Τρίτη, 23 Οκτώβριος 2012 23:28

Αγουρέλαιο στην Ιταλία και τη Γερμανία από το Στρέφι Μεσσηνίας

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)
Παναγιώτης και Γιάννης Σκιαδάς στο ελαιοτριβείο τους Παναγιώτης και Γιάννης Σκιαδάς στο ελαιοτριβείο τους

ΤΡΙΤΗ ΧΡΟΝΙΑ
Σαν πείραμα ξεκίνησαν πριν από τρία χρόνια, ο Γιάννης και ο Παναγιώτης Σκιαδάς, στο Στρέφι Μεσσηνίας, να βγάζουν λάδι στο ελαιοτριβείο τους έναν μήνα πριν αρχίσει η ελαιοκομική περίοδος. Σήμερα, οι ελαιοτριβείς όσο και οι ελαιοπαραγωγοί που δίστασαν να ανταποκριθούν σε αυτό το ρίσκο, δηλώνουν ικανοποιημένοι τόσο από την τιμή που πούλησαν το προϊόν όσο και από τις συνθήκες ελαιοσυλλογής.

Το αγουρέλαιο, που παράγεται αποκλειστικά από την άγουρη (πράσινη) κορωνέικη ποικιλία εξάγεται στην Ιταλία και στη Γερμανία.
«Όλα ξεκίνησαν πριν από τρία χρόνια, όταν κάποιος πελάτης μου από το εξωτερικό μου ζήτησε να του βγάλω λάδι από άγουρες ελιές έναν μήνα πριν αρχίσει η ελαιοσυλλογή» μας λέει ο Γιάννης Σκιαδάς. Ο ίδιος μάλλον σοκαρίστηκε στο άκουσμα της πρότασης. Βλέπετε συνήθειες χρόνων δεν μπορούν να γκρεμιστούν σε μια στιγμή. Η επιμονή όμως του πελάτη αλλά και το δέλεαρ της τιμής έπεισε τους ελαιοτριβείς από το Στρέφι Μεσσηνίας να αναλάβουν τον επιχειρηματικό κίνδυνο. «Τελικά αποφασίσαμε να ξεκινήσουμε πιλοτικά. Απευθυνθήκαμε σε δικούς μας ανθρώπους και μόνιμους για χρόνια πελάτες μας, κανένας τους δεν ανταποκρίθηκε. Ευτυχώς κάποιοι ελαιοπαραγωγοί αντιλήφθηκαν ότι κάτι καλό θα συμβεί και έφεραν τις ελιές τους» σημειώνει ο Γιάννης Σκιαδάς.
Την πρώτη χρονιά παρήχθησαν 23 τόνοι αγουρέλαιου, ενώ τη δεύτερη χρονιά η παραγωγή τριπλασιάστηκε. Φέτος, λόγω της αύξησης της τιμής του ελαιολάδου, οι παραγωγοί είναι λίγο διστακτικοί.
Να σημειώσουμε ότι η παραγωγή ελαιολάδου από άγουρη ελιά φθάνει στα 6,5 έως 7 κιλά το σακί των 50 κιλών ελιάς, ενώ της ώριμης ελιάς μπορεί και να ξεπεράσει τα 10 κιλά το σακί. Η τιμή του αγουρέλαιου πέρσι έφθασε στα 3,70 ευρώ το κιλό, ενώ η τιμή του κλασικού ελαιολάδου δεν ξεπέρασε τα 2 ευρώ.
Στο ελαιοτριβείο των αδελφών Σκιαδά φθάνουν ελιές από κάθε άκρη της Μεσσηνίας, όμως, για να γίνουν δεκτές, υπάρχουν προϋποθέσεις που τηρούνται σαν ευαγγέλιο. Και πρώτα πρώτα η ποικιλία της ελιάς να είναι κορωνέικη. Οι ελιές πρέπει να είναι πράσινες, να προέρχονται από δένδρα που είναι γεμάτα, να μην έχουν δάκο, να μεταφέρονται σε καθαρά σακιά, να μην έχουν ραντιστεί πρόσφατα και τέλος η παράδοση στο ελαιοτριβείο να γίνεται αυθημερόν. Τα οφέλη για τους παραγωγούς, όπως μας λέει ο κ. Σκιαδάς, είναι πολλά.
«Καταρχήν μαζεύεις ελιές με το κοντομάνικο, γλιτώνεις από τυχόν παγοπληξίες ή διάφορες άλλες θεομηνίες. Aκόμη το δένδρο μένει περισσότερο χρόνο ελεύθερο από τον καρπό και αναπαύεται περισσότερο με αποτέλεσμα καλύτερες παραγωγές».
Ρωτάμε τον κ. Σκιαδά αν αυτό μπορεί να είναι το μέλλον της ελαιοκαλλιέργειας: «Μην το γενικεύουμε. Η αγορά δεν μπορεί να απορροφήσει μεγάλες ποσότητες αγουρέλαιου, το μέλλον είναι ο συνειδητοποιημένος παραγωγός που θα παράγει ποιοτικό λάδι αλλά και η εκπαίδευση των καταναλωτών γιατί απ' ό,τι φαίνεται ο Έλληνας δεν ξέρει από καλό λάδι και βέβαια η χρήση του στα καταστήματα εστίασης».

ΤΙ ΛΕΝΕ ΟΙ ΠΑΡΑΓΩΓΟΙ
Στο ελαιοτριβείο των αδελφών Σκιαδά συναντήσαμε και μιλήσαμε με παραγωγούς από διάφορες περιοχές της Μεσσηνίας. Όλοι δήλωσαν ικανοποιημένοι. Ο Βασίλης Μπρατσιάκος από το Στρέφι συμμετείχε από την αρχή στο πείραμα: «Τα δύο προηγούμενα χρόνια που έβγαλα νωρίς το λάδι, κέρδισα και περισσότερα χρήματα, ενώ οι ελιές έγιναν καλύτερες. Φέτος με την αύξηση της τιμής του λαδιού το σκέφτομαι». Ο Παναγιώτης Θεριός από το Πεταλίδι έφερε δοκιμαστικά 15 σακιά: «Να δούμε πώς θα πάει και θα αποφασίσουμε για τη συνέχεια. Πάντως, τώρα η συλλογή γίνεται πιο εύκολα, ενώ τα μεροκάματα είναι ακόμη χαμηλά». Ο νεαρός αγρότης Γιάννης Αποστολόπουλος από την Πιλαλίστρα της Μεσσήνης συμμετέχει για τρίτη χρονιά στην παραγωγή αγουρέλαιου. «Εκτός από την καλή τιμή, είναι καλύτερα για τα δένδρα, άσε που έχουμε και πρώιμο χρήμα».
ΠΕΤΡΟΣ ΤΣΩΝΗΣ