το ενδεχόμενο να βρεθείς σε θέση να κάνεις πράγματα διάφωνα προς τη λογική, τις αξίες και την ηθική σου. Τότε το βάρος είναι τεράστιο για την ψυχή και το μυαλό. Μεγάλος ο κλονισμός. 

Θα πρέπει όμως να ξέρεις πως το ίδιο μπορεί να συμβεί κάποια στιγμή με κάθε είδους εργαζόμενο, απασχολούμενο, παρευρισκόμενο σε ένα πανεπιστήμιο και όχι μόνο. Απλά παρακολουθώντας τις πραγματικές ειδήσεις το βλέπεις αυτό.

Ναι, μπορεί το ίδιο το Πανεπιστήμιο στην ιστορία του να έχει κάποιες φορές προδοθεί από τους ανθρώπους του και κανείς δεν πιστεύει πως αυτό δε θα ξανασυμβεί. Υπάρχει, όμως, και ο αντίποδας. 

Υπάρχουν οι άνθρωποι που υπό αντίξοες συνθήκες τίμησαν την ιερότητα του πανεπιστημιακού χώρου, ενέπνευσαν με την αντίδραση που είχαν σε μια περίσταση, με την φιλοσοφία που διαμόρφωσαν, με κάτι που οι ίδιοι και οι αρχές τους γέννησαν, ενέπνευσαν έναν, δύο, τρεις ή και περισσότερους συνανθρώπους τους. 

Γιατί να μη είσαι κι εσύ ένας από αυτούς τους Ανθρώπους; 

Δεν μπορώ να σου πω περισσότερα. Φαντάζομαι και για σένα πολλά πράγματα είναι άγνωστα ακόμα. Ξέρεις όμως κι εσύ όπως κι ο καθένας μας πως όλα τα δημιουργούν οι άνθρωποι με τις συμπεριφορές τους, το ήθος και τις πράξεις τους, κάνοντας - ασχέτως τί λένε τα γραπτά και οι νόμοι - «το άσπρο μαύρο και το μαύρο άσπρο». 

Σου εύχομαι καλή πρόοδο σαν Άνθρωπος και όλοι μαζί να καταφέρουμε ένα καλύτερο αύριο. Κυρίως για τα παιδιά μας! 

 

Με εκτίμηση

Μια παραπαιδαγωγός

 

Υ.Γ. Σου στέλνω και την εικόνα ενός πίνακα του 1674 από τον Jacques Carrey στον οποίο εικάζεται πως απεικονίζεται το κτήριο που το 1837 στέγασε το «Οθώνειο Πανεπιστήμιο», το σημερινό Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών το πρώτο Πανεπιστήμιο της χώρας μας, που ίσως είναι αυτό που θα υπηρετήσεις. Ίσως βέβαια είναι και κάποιο άλλο, απλά αυτό ήταν το ιστορικά το πρώτο! 








Επιστολή μιας “παραπαιδαγωγού”: Τρεις βίδες όλες κι όλες…
Επιστολή μιας “παραπαιδαγωγού”: Χριστουγεννολούλουδα
Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: Ακρωτηριασμένη πόλη…
Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: «Άσχετη από Μουσική»
Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: «Νεκροταφείο Τραίνων»
Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: «Στοπ» για τους ποδηλάτες
Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: Το «σχολείο του μέλλοντος»
Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: «Σάντα Μπίλης έρχεται»!
Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: Μέλλον χωρίς Παρελθόν
Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: «Στο διαδίκτυο είμαστε όλοι ενήλικες»
Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: «Δημόσια, Δωρεάν (τηλε)Εκπαίδευση»
Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: Καταναλώνοντας προϊόντα βιασμού
Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: Αξιολογώντας το σχολείο «Κοινωνία»
Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: H εφηβική «επανάσταση της υποταγής»
Επιστολές μιας Παραπαιδαγωγού: Μέχρι η υγιής Κοινωνία να γίνει μόδα…
Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: Το κόλπο της παραγραφής
Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: «όλοι σε φωνάζαν αρχηγό»
Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: “Έτσι κάνουν όλοι”
Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: Δεκαπέντε μαθητές: «Θα το αντέχαμε;»
20 επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: Απολογισμός: «κολαστήριο τρένων», «λάικ» και άλλα
Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: «Αγωγή των Μέσων» vs «Σοσιαλμιντιοκρατία»;
Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: «Η κατσίκα του γείτονα» και «του χωριού»
Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: «Ποιός χορηγεί ποιόν;»
Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: «Του Θεού τα πράγματα»
Επιστολές μας παραπαιδαγωγού: Για να λέμε την «Αλήθεια»…
Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: Ο πιο σκληρός θάνατός μας...
Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: Ο τοίχος είχε τη δική του ιστορία…
Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: «Θρυμματισμός» ή «αφανισμός»;
Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: ‘Όχι άλλη… «Ανακύκλωση»!
Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: Σχολεία του «φαίνεσθαι» και του «είναι»
Επιστολές μιας Παραπαιδαγωγού: «Δωρεά Αντισωμάτων COVID-19»
Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: «Διαγωνισμός Καλύτερου Εργολάβου»